Ako si Aris

Ang Kolboy

2012-01-28T16:18:00.008+08:00

Tuwing Sabado, lagi ko siyang nakikita sa bar.

Kagaya ko, mag-isa, umiinom, naghihintay.

Ang kaibahan nga lang, boyfriend ko ang hinihintay ko at siya ay customer.

At habang naghihintay, nagkakatinginan kami, nagkakatitigan.

Pero never kaming nagkangitian o naging friendly.

At ang tahimik naming pagmamasiran ay mapuputol sa pagdating ng aking boyfriend.

Maya-maya pa, darating na rin ang kanyang customer – bago na naman.

At pagkatapos, sila ay aalis.

Hahabulin ko siya ng tingin.

***

Sabado na naman at muli, naroroon kami sa bar.

Dating gawi, pinagmamasdan ang isa’t isa habang nagpapatay ng oras.

Nakakatatlong bote na ako, wala pa rin ang aking boyfriend.

Dumating ang kanyang customer.

Nag-usap sila, nag-tig-isang bote at tumayo.

Bago tuluyang umalis, sumulyap siya sa akin.

Nagtataka marahil kung bakit mag-isa pa rin ako.

***

Nang sumunod na Sabado, muli akong nagtungo sa bar. Hindi upang maghintay kundi upang magpakalasing.

Hiwalay na kami ng aking boyfriend. Iyon ang naging bunga ng paghihintay ko sa wala.

Muli, naroroon siya, nasa kalapit na mesa, nakatingin sa akin.

At dahil nakararami na ako ng beer, naging mapangahas akong tawirin ang katahimikang matagal nang namamagitan sa amin.

“Hi,” ang bati ko sa kanya. At kahit parang nagulat, ngumiti siya.

Tumayo ako, bitbit ang bote ng beer, at lumapit sa kanya.

“Can I join you?” ang sabi ko, sabay muwestra sa bakanteng upuan sa harap niya.

“Sure.”

Nagpakilala ako. Nagpakilala rin siya.

“Hinihintay mo ba siya?” ang tanong niya.

“Hindi siya darating,” ang sagot ko.

“Bakit?”

“May iba na siya.”

Napatingin siya sa akin, mataman, subalit hindi nagsalita.

“Ikaw, may hinihintay ka?” ang tanong ko.

“Wala,” ang sagot niya.

“Bakit naririto ka?”

“Nagbabakasakaling makahanap ng booking.”

Hindi ako umimik.

“At saka…” Sandali siyang tumigil.

Na-curious ako. “At saka ano?”

“Gusto rin kitang makita.”

***

Nang yayain niya ako sa motel, hindi na ako nag-isip.

Malungkot ako at kailangan kong makalimot.

Subalit nang maghubad na siya, na-realize ko na hindi iyon ang rason kung bakit ako sumama.

Attracted ako sa kanya, may pagnanasa. At hindi iyon maitatanggi ng aking erection.

Naghubad na rin ako.

Lumapit siya sa akin, nagyakap kami at naglapat ang mga labi. Nagkiskisan din ang aming mga ari.

Pinahiga niya ako at pumatong siya sa akin. Nagsimula niya akong paligayahin.

Sa mirrored ceiling, pinanood ko ang nagaganap sa amin.

Maya-maya pa, naglililiyad na ako at nagkikikislot.

Sa eksperto niyang maneuvering, lumutang ako sa ulap at narating ko ang langit.

***

“Magkano?” ang tanong ko pagkatapos.

“Hindi mo ako kailangang bayaran.”

“Bakit?” Kumunot ang noo ko.

“Dahil kusa ang naging pagbibigay ko sa’yo. Hindi pagseserbisyo.”

Hindi ako sumagot pero nagtatanong pa rin ang mga mata ko.

“Matagal na kitang gusto,” ang dugtong pa niya.

Bahagya akong natawa. Hindi ako naniwala.

Dumukot ako ng pera sa wallet ko at iniabot sa kanya. Hindi siya tuminag, nanatiling nakatayo at nakatingin sa akin, may hurt sa mga mata.

Inilapag ko ang pera sa side table at nagtungo ako sa banyo upang mag-shower.

Paglabas ko, wala na siya.

Naroroon pa rin ang pera.

***

Nang sumunod na Sabado, muli akong nagtungo sa bar.

Kaagad ko siyang hinanap.

Wala siya, bakante ang kanyang mesa.

Buong gabi akong naghintay.

Subalit hindi siya nagpunta.

Alaala Ng Mapanglaw Kong Sinta

2012-01-21T19:13:00.017+08:00

Kahit madilim ang kabuuan ng silid, batid kong umaga na nang ako ay magising dahil sa kapirasong liwanag na lumulusot sa siwang ng nakasarang kurtina. Bukas ang bintana na kung saan nanggagaling ang marahang hihip ng hangin. Sa labas, patuloy ang mahinang tikatik ng ulan, ang ritmo ay himig na naghehele sa akin. Kaya sa halip na bumangon, ako ay muling nagsumiksik sa pagitan ng mga unan.

Subalit hindi unan ang nadama ko sa aking likuran kundi isang mainit, humihinga at buhay na katawan. Dahan-dahang gumapang ang aking kamay at nadama ng aking palad ang makinis, malasutlang balat. Nasalat ko rin ang kanyang matigas na kalamnan at lubos na kahubdan.

At ako ay muling dumilat at napakurap. Paano ko nalimutan na ako ay may kinaulayaw sa magdamag at natulog nang may kasiping? Ito ba ay pahiwatig na ako ay unfeeling at siya, bilang nagmamahal sa akin, ay matagal nang taken for granted?

Unti-unti akong bumaling at siya ay aking hinarap. Sa gitna ng kulimlim, pinagmasdan ko ang kanyang mukha. Nahihimbing siya na parang isang anghel. Inisa-isa ko ang kanyang features – makapal na kilay, mga matang napapalamutian ng malalago at mahahabang pilik, matangos na ilong, mga labing natural na maga at mapula. Napakapino ng kanyang kutis, halos walang pores, na bagama’t maitim ay makrema na parang milk chocolate, lapat na lapat sa pagkakahigit ng kanyang mataas na cheekbones at squarish na panga.

Dumako ang aking mga mata sa kanyang leeg na sa kabila ng pagiging mahaba at “swan-like” ay may katangiang maskulino dahil sa prominenteng adam’s apple at matatag na pagkakaluklok sa kanyang malapad na balikat. Ang kanyang dibdib na bagama’t manipis ay malaman at siksik, gayundin ang kanyang mga braso na payat man ay may matitigas na masel. Mababakas ang mga tadyang sa kanyang tagiliran na nakikipagtagpo sa washboard abs na kung saan mula sa pusod ay gumagapang ang manipis na balahibo patungo sa kanyang kaselanan.

Na kahit malambot ay hindi matatawaran ang sukat.

Sandaling humimpil doon ang aking paningin hindi lamang upang iyon ay purihin kundi upang sariwain ang mga ligayang idinulot niyon sa akin. Sa pagkakahimlay na parang ibon sa pugad ay muli nitong ginising ang aking damdamin – hindi lamang ang pagnanasa kundi gayundin ang pagkabagabag ng isip. Kung bakit sa kabila ng kanyang kakisigan at kakayahang ako ay iduyan sa mga panaginip, hindi ko siya magawang lubos na mahalin. Na ang lahat ng aming mga pagniniig ay panandalian – gaano man kadalas; pangkasalukuyan – gaano man ang paghahangad sa isang stable na hinaharap.

Hanggang ngayon, pagkalipas ng mahabang panahon, kami ay nagsisiping hindi dahil sa commitment kundi dahil sa basic human need – sex. Na kung mayroon man kaming mga damdaming lihis doon, iyon ay inililihim namin at hindi na binabanggit.

Minsan na siyang nagtanong kung mahal ko siya na hindi ko nagawang sagutin. “Mahal na kasi kita,” ang dugtong pa niya na higit na umumid sa akin. Inapuhap niya ang aking mga mata. Nangusap, nagmakaawa ang kanyang mga titig. Subalit hindi ko nagawang magsinungaling. Niyakap ko na lamang siya at hinagkan, mahigpit at maalab, upang payapain hindi ang kanyang pagdaramdam kundi ang aking mga agam-agam. Nang gabing iyon, nagpaalipin ako nang kami ay magtalik, hinayaan kong hanapin niya sa aking kaibuturan ang sagot na hindi ko maisatinig. Minatamis ko ang marahas niyang pag-angkin upang kahit paano ay mabigyan siya ng assurance na hindi ko man maipagkaloob ang aking sarili, may mga bahagi nito na saklaw niya at pag-aari.

Sa labas, patuloy ang mahinang ulan. Ang salitan ng mga patak ay parang tibok ng aking puso at oyayi naman sa kanyang pagkakahimbing, na bagama’t iisa ang pinagmumulan ay magkasalungat ang epekto sa amin.

Ginagap ko ang kanyang kamay, dinala ko iyon sa aking bibig at hinagkan. Pinagmasdan ko ang mahahabang daliri, ang manipis na palad at hindi ko naiwasang muling masalat ang bakas ng isang masakit na nakaraan. Ang pilat sa kanyang pulso na naiwan nang minsan niyang pagtangkaan ang kanyang buhay dahil sa pagkabigo sa isang lalaking nangako ng pagmamahal subalit siya ay iniwan.

Pilat na balantukan, sanhi marahil ng malalim na sugat.

Hindi ko alam kung magagawa ko siyang papaghilumin. Natatakot ako na tugunin ang kanyang pag-ibig dahil baka ako naman ang magbulid sa kanya sa kapahamakan.

Re: Bourne

2012-01-13T11:03:00.062+08:00

Alam naman nating lahat na on-going ang shooting ng Hollywood movie na “The Bourne Legacy” dito sa Metro Manila.

And we are all falling in love with Rachel Weisz na napakaganda, napakabait at napakagiliw sa kanyang Pinoy fans. She was even spotted na namamasyal sa Makati at nakapila sa Chatime to get her milk tea.

Excited tayong lahat, mula sa mga MMDA officials na nais mabigyan ng magandang exposure ang Metro Manila hanggang sa mga taxi, tricycle at pedicab drivers na ginawang mga extra sa isang eksena ng habulan sa traffic.

Excited din ang mga local actors natin dahil sa opportunity na mapasali sa cast ng pelikula.

At hulaan ninyo kung sino ang isa sa mga nag-audition at nakapasa.

Tadaaannn!!!

Her royal highness, the real queen of horror Lilia Cuntapay.

I bow and curtsy.

At dahil pang-Hollywood na ang beauty niya, hindi siya nagpatalbog kay Rachel.

O di ba, handang-handa na ang lolah natin para sa red carpet premiere?

Ako na. Ako na ang presidente ng fans club niya! :)

Round Trip

2012-01-11T22:27:00.047+08:00

At dahil nainip na ako sa paghihintay at naubusan na ng excuses…

At dahil ang mga tanong ay wala nang tugon at ang katahimikan ay nakabibingi na…

Tuluyan na akong napagod at nawalan ng pag-asa.

Ipinagpasya ko ang lumimot.

Nilisan ko ang selda ng mga alaala upang tumakas at lumaya.

Ipinagpasya ko ang maging masaya.

***

Bitbit ang isang handcarry, sumakay ako sa taxi at nagpahatid sa airport.

Sabi sa anunsiyo, sa kabila ng maaliwalas na panahon, may namumuong unos sa aking destinasyon at maaaring maging maalog ang flight.

Lumipad pa rin ako nang buong tapang at pag-asam na ako ay makararating nang maayos sa paroroonan. Sa aking isip, nakalarawan ang kariktan ng paraisong hinahanap-hanap at laging laman ng pangarap. It’s worth the trip kahit maging bumpy ang ride.

Habang naglalagos ang eroplano sa himpapawid, nagsimulang kumulimlim ang langit. Hindi ko iyon pinansin, sa halip ibinaba ko ang window shade at pinilit kong maidlip. Subalit anumang pilit, nanatiling gising ang aking isip at paulit-ulit na tumakbo ang isang malungkot-masayang panaginip. Isang fantasy movie na batay sa aking karanasan, na hindi man nakalilibang ay aking tinunghayan, hinayaang ako ay saktan dahil alam kong sa aking pagmulat, ito ay maglalaho at magpapatuloy ang aking realidad.

Ginulantang ako ng turbulence sabay sa tunog-hudyat ng “fasten seatbelt” signs. Parang idinuyan ang aking tiyan sa rising-falling-rocking motions ng aircraft. Napakapit ako sa armrest at napag-isip. Ganoon talaga ang pagbibiyahe, hindi lahat ng kalye ay pantay. Kahit patag sa simula, maaaring maging malubak kinalaunan. Mabuti na lang, sa biyahe kong ito, naging maagap ang pagsisindi ng mga warning signs.

Naramdaman ko ang descent. Kasunod niyon ang anunsiyo ng napipintong paglapag.

“Sa loob ng ilang sandali, tayo ay lalapag na sa paliparan ng ___. Mangyari po lamang na ituwid na ang inyong mga upuan, tiklupin ang mga mesa at ikabit ang sinturong pangkaligtasan…”

Itinaas ko ang window shade at sumilip ako sa labas. Maulap at wala akong makita. Wala ang lupa at karagatang karaniwang matatanaw sa ibaba.

Muli akong pumikit, binilang ang mga sandali habang hinihintay ang pagdiit ng mga gulong ng eroplano sa lupa. Subalit naging napakatagal niyon. Nakaramdam ako ng inip, dumilat at muling dumungaw. Para pa rin kaming nakalutang sa bulak.

Nagtaka ako dahil natigil ang aming descent. Sa halip, kami ay mistulang nagpapaikot-ikot na lamang.

The captain came through the PA system.

“I am sorry to inform you that due to zero visibility brought about by the weather condition, we cannot land in ___. We will be going back to Manila…”

Nanlumo ako subalit wala akong magawa. Abot kamay na kumbaga, ipinagkait pa. Isang hakbang na lang sana, nadapa pa. Napapikit na lamang ako at muling napag-isip. Ganoon yata talaga, kahit naglakbay ka na, hindi pa rin iyon garantiyang makararating ka. Kailangang bumalik sa pinanggalingan upang muling makapagsimula.

Pagdating sa airport, nagpa-rebook ako ng flight. Muli akong sasakay kinabukasan. Muli akong makikipagsapalaran. May mga bagay talaga na kailangang ulitin at muling subukan upang mapagtagumpayan.

***

“Akala ko pa naman, natagpuan mo na ang the one.”

May disappointment sa tinig ng aking best friend nang ibalita ko sa kanya ang pagkakasira namin ng aking boyfriend. Kausap ko siya sa cellphone habang nakapahingalay sa lounge chair, nakatanaw sa dagat. Dito sa balkonahe ng aking rented cottage, pagkaraang makapagpahinga at makapagmuni-muni, ipinagpasya kong basagin ang katahimikan at muling kumonekta sa outside world.

“Akala ko rin,” ang aking sagot.

“Sabi ko na nga ba, something was wrong noong lumabas tayo bago mag-Pasko.”

“Bakit mo naman naisip ‘yun?”

“Dahil masyado kang masaya… na parang hindi totoo.”

“Akala ko, maitatago ko ang lungkot. Pero mas na-obvious ba?”

“Oo, dahil pagkaraan ng mahabang absence, muli kang umapir. Uminom nang walang tigil. Umakyat at sumayaw sa ledge. I can’t even remember the last time na ginawa mo iyon. And you connected with somebody. Akala mo, hindi ko ‘yun napansin?”

“Best friend nga kita. You can read me like a book.”

“And so, how are you?”

“I’m fine.”

“Baka naman nag-e-emote ka lang diyan.”

“Hindi ah. Nagbabakasyon lang.”

“Diyan ka ba magba-bagong taon?”

“Maybe. Maybe not. You know me, madalas hindi ako nagpaplano. Bahala na. Depende sa mood.”

“Friend, you have to move on.”

“I already did. Kaya nga naririto ako.”

Nagdadapithapon nang maglakad-lakad ako sa beach. Dinama ko ang hangin. May cleansing effect iyon sa akin. Pinanood ko ang sunset. I wondered kung bakit sa pagkakataong iyon pinakamakulay ang langit gayong ang kasunod ay dilim. Inisip ko na lang na kailangan ang magandang alaala sa pag-idlip upang hindi mawalan ng pag-asa sa darating na silahis.

Nilingon ko ang aking nilakaran. Humahalik ang mga alon sa dalampasigan at binubura ang aking mga bakas.

***

Nagtanggal siya ng damit at nalantad sa akin ang matipuno niyang katawan. Maihahalintulad sa tsokolate ang kanyang balat na bagama’t maitim ay makinis. I wondered kung ano ba ang lasa niyon kung aking didilaan. Mapait ba o matamis?

Natagpuan ko siya sa dulo ng beach, malapit sa batuhan. Hindi na kinailangan ang paliwanag nang kami ay magkatitigan. Nginitian niya ako at dahil sa pangakong sumilay sa kanyang mga labi, hindi ako nakatanggi sa alok niyang serbisyo. Kasunod ko na siya nang ako ay maglakad pabalik sa aking cottage.

Naghubad na rin ako – tanging underwear ang itinira – at dumapa sa kama. Pumikit ako at nagpaubaya. Nalanghap ko ang halimuyak ng latik. Afterall, lehitimo siyang masahista dahil may dala siyang langis ng niyog na nasa maliit na botelya.

Ginapangan ako ng magkahalong kiliti at kilabot nang dumampi ang kanyang mga palad sa aking likod, dala marahil ng pananabik at antisipasyon. Higit na umigting iyon nang ikalat niya ang langis at maramdaman ko sa aking balat ang madulas at malagkit na sensasyon.

Hinanap niya ang aking mga “lamig” – mga tension bulges na nabuo dahil sa stress. Nagsimula siyang dumama sa aking balikat, malapit sa puno ng leeg, at nang may masalat na matigas ay dumiin ang kanyang mga daliri at nagpaikot-ikot. Masakit na masarap kaya ako ay napaungol. Matagal siyang nanatili roon hanggang sa guminhawa ang aking mga himaymay.

Pagkaraan ay dumako siya sa aking mga “pakpak”. Gayundin ang kanyang ginawa: hinanap at nang matagpuan, hinagod at dinurog ang naninigas na mga masel. Nanatili akong nakayupyop at nakapikit, mala-masokistang in-enjoy ang sakit.

At pagkatapos, tinrabaho niya ang magkabilang gilid ng aking spine. Diin, pisil, himas. Pababa hanggang sapitin niya ang aking lumbar. At doon ay nagpaikot-ikot din siya upang papagluwagin ang tila pagkakabuhul-buhol ng mga litid.

Nagulat ako nang haklitin niya at hubuin ang aking brief subalit hindi ako tumutol. Nadama ko ang lamig sa na-expose kong puwet na kaagad din namang nahalinhan ng init nang pahiran niya iyon ng langis at marahang hagurin. Muli, ang kanyang mga pagdiin na may kasamang pagpisil at ang kanyang mga ligaw na himas sa ilalim na bahagi ng aking bayag.

Na nagpalibog sa akin.

Ang kiliti, ang kilabot, ang masakit-masarap na sensasyon, ang feel at amoy ng madulas na oil at ang kanyang mga hagod ay nagpahugos sa aking dugo at nagpabigat sa aking puson.

Nagkaroon ako ng erection.

Na hindi ko naitago nang ako ay kanyang patihayain. Nagmulat ako. Pinagmasdan ko siya, ang kabuuan niya, at nakita kong hubo’t hubad na rin siya. Ang shorts na suot niya kanina ay hindi ko namalayan nang alisin niya. At doon sa kanyang ari, napatitig ako, dahil namumukod-tangi iyon, sa sukat, sa itsura. Nasa estado rin siya ng matinding pagkaantig, kagaya ko.

Pinatakan niya ng langis ang aking dibdib, ang aking tiyan, ang aking kaselanan. At siya ay pumaibabaw sa akin. Nadama ko ang kanyang bigat, gayundin ang kanyang paninigas. Nagpatuloy ang kanyang pagmamasahe gamit ang kanyang katawan. Taas-baba siyang nagpadulas at kumiskis, nagparoo’t parito sa aking kabuuan.

At pagkatapos, inapuhap niya ang pinakamalaki kong tension bulge. Binalot niya iyon sa kanyang palad at urong-sulong na hinimas. Maingat, matiyaga, halos may pagmamahal. Napabiling-biling ako sa sarap at nagsimulang lumutang. Naramdaman ko ang build-up ng aking katas.

At sabay sa aking pagsambulat ay ang pagtakas ng aking mga dinaramdam, ang paglalaho ng aking mga lungkot, ng aking mga galit. Ang pagkatuto at pagkatanto na ang buhay ay isang round trip, na ang pinanggalingan ay siya ring babalikan upang muling makapaglakbay.

Kasunod niyon ang kapanatagan na higit na masarap kaysa orgasm.

***

Sa kabila ng panganib ng mga paputok at ligaw na bala, sumuong kami sa war zone ng Metro Manila. Buong tapang naming hinarap ang pagsalubong sa bagong taon.

At sa pagpatak ng alas-dose, magkakasama kaming nanood ng fireworks. Masigla at masaya, limot na ang mga malulungkot at masasakit na alaala.

Simula na naman ng panibagong paglalakbay para sa aming lahat. At bilang magkakaibigan na sinubok na ng panahon, naroroon at travel companion pa rin namin ang bawat isa.

Nagbatian kami ng “Happy New Year!”. Nagbeso-beso at nagyakap-yakap.

We toasted that this year, we may be prettier, richer, happier and wiser.

Maligayang Pasko

2011-12-25T00:48:00.006+08:00

Sana ngayong Pasko ay ating bilangin
Ang mga biyayang natanggap natin
At tayo ay magpasalamat, manalangin
Na patuloy Niya tayong pagpalain
At patnubayan sa taong darating.

Status

2011-12-24T01:17:00.030+08:00

Ano nga ba ang pinag-awayan namin?

Nagsimula ang lahat right after our “honeymoon”. Two months after magkaroon kami ng relasyon.

Hindi ko inakala na may mababago sa amin at magsisimula iyon sa pamamagitan ng isang bagay na may kinalaman sa kanyang trabaho.

Teambuilding daw, ang paalam niya. Sorry, hindi raw muna siya pupuwede sa lakad namin sa Saturday.

Okay, no problem. Naiintindihan ko naman na parte iyon ng kanyang pagiging call center agent.

Pagkatapos niyon, sumunod ang birthday party na kailangan niyang daluhan dahil magtatampo raw ang kanyang officemate. Muli, nakansela ang lakad namin na nag-coincide sa okasyong iyon.

Okay, fine. Ganoon talaga, kahit may relasyon kami, may social obligation pa rin siya sa mga kaibigan at kaopisina niya.

Then, he started mentioning the name “Bong”. Naka-close niya raw sa Teambuilding at ito ‘yung nag-birthday. It didn’t bother me na mayroon siyang ka-close sa office. Ang sabi ko pa nga, gusto ko itong makilala.

Kaya lang nagsimula akong maapektuhan nang minsang nanonood kami ng sine, naging abala siya sa pakikipag-text.

Tuluy-tuloy iyon at parang nakalimutan niya na nasa moviehouse kami.

Nagtanong ako. “Sino ba ka-text mo?”

“Si Bong,” ang sagot niya. Doon ako nairita.

“Can’t it wait until later?” ang sabi ko.

Subalit sa halip na sumagot, nagpaalam siyang magsi-CR muna.

Ang tagal niya. Ano pa ba ang maiisip ko kundi tinawagan niya si Bong at nag-usap sila. O kaya nagpatuloy ang pakikipag-text niya. Nadagdagan ang iritasyon ko dahil we were supposed to be on a date at basta niya na lang ako inabandona dahil sa Bong na ‘yan.

Sa unang pagkakataon mula nang maging kami, nakaramdam ako ng pagdududa at matinding selos.

Nang bumalik siya, tahimik ako. Hindi ako nagtanong dahil ayokong magmukhang nagger.

At nang kunin niya ang kamay ko, umiwas ako.

Tumingin siya sa akin. “Something wrong?”

Hindi ako sumagot.

Natapos ang palabas na hindi ko siya kinakausap. Immature, I know, but I was really pissed off.

***

Ayun, sa parking lot na kami nag-away. For the very first time.

At dahil selos nga ang pinag-ugatan, ang hirap pag-usapan at ayusin right there and then.

For two days, dedmahan. Pero na-patch up din namin kaagad.

Subalit pagkatapos niyon, heto na naman.

Ang usapan, didiretso siya sa bahay pagkatapos ng kanyang shift dahil rest day niya. Mag-o-overnight na rin siya. Sa tantiya ko, darating siya around 7am. Pero dumating siya 9am na. Saan pa siya nagpunta pagkagaling sa trabaho?

Wala, hindi ako nagtanong pero pahapyaw siyang nag-explain. Nayaya raw kasi siyang mag-breakfast ng mga katrabaho niya at hindi niya natanggihan. Okay, fine, I believed him.

Maliligo raw muna siya bago matulog. Inayos ko ang hihigaan niya.

Tumunog ang cellphone niya habang nasa banyo siya. Ewan ko kung bakit parang kinutuban ako kung kaya hindi ko na-resist na silipin ang mensahe niya. I know, hindi ko iyon dapat ginawa.

Subalit tama ang kutob ko. Si Bong nga ang nag-text sa kanya at ang sabi: “Had a great time. Just got home and will be sleeping now. See you.”

Muli, ang panunumbalik ng pamilyar na pakiramdam ng panibugho. Gusto ko siyang katukin sa banyo at ibato sa kanya ang cellphone niya. Pero nagtimpi ako. Pinigil ko ang emosyon ko.

Paglabas niya ng banyo, pinilit kong magpaka-composed. “May text ka,” ang sabi ko. “Sorry, binasa ko.”

May rumehistrong pangamba sa kanyang mukha.

At nang mabasa niya ang mensaheng nabasa ko, ang ekspresyon ng pangamba ay nauwi sa pagkabagabag.

***

Oh, yes, we fought again after that. At hindi na naman kami nag-usap. Pinabayaan ko siyang matulog na lang. At hindi ko siya tinabihan.

Bandang hapon, nagpaalam siya na may aayusin daw siyang mga papers para sa kanyang regularization. I didn’t know na hindi pa siya regular sa trabaho. Hindi na lang daw muna siya mag-o-overnight. At dahil may away nga kami, hindi na ako kumibo. Pinabayaan ko siyang umalis.

The following day, wala kaming imikan sa text. I was thinking, mauna siya. Mag-sorry siya dahil may kasalanan siya. Pero hindi iyon nangyari. Ma-pride kami pareho at mas makabubuti nga siguro ang manahimik muna kami para makapagpalipas ng sama ng loob.

The day after that, ako ang unang lumambot. Gusto kong bumalik kami sa dati. Willing akong kalimutan ang away namin kahit di siya mag-sorry. Napag-isip-isip ko na in a way, at fault din ako dahil nagpadala ako sa emosyon ko at medyo OA ako. If ever kailangan kong maging mas understanding. Hindi ko dapat pairalin ang pagdududa at selos. I just have to trust him.

I texted him.

“Hey, let’s have dinner,” ang sabi ko. “Meet tayo mamaya bago ka pumasok sa work.”

I had to wait for a while bago siya sumagot.

“Saan tayo magkikita?” ang sabi niya.

Natuwa ako na di niya ako in-ignore.

“Sa KFC na lang. Malapit sa office n’yo. Around 5pm.”

“Ok.”

At nang magkita kami, parang walang nangyari. Kumain kami, nag-usap. We even shared a few laughs. Wala nang saysay pa na balikan ang naging pag-aaway namin dahil ang mahalaga, okay na kami. Na-achieve na ang purpose ng pagkikitang iyon, ang mag-reconcile kami. At happy na uli ako.

Subalit may nag-text sa kanya.

Binasa niya.

Nakatingin lang ako, on hold ang emosyon.

“Si Meg,” ang sabi niya.

I was relieved. Akala ko si Bong na naman. Kilala ko si Meg sa mga kuwento niya. Sort of fag hag niya sa office.

“Tinatanong niya kung nasaan ako.”

“Tell her nandito tayo. Ask her to join us.”

“Okay lang sa’yo?”

“Sure. I would love to meet her.”

And so, ni-reply-an niya si Meg.

Maya-maya pa, I saw this girl na pumasok sa KFC, luminga-linga at kaagad na kumaway pagkakita sa kanya. Dumiretso ito sa table namin.

Beso-beso sila.

“Meg, I would like you to meet my boyfriend,” ang sabi niya. Tapos, ipinakilala niya ako by name.

Kaagad na bumeso sa akin si Meg. “Hello,” ang sabi. “I’ve heard so much about you.”

“I hope they’re all good,” ang sagot ko nang nakangiti. “Halika, upo ka.”

Nagsimulang dumaldal si Meg sa kanya. Mga office-related kuwento.

Tapos, bigla itong nagtanong: “Bes, bakit absent ka kahapon?”

Bigla siyang natahimik.

Nag-stiffen naman ako.

“Ano’ng nangyari sa’yo?” ang dugtong pa ni Meg.

“Nagka-fever ako,” ang agad niyang sagot.

Napatingin ako sa kanya, pinipigil ang magsalita.

Nagpatuloy si Meg. “Inilabas na kahapon ang memo. Congratulations, Bes. Regular na tayo.”

Akala ko ba, aayusin niya pa lang ang mga requirements niya para sa regularization? At bakit hindi ko alam na umabsent siya kahapon?

Nanatili ang tingin ko sa kanya, nagtatanong ang mga mata.

Naging uncomfortable siya. Obvious na may inililihim sa akin.

Unti-unting namuo ang galit sa aking dibdib.

***

At doon sa may entrance ng kanilang building, pagkaraang makaalis ni Meg, sumabog ang giyera mundiyal sa pagitan namin.

“Bakit hindi ko alam na absent ka kahapon?” ang tanong ko, madiin ang tinig.

“I was sick,” ang sagot niya.

“Bakit hindi ko alam na nagkasakit ka?”

“I don’t wanna disturb you.”

“Why? Hindi ba dapat tinext mo ako? Ipinaalam sa akin na may sakit ka?”

“It was nothing. I didn’t feel it was necessary.”

“Boyfriend mo ako. It’s necessary for me to know. Not unless, hindi totoong nagkasakit ka.”

Natahimik siya. Nag-aakusa hindi lang ang aking mga salita kundi pati ang tingin ko sa kanya.

Sinubukan niyang salubungin ang aking mga mata subalit kaagad din siyang bumawi.

“Why did you lie to me?” ang sumunod na tinuran ko. Hindi na lamang iyon pag-aakusa kundi pangongompronta.

“What are you talking about?” Hindi niya pa rin magawang salubungin ang matalim kong titig.

“About your regularization. About the requirements na sabi mo kailangan mong ayusin.”

Muli siyang hindi nakasagot.

“Something just doesn’t fit. Inaayos mo pa ang mga requirements mo, tapos na-regular ka na pala?”

Tahimik pa rin siya.

“Saan ka nagpunta? Ano’ng ginawa mo? Bakit hindi ka nakapasok kahapon? Sino ang kasama mo?” Hindi ko na mapigil ang tuluy-tuloy na panunukol sa kanya.

At dahil siguro wala na siyang masulingan, hinarap niya ako.

“Ok, fine. You wanna know the truth?” Palaban na siya.

Ako naman ang natahimik. Dama ko ang pintig ng mga ugat sa aking sentido, gayundin ang mabilis na tibok ng aking puso.

“Nagkita kami ni Bong.”

Para akong sinampal ng sinabi niyang iyon.

“Lumabas kami. Uminom. Sa kanila ako natulog.”

Parang hindi ako makahinga at nagsimulang umikot ang aking paligid.

“Buong araw kaming magkasama kahapon kaya hindi ako nakapasok.”

I was in shock. Nagsisikip ang aking dibdib sa sakit. Sa galit.

“Bakit mo ginawa sa akin ito? Bakit mo ako niloko? Bakit ka nagsinungaling?”

“Dahil nasasakal na ako sa’yo!”

“Ano?”

“Dahil wala ka nang ginawa kundi ang magselos.”

“Dahil may rason.”

“Dahil insecure ka.”

At bago pa kami magkapalitan ng higit na masasakit na salita, tumalikod na ako at umalis.

Hanggang ngayon, makalipas ang dalawang linggo, nananatiling buo ang katahimikang namamagitan sa amin.

If You Forget Me

2011-12-22T11:46:00.014+08:00

Neruda as read by Madonna

I want you to know
one thing.

You know how this is:
if I look
at the crystal moon, at the red branch
of the slow autumn at my window,
if I touch
near the fire
the impalpable ash
or the wrinkled body of the log,
everything carries me to you,
as if everything that exists,
aromas, light, metals,
were little boats
that sail
toward those isles of yours that wait for me.

Well, now,
if little by little you stop loving me
I shall stop loving you little by little.

If suddenly
you forget me
do not look for me,
for I shall already have forgotten you.

If you think it long and mad,
the wind of banners
that passes through my life,
and you decide
to leave me at the shore
of the heart where I have roots,
remember
that on that day,
at that hour,
I shall lift my arms
and my roots will set off
to seek another land.

But
if each day,
each hour,
you feel that you are destined for me
with implacable sweetness,
if each day a flower
climbs up to your lips to seek me,
ah my love, ah my own,
in me all that fire is repeated,
in me nothing is extinguished or forgotten,
my love feeds on your love, beloved,
and as long as you live it will be in your arms
without leaving mine.

Moves

2011-12-20T00:28:00.042+08:00

Nitong Sabado, finally nakalabas din ako. Ang huling gimik ko noong Black Party pa. Na-neglect ko na ang social life ko dahil sa trabaho. Actually, pilitan lang ang nangyari dahil maulan at medyo may sinat ako. Ang tagal na naming hindi nagkikita-kita ng mga friends ko at baka magkatampuhan na kung hindi ako sisipot. Anyway, magpa-Pasko naman kaya tumuloy na ako para sa get-together namin na bale Christmas party na rin.

Late ako. Ang usapan, 10:30 pero nakarating ako 12:30 na. Nagpatila pa kasi ako ng ulan. Naghintay naman sila at hindi nainip dahil nag-iinuman at nagkukuwentuhan. Yun nga lang, pagdating ko parang ang dami na nilang napag-usapan at lost na ako. Hindi na rin ako nakainom masyado dahil by 1:00 a.m., nagyaya na sila sa Bed.

Pero pagpasok naman namin, diretso kami sa itaas at doon ipinagpatuloy ang inuman. Blue Frog, two pitchers kaagad. At ilang sandali pa, may tama na kami at maingay na lahat. Binalikan namin ang mga pinagsamahan namin noon at pinagtawanan ang mga kalokohan. Nagkaroon din ng kantiyawan at asaran. Inasar nila ako pero hindi ako napikon. Ang saya lang kasi ng pakiramdam ko at wala ako sa mood magsuplada.

Maya-maya pa, nagkayayaan na kami sa ibaba. Aba, ang dami nang tao. At may performance ang mga go-go boys sa ledge. Bukod sa Santa cap, red trunks lang ang suot! Apat sila na nagsasayaw nang mapang-akit habang ipinagbubunyi ng crowd.

Kuha uli kami ng drinks. Rum Coke naman. Naku, sa sobrang saya ko, hindi ko na inisip ang magiging epekto ng halo-halong drinks sa katinuan ko. Basta sige, inom lang. At sayaw-sayaw. Di nagtagal, namalayan ko na lang nasa ledge na ako kasama ang dalawang friends. Todo hataw pa rin, walang pakialam dahil lasing. At nang mapagod at magsawa, bumaba ako at dumiretso sa couch upang magpahinga at magpa-sober.

Medyo nanibago lang ako dahil parang wala na akong masyadong kilala. Although mayroon pa rin naman pero hindi katulad noon na parang halos lahat pamilyar. Nasaan na kaya ang mga dating regulars? Mayroon na kaya silang ibang pinupuntahan?

Nag-restroom lang ako sandali – pinanood ang mga knife fish sa aquarium habang dyumi-jingle – bago muling bumalik sa dancefloor. Nakita ko ang mga friends ko pero hindi na ako pwedeng jumoin dahil may mga bagong “kaibigan” na sila at abala na sa “getting-to-know-you”. So, sayaw-sayaw na lang uli ako nang mag-isa, palinga-linga, naninipat ng mga guwapo. Ang daming bagong mukha pero ang babata at grupo-grupo. Sa kagagalaw ko, napunta ako sa may sulok sa tabi ng DJ’s booth. Magpapaka-wallflower na sana ako subalit may umagaw sa aking atensiyon.

Katulad ko, pasayaw-sayaw din siya at mag-isa. Matangkad, maputi, chinito.

Napatingin din siya. At maya-maya pa, nag-uusap na ang aming mga mata.

Hindi ko alam kung bakit ang mga galaw namin ay naging tila pag-gravitate sa isa’t isa. Basta’t napansin ko na lang, halos isang dangkal na lang ang pagitan ng aming mga mukha.

Nagtitigan kami at sabay na napangiti.

Bumulong siya sa akin. “Are you alone?”

“Yeah,” ang pagsisinungaling ko.

“Are you Filipino?”

“Yeah.” Mukha ba akong foreigner? “You?”

“Korean.”

“Oh.”

Hindi na naglayo ang aming mga mata and we moved even closer.

Langhap ko na ang kanyang mabangong hininga.

“I’m Kim,” ang pakilala niya.

“Aris,” ang pakilala ko rin.

Nagkamay kami at hindi na nagbitiw.

And then, we kissed.

Live Show 6

2011-11-16T00:29:00.031+08:00

Hindi na nila kinailangang diktahan sa gagawin.

Kusa silang gumalaw nang naaayon sa kanilang instincts, nang walang direksiyon mula sa nag-private na nanood na lamang at nag-enjoy.

Malugod na tinanggap ni Angelo ang halik ni Warren. Nagsalikop ang kanilang mga labi at nagkiskisan ang mga dila. Napapikit siya. Nagngabngaban sila – marahan na naging marahas – hanggang sa malasap niya hindi lamang ang tamis kundi pati ang init ng kanilang pag-iisang bibig. Napakapit siya kay Warren na nakayakap na sa kanya at nakapikit din.

Tangay ng damdaming binuhay ng natugunang pananabik, bumaba ang mga halik ni Warren sa kanyang leeg, sa kanyang dibdib. Masuyo, mapaglaro, mapangiliti na sa kanyang balat ay dumiit-diit. Napahigpit ang kanyang kapit nang himurin nito ang ang kanyang mga utong, kubkubin ng bibig at ut-utin, ipit-ipitin sa pagitan ng mga ngipin.

Napaawang ang kanyang mga labi sa daloy ng masarap-masakit na sensasyon. Napaliyad siya, napasinghap, napahilig. Hindi malaman kung sasalubong o uurong habang patuloy si Warren sa pananaliksik sa kanyang katawan na sapo-sapo ng mga bisig.

Fully aware na may nanonood sa kanila, pinahiga siya ni Warren sa anggulong kita sa kamera. Dumako ang mga bibig nito sa kanyang tiyan, hinagkan-hinagod muna ang palibot bago sinundot-sinimsim ang pusod. At siya ay nakalimot, walang naging pagtutol nang hubuan at pakawalan ang aring nakukulob na sumabit-umigkas at humampas sa kanyang puson.

Kaagad na binalot ni Warren sa mga palad nito ang kanyang paninigas, taas-babang hinimas, makailang-ulit, na para bang maaari pa iyong papag-igtingin, bago ikinulong sa kanyang bibig na nagsimulang lumuwag-humigpit, humigop-sumipsip.

***

Nakakaisa na sila subalit hindi pa rin napapawi ang kanilang init. Nang sumunod na may nag-private, si Angelo naman ang naging mapusok. Ang katawan ni Warren ay nagmistulang buffet ng masasarap na pagkain nang ito ay daanan ng kanyang bibig. Bawat bahagi, bawat sulok ay kanyang tinikman, kinain nang buong pananabik higit lalo ang kaselanan na masigasig niyang pinagpistahan.

Nabalisa si Warren, napabiling-biling. Nilasap ang ligayang dulot ng kanyang panginginain. Malapit na ito subalit patuloy na nagpipigil, pinahahaba ang mga sandali hindi lamang upang kumita nang malaki kundi upang manatili nang matagal sa duyan ng luwalhati.

***

“Are you lovers?” May nagtanong sa chat.

“No, BB,” ang sagot ni Warren. “We’re just friends.”

“But you look good together. And you seem so hungry for each other.”

“We like each other, BB.”

“Then you should be lovers.”

“We’ll see, BB. Maybe soon we will be.”

Napatingin si Angelo kay Warren. Bahagi pa rin ba ng kanilang act ang sagot na iyon?

Nag-apuhap siya sa mukha nito ng kahit katiting na hint of truth.

Nitong mga huling araw kasi, may kakaiba na siyang nararamdaman sa tuwing sila ay magpe-perform. Dala marahil ng gabi-gabing intimacy, tila napapalapit na rito ang kanyang loob.

At upang makatiyak at mabigyang depinisyon ang damdaming iyon, may mga tanong siya na naghahanap ng tugon.

***

“Andito ka na pala.” Pamilyar ang nick na nag-send ng mensaheng iyon.

Napangiti si Warren. “Hey, PapaBear, kumusta na?”

“Kaya pala nawala ka, may kapartner ka na…”

“Mas masaya, di ba?”

“I don’t think so. I still prefer you solo.”

“Talaga?”

“Ikaw lang ang gusto ko. Ayoko ng may kasalo.”

“Bakit naman?”

“Dahil seloso ako. At nagseselos ako sa kapartner mo.”

Napaangat ang kilay ni Angelo dahil nakatutok siya sa computer screen, nakasunod sa chat. Si Warren naman ay hindi alam ang isasagot, hindi sigurado kung seryoso o nagbibiro si PapaBear.

“I don’t like your partner,” ang sabi pa ni PapaBear.

“Mabait siya,” ang sagot ni Warren. “And we can do a lot of things for you.”

Hindi kumibo si Angelo. Ayaw niyang magpakita ng anumang reaksiyon.

Patuloy naman si Warren sa sales talk. “Bakit hindi mo kami i-private ngayon? We’ll show you. Siguradong mag-e-enjoy ka sa gagawin namin.”

“No. Ikaw lang ang gusto kong panoorin.”

“Seryoso?”

“Yeah.”

Parang nainsulto si Angelo. Hindi niya expected iyon, ang hayagang rejection ng isang customer. Trabaho lang, ang paalala niya sa sarili, hindi dapat personalin.

“I want you solo,” ang muling diin ni PapaBear.

Hinihintay na lamang ni Angelo na pumayag si Warren at siya ay paalisin. Subalit nagulat siya dahil taliwas ang naging sagot nito.

“If you don’t want him, then you can’t have me, BB. It’s the two of us or nothing.”

Saglit na natahimik si PapaBear. Akala nila, na-offend. Subalit pagkaraan, muli itong “nagsalita”.

“Ok, sige. I’ll bring you both to private. But I will be needing a few things and you have to show me first.”

Sabay silang napakunot-noo. Taka kung ano at para saan ang requirements na iyon ni PapaBear.

“What are these, BB?” ang tanong ni Warren.

“Rope.”

Nanatili silang nakakunot, nagtatanong ang ekspresyon sa mukha.

“And?”

“Belt.”

“Anything else?”

“Dildo. I know you have it.”

Saka nila napagtanto kung ano ang trip ni PapaBear.

“Sure, BB. Is that all?”

“Yeah.”

Tumayo si Angelo upang likumin ang mga bagay na sinabi ni PapaBear.

At nang siya ay bumalik, isa-isa niya iyong ipinakita sa kamera.

“Well?” ang tanong ni Warren.

“Now, let’s go private,” ang sagot ni PapaBear. “It’s time for your partner to be punished.”

***

“Tie him up.”

Nakadama ng takot at pangamba si Angelo pero hindi siya nagpahalata.

“Spread eagle in bed. And remove his briefs.”

Nag-alinlangan si Warren, hindi kaagad kumilos.

“Go! You’re wasting my time.”

Tumayo si Warren, tumalikod sa kamera at bumulong sa kanya. “Don’t worry. It’s ok.”

Humiga sa kama si Angelo. Siya na mismo ang nagtanggal ng brief niya at dumipa, bumukaka. Masasal ang kaba sa dibdib niya.

Tumalima si Warren sa ipinag-uutos ni PapaBear at itinali ang mga kamay at paa niya sa tukod ng kama.

“Perfect,” ang sabi ni PapaBear. “Now, isn’t that very sexy?”

Hinagod ng tingin ni Warren ang kabuuan ni Angelo. He had to agree dahil higit ngang sexy si Angelo sa pagkakatali na may helpless look sa mga mata.

“In fairness, he has a nice dick,” ang dugtong pa ni Papa Bear. “Now, let’s see if we can make it hard.”

Naghintay si Warren sa susunod na utos. Gayundin si Angelo na panay ang hinga nang malalim upang payapain ang loob.

“Hit him with the belt!”

“Ha?” Napamaang si Warren subalit wala siyang nagawa kundi ang sumunod.

Ang unang hampas ay kontrolado, mahina, subalit napapitlag pa rin si Angelo dahil sa pagkagulat.

“Lakasan mo!”

Whack!

“Harder! Harder!”

Whack! Whack!

“Mas malakas pa! ‘Yung masakit!”

Whack! Whack! Whack!

Napaigtad si Angelo sa kanyang pagkakagapos at namilipit sa mga hagupit. Nagmakaawa ang kanyang tingin at nagsabing “tama na”.

Naunawaan ni Warren ang kanyang pahiwatig kaya ito ay tumigil.

“Did I say you stop?” ang sabi ni PapaBear.

Hinarap ni Warren ang computer at nag-type ng sagot. “That’s enough, BB.”

Saglit na patlang.

“Alright,” ang sabi ni PapaBear pagkaraan. “Now, the dildo…”

Napabuntonghininga si Warren, nahuhulaan na ang kasunod.

“I want you to plug it up his ass.”

***

Pinatay ni Warren ang computer.

Tahimik sila, parang walang gustong magsalita. Nanatiling nakahiga si Angelo sa kama, patang-pata, lamog ang katawan. Parang wala siyang lakas na gumalaw.

Pinagmasdan siya ni Warren, may pagkahabag sa mga mata. Pinatay nito ang ilaw at nahiga sa tabi niya. Hindi pa rin siya tumitinag.

Maya-maya, tumagilid si Warren, paharap sa kanya. Naramdaman niya, una, ang palad nito na humaplos sa mga latay niya at pagkatapos, ang bisig nito na yumakap sa kanya.

Bumaling siya kay Warren. Sa lambong ng dilim, inaninag niya ang maningning nitong mga mata. Yumakap na rin siya. At hindi naglaon, naglapat ang mga labi nila.

Nang gabing iyon, may natiyak si Angelo sa kanyang sarili. At kay Warren na hindi man idinaan sa salita, tinugunan ang mga tanong niya.

Kinabukasan, pinagdikit nila ang dalawang kama at tinanggal ang kurtinang nakapagitan sa kanila.

(May Karugtong)

Dakilang Extra

2011-11-15T09:39:00.039+08:00

Remember her?

Ang dakilang horror extra na si Lilia Cuntapay ay may solo movie na.

Ayaw mong maniwala? Heto ang pruweba.

At ang latest? Wagi ang lolah mo sa pagka-Best Actress!

Antaray! :)

One Of Those Days

2011-11-08T15:36:00.023+08:00

When Alex wakes up one morning, and everything starts to go wrong, he knows it’s going to be one of those days. Things get worse when his high school bully, captain of the football team and meathead extraordinaire, Ric Saunders, shows up for an appointment at the chiropractic clinic where Alex works.

Things go from bad to worse in a comedy of errors that leaves Alex’s head spinning. Has Ric turned into a crazed stalker, ready to pick up the bullying where he left off eight years before? Or has Ric got something else in mind this time?

ONE OF THOSE DAYS
by Zathyn Priest

Read or download the free ebook here.

Proxy

2011-10-23T11:09:00.003+08:00

“I met somebody last night,” ang excited na pagbabalita sa akin ni Ace. “He is so gorgeous!”

“I hate you. Isang gabi lang akong umabsent sa gimik, napunta na sa’yo ang dapat para sa akin,” I joked.

“Shut up. He’s meant to be mine,” he asserted.

“So tell me about him.” Excited din ako to know about the guy. “What’s his name?”

“Anthony.”

“Age?”

“Twenty-two.”

“Height?”

“5’8 or maybe 5’9”

Hmmm… young and tall. “Guwapo ba talaga?”

“Of course. And guess what, panay ang text niya sa akin ngayon.”

“Ano’ng sabi?”

“He misses me. And he wants to see me again.”

***

“We talked on the phone last night,” ang kuwento ni Ace sa akin nang sumunod na araw. “Ang tagal naming nag-usap.”

“Ano’ng pinag-usapan ninyo?” ang tanong ko.

“Marami. Tungkol sa kanya. Tungkol sa akin. Masyado akong nag-enjoy. Hindi ko namalayan, madaling araw na pala.”

“Hmmm…”

“There’s something about him I really like. Ang sarap niyang kausap. Napapatawa niya ako sa mga jokes niya. Malambing siya. He makes me feel so special.”

“Gurl, mukhang iba na yan…”

“Kinikilig ako sa kanya. Para akong high school uli na nagsisimulang ma-in love.”

“I am happy for you.”

“And guess what. Gusto niya akong sunduin mamaya paglabas ko sa office.”

“Go!” ang encouragement ko .

Sandaling natahimik si Ace, tila nag-isip. “I’m not sure. I think I am not yet ready.”

“So kelan kayo uli magkikita?”

“Soon. Basta huwag muna ngayon.”

***

After two days, nagkausap uli kami ni Ace.

“I think I am falling for him,” ang sabi niya.

“Sigurado ka ba sa nararamdaman mo?”

“Siya lagi ang laman ng isip ko. I have never felt like this in a long time. I don’t know what’s happening to me.”

Tahimik lang ako at hinayaan ko siyang magpatuloy.

“Kagabi, naging seryoso ang aming pag-uusap. Naging honest siya sa feelings niya para sa akin. At nang tinanong niya ako tungkol sa feelings ko sa kanya, hindi ako nakasagot. At ngayon, parang hindi ako matahimik dahil alam ko kung ano ang totoong nararamdaman ko. May pumipigil lang sa akin. At alam mo kung ano yun.”

“Dahil may boyfriend ka na?”

Napabuntonghininga siya. “Yeah. And I am so confused.”

“Balak mo bang magtaksil sa boyfriend mo… kay Teddy?”

“I don’t know.”

“Balak mo na ba siyang hiwalayan?”

“No!” Maagap at tiyak ang sagot niya. “Mahal ko si Teddy.”

“So anong balak mo kay Anthony?”

“Hindi ko alam. Hindi ko siya kayang i-give-up ngayon. Malulungkot ako kapag nawala siya.”

“Alam ba niya?”

“Ang alin?”

“Ang tungkol kay Teddy.”

“Siyempre hindi.”

“Balak mo bang sabihin?”

“Oo naman. Pero hindi muna ngayon.”

***

“Magkikita kami mamaya,” ang kaagad na bungad ni Ace pagkatapos kong mag-hello sa phone. “Susunduin niya ako sa office.”

“Good,” ang pangungunsinti ko. “So, ano ang mangyayari sa pagkikita ninyo?”

“Mag-uusap lang kami.”

“So, sasabihin mo na sa kanya ang totoong status mo?”

“Maybe. Bahala na.”

***

“Pass muna ako tonight,” ang text ni Ace sa akin kinabukasan. It was a Saturday at may gimik ang barkada. “May obligasyon ako ngayon sa asawa ko.”

“Sinong asawa? Si Anthony?” ang pagbibiro ko.

“Loka. Si Teddy, siyempre,” ang sagot.

“Ano nga pala ang nangyari sa pagkikita ninyo kahapon ni Anthony?”

“Saka na ako magkukuwento.”

“Akala ko pa naman, pupunta ka at isasama mo siya. Excited pa naman akong makilala siya.”

Sa pagkikita-kita namin ng mga friends ko nang gabing iyon sa Malate, hopeful ako na may ma-meet din na kagaya ng na-meet ni Ace. In my mind, “I Gotta Feeling” was playing bilang bahagi ng aking mental conditioning.

Habang umiinom sa Silya, nagpaalam ako sandali para mag-restroom. May nakapila at na-take note ko kaagad ang itsura niya. Hmmm… puwede. Matangkad. Bata. Guwapo. No, gorgeous! Hindi lang puwede kundi puwedeng-puwede.

Hindi ako masyadong nagpahalata na tinitingnan ko siya. Pero naramdaman niya yata dahil tumingin din siya sa akin. Gusto ko sanang umiwas nang magtama ang aming mga mata subalit nginitian niya ako. Ngumiti rin ako sa kabila ng tila biglaang panghihina ng tuhod ko.

“Hi,” ang sabi niya.

“Hey,” ang sagot ko habang may kaba sa dibdib. Subalit bago ko pa madugtungan ang bati ko, bumukas na ang pinto ng restroom at turn niya nang gumamit.

Nagkaroon ako ng time to compose myself habang nasa loob siya.

Paglabas niya, nagngitian uli kami subalit hindi na ako nakapagsalita. It was an awkward moment kaya kaagad na rin akong pumasok sa banyo. Panay ang buntonghininga ko sa loob.

Paglabas ko, wala na siya.

Bumalik ako sa mesa namin. Habang umiinom, nasa isip ko siya. Gumagala ang aking mga mata sa pag-asang nasa paligid lang siya. Pero wala, hindi ko siya makita. Sayang naman.

Nagpatuloy na lang ako sa pag-inom hanggang sa ako ay malasing.

***

Kahit madilim at aandap-andap ang mga ilaw sa Bed, parang hinila ang atensyon ko papunta sa kanya. The restroom guy at Silya. Nakita ko siyang nakatayo sa isang sulok.

Bumilis ang tibok ng puso ko as I slowly edged my way patungo sa kinaroroonan niya. Habang papalapit ako, nagmistula siyang isang pangarap na gusto kong abutin.

“Hi,” ang maagap kong bati, diretso ang tingin ko sa kanya.

Sinalubong niya ang aking mga mata. Ngumiti siya.

Hindi na ako nag-aksaya ng panahon at kaagad akong nagpakilala. “Ako si Aris.”

“Mark.”

Nagkamay kami at hindi na nagbitiw. We stood close to each other at nag-communicate sa pamamagitan ng mga titig.

Hindi nagtagal, nagtagpo ang aming mga labi.

Napapikit ako habang nilalasap ang tamis ng kanyang halik.

Niyaya ko siyang magsayaw sa ledge.

“Nahihiya ako,” ang sabi niya. “Maraming nakatingin.”

“Feeling mo lang yan. But everybody is minding their own business. Nobody really cares,” ang giit ko.

Hindi ko na hinintay ang kanyang sagot. Hinila ko na siya. At kusa na rin siyang sumama.

Nang nasa ledge na kami, hindi ko inakala na magiging agresibo siya. Siya na mismo ang nag-initiate na maghalikan kami.

Magkayakap pa kami habang sinasayawan ang “Good Girls Go Bad”.

***

Kinabukasan, ako naman ang excited sa pagbabalita kay Ace tungkol kay Mark.

“I met somebody last night. He is so gorgeous!” ang sabi ko.

“Gaya-gaya ka,” ang sagot niya.

“Nainggit ako sa’yo kaya ginaya kita.”

“Ano’ng name niya?”

“Mark. Young and tall. With the face of an angel.”

“I am happy for you, friend.”

“And guess what, panay ang text niya sa akin ngayon.”

“Ano’ng sabi?”

“He misses me. And he wants to see me again.”

“Ako naman ang inggit sa’yo…”

“Why?”

“Friend, I have to tell you something…”

“What?”

“Pinutol ko na ang ugnayan namin ni Anthony nang magkita kami noong Friday.”

“Ha?”

“Sinabi ko na sa kanya ang totoo… na may boyfriend na ako. Nasaktan siya. Inisip niya na niloko ko siya… pinaasa. I can’t blame him. Parang ganon naman talaga ang ginawa ko sa kanya. At para huwag ko na siyang masaktan pa, wala man kaming relasyon, nakipag-break ako sa kanya. Which he accepted. Friend, malungkot ako hanggang ngayon dahil doon. Pero ang iniisip ko na lang, it was the right thing to do, di ba? Ituwid ang lahat kasi isang pagkakamali iyon na may boyfriend na ako, I still entertain yung mga ganoon.”

“Korek ka diyan. Kinunsinti lang kita pero from the very start, gusto ko nang sabihin sa’yo na mali ang ginagawa mo. Siguro naghahanap lang ako ng timing because I don’t want to burst your bubble.”

“Oh, well, nagawa ko na ang dapat gawin. Mawawala rin naman ang lungkot na nararamdaman ko. Ang mahalaga, bumawi ako kay Teddy. More than ever, ngayon ko na-realize na siya pa rin pala ang pinaka-importante sa buhay ko.”

“Sige, hindi na muna kita kukuwentuhan tungkol kay Mark. Hindi tama na magkuwento ako ng masaya habang nalulungkot ka.”

“Ok lang. It’s your turn naman para maramdaman ang naramdaman ko last week. Ganyan naman talaga ang buhay, parang gulong.”

“Saka na lang. Huwag muna ngayon. Wala pa namang masyadong nangyayari sa amin. Basta, friend, next Saturday, huwag ka nang mawawala sa gimik. Ngayon pa lang, magpaalam ka na kay Teddy.”

“Oo, sige.”

“Malay mo, baka sa Saturday, isama ko si Mark. Ipapakilala ko sa barkada. I am sure, you would not want to miss that.”

***

Nang mga sumunod na araw, naging maganda ang development sa amin ni Mark.

Bukod sa text exchanges namin araw-araw, nag-uusap din kami sa phone gabi-gabi.

“Matagal na akong single,” ang kanyang sabi. “At palagi ring broken-hearted.”

“Bakit naman?” ang tanong ko.

“I always fall for the wrong guy. And I always end up hurt. Ikaw, sasaktan mo rin ba ako?”

“Bakit kailangan mong itanong yan?”

“Because I think I am falling for you.”

Hindi ako nakasagot sa kanyang sinabi pero dama ko ang pag-uumapaw ng saya sa puso ko.

“Ikaw, may nararamdaman ka ba para sa akin?”

I stammered kahit alam ko ang sagot sa tanong niya. “Uhm, yeah, I think, I am falling for you, too.”

“Talaga? Baka naman may boyfriend ka na at niloloko mo lang ako. Ayokong maging kabit. Ayoko ng part-time love.”

“Single din ako at kagaya mo, palagi ring nabo-broken heart.”

“So, ano na tayo? Tayo na ba?”

“Kailangan ba nating magmadali?”

“Hindi naman. Kaya lang kung sigurado naman tayo, bakit kailangan pang patagalin?”

“Ok…”

“Anong ok? Tayo na?”

“Ang ibig kong sabihin, magkita tayo. Mag-dinner. Mag-usap tayo. At saka natin i-formalize ang ating relasyon. Mas magiging sigurado tayo kung face-to-face nating gagawin yun.”

“Kelan?”

“Sa Friday.”

“Sure.”

Pero bago pa man sumapit ang Friday, nag-on na kami sa phone. Masyado nang overwhelming ang feelings namin sa isa’t isa kaya hindi na kami nakapaghintay.

Sabado na kami nakapag-dinner. Wala nang kailangang i-formalize dahil officially, kami na. Ang saya-saya namin pareho and we could not be more sure about our feelings for each other.

Tumuloy kami sa Malate after dinner upang i-meet ang aking mga kaibigan.

***

I was aiming for a complete attendance kaya maaga pa lang tinext ko na ang aking mga kaibigan.

“Kitakits tonight. Ipakikilala ko ang bago kong boyfriend.”

Everybody was excited. Naroroon na sila pagdating namin.

Ngiting-ngiti sila nang i-introduce ko si Mark. I could tell by the look on their faces na aprub ito sa kanila. Bumulong pa sa akin si Axel: “Winner, mare.” I felt so proud.

Napansin ko na wala si Ace. Hinanap ko kaagad ito.

“Nag-CR lang,” ang sabi ni Arnel.

Naupo kami ni Mark at umorder ng drinks.

With fondness, kaagad siyang kinausap ng mga friends. Feeling ko, welcome na welcome sa kanila si Mark. I could not be happier.

Maya-maya, nakita ko si Ace na paparating. Ngiting-ngiti siya habang papalapit sa amin.

Subalit pagsapit niya sa table namin, kaagad na napawi ang kanyang ngiti. Kitang-kita ko ang kanyang pagkagulat nang makita si Mark.

Nagulat din si Mark pagkakita kay Ace.

Pinagkilala ko sila. “Ace… Mark. Mark… Ace.”

Hindi sila nagkamay. Nagpalitan lang ng makahulugang tingin.

“You know each other?” ang tanong ko.

“Yeah,” ang sagot ni Ace. “Nagkakilala na kami before.”

“Talaga? Paano? Saan?” Addressed iyon kay Mark.

Hindi siya sumagot. Sa halip, iniwas ang kanyang mga mata.

Then Ace dropped the bombshell.

“Si Mark at si Anthony ay iisa.”

Don’t Cha 2

2011-10-21T23:43:00.038+08:00

I didn’t go immediately for the kill.

Pagkasampa ko sa kama, pinagmasdan ko muna siya. Para akong nananaginip.

At upang tiyaking hindi, hinipo ko siya. Sinalat ko ang contours ng kanyang dibdib at dinama ko ang makinis niyang kutis.

Dahan-dahang bumaba ang aking palad sa kanyang tiyan at nang mapadako iyon sa kanyang six-pack, dinaluyan ako ng kuryente na nagpasidhi sa aking pananabik. Higit lalo nang masagi ko ang umbok sa kanyang brief. Subalit bago ko pa nagawang dukutin iyon, hinila niya na ako upang balutin sa kanyang bisig at papagtagpuin ang aming mga bibig.

Hinimas niya ang aking likod at sinapo ang aking puwet. Marahan siyang kumanyod-kanyod. Nagbanggaan, nagkiskisan ang aming mga umbok. Sabay kaming naghubo upang papagdampiin iyon, kasunod ang paggagap upang laruin at higit na papagngalitin.

Humulagpos ako sa kanyang kapit at dumausdos. Binakas ko ng halik ang landas pababa sa kanyang katawan, may saglit na paghimpil sa mga sensitibong bahagi. Hanggang sapitin ko ang kanyang kaselanan na nais balutin hindi lamang ng aking palad kundi pati ng mga labi.

At ako ay nagpatuloy sa masigasig na pag-angkin. Napaliyad siya at napasinghap, nabalisa at napabiling-biling, hindi malaman kung uurong o susulong sa aking panginginain.

Bago ko pa siya tuluyang malupig, nagsagawa siya ng kontra-atake. Hinila niya ako paakyat, saglit na hinagkan, pinahiga at pinaibabawan. Siya naman ang gumawa sa akin ng mga ginawa ko sa kanya. Napapikit na lamang ako at nagpaubaya.

Nagpalitan kami at nagsalitan ng posisyon. Nagpagulong-gulong, nagpaikot-ikot nang makailang-ulit. Ang bawat pagkakataon ay puno ng masidhing pagnanasa at pagnanais na makapagdulot ng ligayang tatagos sa laman at titimo sa isip.

Pagkaraang makarating at masaid, nahiga kami nang magkaharap.

“You are so beautiful,” ang sabi ko habang siya ay pinagmamasdan.

“No. You are beautiful,” ang sabi niya.

Nagtitigan kami at nagngitian.

Maya-maya pa, hinila na kami ng antok.

***

Wala siya sa aking tabi nang ako ay magising.

Lumabas ako ng silid at sinalubong ako ng masarap na halimuyak ng bacon.

“Good morning,” ang bati niya habang nag-aayos ng mesa. “Halika na. Breakfast muna.”

Wala akong masabi. Talagang nag-abala siyang magluto!

Over breakfast, nagkaroon kami ng conversation.

“You’ve been going to Malate for how long now?” ang tanong niya.

“A year, I think,” ang sagot ko.

“You’ve met a lot of guys then?”

“Yeah. Not really a lot, though.”

“You’ve slept with them?”

“Yeah. With some of them.” Ayokong magsinungaling.

“Was it exciting?”

“No. Not really. Nobody has got me quite interested.”

“Why?”

“I don’t know. Maybe because too much of anything will make everything seem the same?”

“Really?”

“I guess the one you are supposed to fall in love with doesn’t come along that easy. Pero dumarating.” I looked at him meaningfully.

“Hmmm…” Ngumiti siya at hindi na muling nagsalita.

Pagkakain, niyaya niya akong mag-shower. Sabay kami. To which I willingly agreed. Siyempre, may nangyari uli.

Pagkatapos, inihatid niya na ako sa ibaba.

Binati siya ng guwardiya sa lobby.

Binati niya rin ito at ipinakilala ako.

“Si Aris nga pala. Tandaan mo na siya. Magiging madalas na siya rito.”

***

Nahadlangan ang muli at agaran naming pagkikita dahil nag-sem break at kinailangan niyang umuwi sa probinsiya.

Subalit naging walang patid ang komunikasyon namin sa text. At sa takbo ng mga mensahe namin, naramdaman ko na mayroong something. Kaya naging masaya ako at umasa, nanabik sa muli naming pagkikita.

At nang mangyari iyon, hindi ako nabigo.

Nag-meet kami sa bar. Hindi na namin kinailangang magpakalango sa beer o mag-foreplay sa dancefloor dahil nang magkita kami at magkatabi, instant ang naging sexual tension. Hindi na kami nag-stay nang matagal at kaagad na lumisan.

Sa condo niya, muli kaming nagtalik. Higit na mainit at matamis. Punumpuno ng pagnanasa at pananabik. Tuluyan na naming inihandog at inangkin, tinuklas at dinama nang buong-buo at sagad na sagad ang kaloob-looban ng isa’t isa.

Pagkaraang humupa ang init, pinagmasdan ko siya. Nag-uumapaw pa rin ako sa ligayang dulot ng muli naming pagniniig. At bunsod ng damdaming hindi matimpi, kumawala nang kusa sa aking bibig ang isang pagtatanong.

“Tayo na ba?”

Tumingin siya sa akin, ngumiti at saka sumagot.

“Matulog ka na.”

Natigilan ako.

At kahit niyakap niya ako, na-disturb ako.

I wanted to kick myself for asking.

***

Meeting him changed me.

Parang nawalan ng appeal sa akin ang Malate. At ang iba pang mga lalaki na nakilala ko roon at nakaniig. Parang all of a sudden, gusto ko nang iwan ang lugar na iyon at siya na lamang ang pag-ukulan ng panahon.

Dumalang man ang komunikasyon namin nang sumunod na linggo, hindi siya nawala sa aking isip. Pasukan na kasi kaya maaaring busy lang siya. Nagme-message naman siya, hindi nga lang kasindalas katulad noong bakasyon. At cliché man, totoo ang kasabihang “absence makes the heart grow fonder” dahil ang bawat mensahe niya ay naging mas mahalaga, mas makahulugan sa akin. Bagay na nagpasidhi sa damdamin ko sa kanya.

Yeah, I think I’m in love with him.

He did say that I am beautiful, didn’t he? It could mean na attracted din siya sa akin. And I could just hope na may damdamin din siya sa akin. Na maaari kaming magkaroon ng relasyon… maging mag-boyfriend.

May konting alinlangan man, kailangan kong bigyang-daan ang pangangarap. Alam ko, maaaring masyado lang akong nag-a-assume subalit kailangan kong makipagsapalaran. Itaya ang puso upang malaman kung kami nga ba ay may patutunguhan. Dedma na sa posibilidad na ako ay masaktan. Basta’t ang alam ko, I had to take the chance. Or I would never know.

Kaya nang Sabadong iyon, niyaya ko siyang magkita kaming muli. Medyo nag-worry pa ako na baka siya ay tumanggi. Subalit tinanggap niya ang imbitasyon ko.

At may pahabol pa na “I miss you.”

***

Excited ako nang dumating ang takdang araw ng aming pagkikita.

Sa NYC ang napag-usapan naming tagpuan. Dumating ako bago ang usapang oras subalit nakakadalawang bote na ako at isang oras na ang lumilipas, hindi pa rin siya dumarating.

Isang text ang natanggap ko mula sa kanya. “I’m sorry, I can’t make it tonight. I am not feeling well.”

Nanlumo ako. I was disappointed.

“Ok. Pahinga ka na lang. Get well soon,” ang reply ko na lang.

I thought about leaving nang may lumapit at nag-hello sa akin. Si Ace na isa sa mga acquaintances ko noon (he’s now my bestfriend!).

“Are you alone?”

“Yeah.”

“Then why don’t you join us?” ang sabi. May kasama siyang dalawang kaibigan na kaagad niyang ipinakilala sa akin.

Siguro dahil sa kagustuhan kong malibang at malimutan ang disappointment kay Jasper kaya kaagad akong pumayag. “Sure.”

At hindi kami sa Biology tumuloy (although doon kami nagkakilala) kundi sa Bed. Medyo sosyalin kasi ang kanyang mga kasama. I needed a change of atmosphere anyway para malayo ang isip ko kay Jasper.

Admittedly, I had fun. Maraming malandi sa loob pero umiwas ako. Inisip ko si Jasper. Ayokong gumawa ng mga bagay na maaari kong ika-guilty at pagsisihan.

Mag-uumaga na nang lumabas kami. Nagyaya pa sina Ace na mag-breakfast sa Silya. I went along with them.

At doon, hindi ko napigilan ang mag-confide kay Ace. Ewan ko, I just felt comfortable doing so with him.

Ikinuwento ko sa kanya ang tungkol sa amin ni Jasper . Gusto kong makuha ang kanyang opinyon tungkol sa aming dalawa, kung ano ba sa tingin niya ang meron kami. Kung tama ba ang ginagawa kong pag-a-assume, pag-e-effort at pag-e-expect na mauuwi kami sa isang relasyon.

Medyo maingat siya sa kanyang sagot. Basta ang sabi niya lang: “May mga bagay kasi na kailangan talaga nating pagpursigihan kung gusto nating makuha. Kailangan nating subukan, para sa huli hindi tayo nagwa-wonder sa mga what-could-have-been’s.”

At sa kanya nanggaling ang ideyang iyon: “Bakit hindi mo siya sorpresahin? Bakit hindi mo siya puntahan ngayon. Dalhan mo ng breakfast.”

“Ha? Okay lang ba? You think maa-appreciate niya ‘yun?”

“Maysakit kamo siya. Kailangan niya ng care. What could be a better way upang pakitaan mo siya ng pag-aalaga?”

I agreed with him kaya kaagad akong nagpaalam sa kanila.

Dumaan ako sa McDonald’s at nag-take out ng Big Breakfast.

Nagtaksi ako. At habang bumibiyahe papunta sa condo niya, I felt good about my decision na sundin ang suggestion ni Ace.

Pagpasok ko sa lobby, naroroon, naka-duty na ang guard na ipinakilala niya sa akin noon. Binati ako nang nakangiti.

“Punta ako kay Jasper,” ang sabi ko.

“Sige, sir, akyat ka na.”

Sumakay ako sa elevator at nang sapitin ko ang kanyang floor, mabibilis ang mga hakbang ko sa pasilyo patungo sa kanyang unit.

Akmang pipindutin ko na ang kanyang doorbell nang biglang bumukas ang pinto.

Bumungad si Jasper, papalabas, papaalis. Nagulat siya pagkakita sa akin.

Nagulat din ako at hindi nakakilos, para akong itinulos.

Hindi siya mag-isa. May lalaki siyang kasama, kasunod niya, magka-holding hands pa sila.

I caught a whiff of fried bacon galing sa loob.

At napansin ko, medyo basa pa ang kanilang buhok.

***

“Why?” ang sabi ko sa mahinang tinig, timpi ang emosyon.

“Because…” ang sagot niya na tila nag-aapuhap ng tamang salita.

“Because what?”

“Because I wanted to. And I am free whatever I want to do.”

“Sino siya?”

“Somebody I met in a moviehouse.”

“Nagsinungaling ka. Niloko mo ako,” ang sumbat ko.

“Nagsinungaling, oo. Pero hindi kita niloko,” ang diin niya.

“Akala ko, we have something special going.”

“Yes, we do. Pero wala tayong relasyon.”

Natigilan ako. Hindi nakasagot.

“Look, Aris. You’re special. But we are not boyfriends. Not yet, anyway.”

“So what are we?”

“Friends. Special friends.”

“Fucking friends?”

“We had sex. Pero wala tayong commitment.”

“Fucking friends then.”

“Kailangan ko pa bang magpaliwanag sa’yo? More than anybody else, ikaw ang dapat makaintindi sa akin.”

“No, I don’t understand you.”

“Nagsisimula pa lang akong mag-explore. Nagsisimula pa lang akong pakawalan ang sarili ko… ang tunay na sexuality ko. Ang daming possiblities and I want to experience them all.”

Hinayaan ko siyang magsalita.

“You’ve been there ahead of me,” ang patuloy niya. “Nang simulan mong tuklasin ang mga possiblities ng sexuality mo, I bet hindi mo rin muna binalak ang mag-seryoso. Naging laman ka ng mga bar, ng mga darkroom. Nakipaglaro ka muna. Nag-enjoy. Hind ka nag-isip ng pakikipag-relasyon. Mas maiintindihan mo ako kung iintindihin mo ang sarili mo.”

Napakurap-kurap ako.

“Hindi ako ready na magmahal at mag-seryoso. Masyadong maraming tukso sa paligid na hindi ko kayang i-resist. Mas excited akong makipag-sex kaysa makipag-boyfriend. Ayoko munang matali because I cannot be faithful. Makakasakit lang ako dahil hindi ko maiiwasan ang magtaksil.”

“Pero paano na…?”

“Ayaw kitang saktan kaya nagpapaka-honest ako. Ayaw kitang paasahin kaya sinasabi ko sa’yo ang totoo.”

“Palagay ko… mahal na kita.”

“No. Don’t.”

“Mahal na kita, Jasper.”

“Do yourself a favor. Please. Don’t fall in love with me.”

***

Mula sa malayo, pinagmamasdan ko siya. He was basking in the attention of his admirers, fully aware of how beautiful he is. He was confident and effortless habang nakikipag-flirt sa club na kung saan una kaming nagkita at nagkakilala.

He was still Mr. Perfect at nasasaktan ako na hindi na siya akin – was he ever? – at may distansiya na sa pagitan namin.

Nakita ko na hinila siya sa ledge ng isa sa mga kausap niya na guwapo rin at matangkad. At doon, hinubaran siya habang nagsasayaw. Nalantad ang maganda niyang katawan, ang kanyang tiyan, ang pusod na ginagapangan ng buhok pababa sa kanyang low-rise. Muli kong naramdaman ang familiar stirrings sa aking kaibuturan.

Ipinagpasiya kong umalis na lamang bago pa ako tuluyang lamunin ng frustration.

On my way out, may humarang sa aking daraanan.

“Hello, sexy,” ang bati.

Nang-angat ako ng paningin. Kaharap ko ang isang good looking guy. I’ve never seen him before but he was smiling like he knew me.

I smiled back at him.

“Wanna dance?” ang tanong niya.

“Sure,” ang sagot ko. I needed to to ease my pain.

“I’m Ethan,” ang pakilala niya.

“I’m Aris,” ang pakilala ko rin.

He held my hand at giniyahan niya ako. Akala ko sa dancefloor niya ako dadalhin subalit iniakyat niya ako sa ledge.

It was too late to say no.

And there, I found myself side by side with Jasper.

Hinubaran ako ni Ethan. Hindi ko alam kung bakit hindi ako tumutol. Siguro dahil may gusto akong patunayan. Na maaari rin akong maging sexy at desirable.

Naging aware si Jasper sa presence ko. Nagkatitigan kami at nagkangitian.

Maya-maya pa, magkaharap na kaming nagsasayaw, limot na ang mga partners pati na ang aming nakaraan.

I touched his body and he touched mine. Sinalat namin ang aming mga kahubdan.

We moved closer. So close na naglapat na ang aming mga dibdib at crotch. Nagyakap kami.

And then, we kissed. Buong pagkauhaw at pagkasabik.

Saglit na nag-linger sa amin ang spotlight.

The crowd cheered.

Wala kaming pakialam. Hindi kami nagbitiw.

Don’t Cha

2011-10-12T23:41:00.016+08:00

Kasagsagan iyon ng pamumukadkad ko sa Malate.

Pupunta akong mag-isa. Iinom sa NYC.

At pagkatapos kapag may tama na, didiretso sa alinman sa mga bar na may darkroom.

Nang gabing iyon pinili ko ang Biology.

Pagpasok ko, in full swing na ang party. Nakipagsayaw muna ako sa ibaba. Nakipaglandian sa kung sinu-sino. Balak ko nang umakyat sa itaas upang makipaglaro nang makita ko siya.

Kapapasok lang niya. At hindi lang ako ang nakapansin. Marami sa dancefloor ang napalingon din sa kanyang pagdating.

Paano’y napakatangkad niya. 6 footer yata kung hindi man 5’11. Maputi. Makisig. May maamong mukha na luminous sa malamlam na ilaw. Para siyang isang diyoso na naligaw sa daigdig ng mga mortal.

Titig na titig ako sa kanya. Gayundin ang iba pa while he inched his way patungo sa bar. At ilang sandali pa, pinutakti na siya. Marami na ang lumapit at nakipagkilala.

From a distance, patuloy ang pagmamasid ko sa kanya. He seemed friendly dahil habang umiinom patuloy siya sa pag-e-entertain sa mga admirers niya.

Naghanap ako ng sapat na lakas ng loob upang lapitan din siya subalit nang matagpuan ko iyon ay paalis na siya sa bar, patungo na sa may hagdan upang umakyat sa darkroom. Nakasunod sa kanya ang mga makakating higad.

Dumaan siya sa harap ko at pahapyaw kaming nagkatinginan. Sandaling-sandali lang iyon subalit parang hinigop ako ng kanyang mga mata. Bumilis ang tibok ng puso ko. At nang malanghap ko ang pabango niya, nag-init ako.

Sinundan ko siya ng tingin habang papaakyat sa hagdan. Nakita ko ang outline ng kanyang V-shape na katawan at na-take note ko ang kanyang bubble butt. Higit na nag-init ang aking pakiramdam.

At nang mawala siya sa aking paningin, mabilis akong nagdesisyon sabay sa mabilis na paghakbang.

“I am going to get him,” ang pangako ko sa sarili.

Natalisod ako sa paghabol at muntik pang mahulog sa hagdan.

***

Hindi ako nahirapang maghanap dahil namumukod-tangi pa rin siya kahit sa dilim. Napapaligiran siya ng mga nagnanasa at nagbabakasakaling maangkin siya.

Lumapit ako at tumayo sa harap niya. Sa naglalagos na liwanag mula sa dancefloor sa ibaba, nagsalubong ang aming mga mata. I was thinking Nora Aunor and Tyra Banks while I was trying to communicate with my eyes. And I thought it was effective dahil nakuha ko ang kanyang atensiyon at hindi siya naglayo ng tingin.

I edged closer to him. Ibinalot ko ang aking mga bisig sa kanyang baywang at buong kapangahasan na siya ay hinalikan. Una, marahan na kinalaunan ay naging marahas. Kinailangan ko pang tumingkayad subalit unti-unti siyang nag-adjust, yumuko sabay sa pagtugon ng kanyang mga labi.

Ang mga bisig ko ay lumipat sa kanyang leeg at sinapo ko ang kanyang ulo upang higit na ipagdiinan ang kanyang bibig.

Bumalot din sa akin ang kanyang mga bisig at ako ay kanyang kinabig upang madiin naman sa kanyang dibdib.

Naramdaman kong may kumurot sa akin – isa sa mga nakapaligid na nainggit o nagalit – at may mga nagtangka ring makisali subalit naging manhid ako at maramot siya. Itinaboy namin ang mga gustong makibahagi subalit higit silang nagsumiksik.

Kaya bumitiw ako sa kanya. Hinagilap ko ang kanyang kamay at kaagad siyang hinila palayo sa mga piranha. Muli, may kumurot sa akin, higit na masakit kaysa una. But it was a small price to pay sa pang-aagaw sa kanya dahil nagtagumpay ako at akin na siya.

“Ako nga pala si Aris,” ang pakilala ko sa kanya pagkalabas namin ng Biology.

“Ako si Jasper,” ang pakilala rin niya.

Hindi na namin kinailangang magkamay dahil magka-holding hands pa rin kami.

Sinipat namin ng tingin ang isa’t isa sa liwanag ng poste.

I think we both liked what we saw dahil sabay kaming napangiti.

***

Dinala ko siya sa NYC. At doon habang umiinom, higit kong napagmasdan ang exceptional niyang kaguwapuhan. Na kinumpirma ng mga sulyap ng paghanga na natanggap niya mula sa iba pang mga naroroon. I felt so lucky and proud.

Nagsimula kaming mag-usap. Getting-to- know-you stuff.

Napag-alaman ko na 21 lang siya. Graduating. Psychology ang kurso. Taga-Bataan. Mag-isang namumuhay sa Maynila.

“Bakit wala kang kasama ngayon?” ang tanong ko.

“I am new to the scene,” ang kanyang sagot. “Wala akong kaibigan na maaari kong makasama sa ganitong lugar. Lahat sila straight at wala pang nakakaalam. Ikaw, bakit mag-isa ka rin?”

“Pareho siguro tayo. Although, hindi na ako bago. Pero sa ngayon, wala pa talaga akong masasabing friend dito. Pulos acquaintances lang.”

“First time ko sa Biology.”

“Buti hindi ka nagulat.”

“Nagulat. Pero na-excite.”

“Pinagkaguluhan ka kasi.”

“Oo nga. Di ko akalain.” Bahagya siyang tumawa.

“Buti hindi ka nagalit…”

“Nagalit?”

“Nung nilapitan kita at hinalikan.”

“Bakit naman ako magagalit?”

Hindi ako sumagot. Sa halip, tinitigan ko siya.

Sinalubong niya ang aking mga mata. Palaban siya at hindi pai-intimidate.

“Bakit mo ginawa iyon?” ang tanong niya.

“Dahil gusto kita,” ang walang gatol kong sagot.

Siya naman ang napatitig sa akin. At pagkatapos ay napangiti.

“Okay lang,” ang sabi niya. “I like it.”

Ako naman ang napangiti.

“In fact, I want more.”

Tumingin siya sa akin na parang nanghahamon. Bagay na hindi ko inurungan dahil right there and then, walang kaabog-abog, siya ay aking hinalikan. Sa lips. Dedma na sa mga naroroon.

Mabilis lang iyon at hindi siya nakatugon.

Pagkatapos niyon, tahimik kami. Pero hindi ang aming mga mata na patuloy na nag-usap.

Tinungga namin ang aming mga bote at sinaid ang laman niyon.

“Tara,” ang kanyang sabi pagkatapos.

“Saan?” ang tanong ko.

“Sa bahay. Iuuwi kita.”

“Ha?” Saglit na pagkabigla na sinundan ng pagguhit ng ngiti sa aking mga labi. Hindi ko inaasahan na tatapatan niya at hihigitan pa ang pagka-agresibo ko.

Tumayo siya at hinila ako. Wala akong nagawa kundi ang sumunod.

Nagtaksi kami. At habang bumibiyahe, gumapang ang mga kamay namin at humimas sa maseselang bahagi, lingid sa kaalaman ng drayber.

Ang inaasahan ko, boarding house o room-for-rent ang bahay na sinasabi niya. Subalit pinahinto niya ang taksi sa tapat ng isang condominium.

Bumaba kami.

“Dito ka nakatira?” ang tanong ko na tila hindi makapaniwala.

“Yup,” ang sagot niya.

Mangha ang ekspresyon sa aking mukha.

“Binili ng Dad ko para may matirhan ako habang nag-aaral dito sa Maynila.”

Hindi na ako nagsalita – wala akong masabi – habang papasok kami sa lobby.

***

Pagkapasok na pagkapasok namin sa kanyang unit, agad na nagtagpo ang aming mga labi. Naghalikan kami, may sense of urgency. Hinubaran niya ako at hinubaran ko siya. At nang kami ay pareho nang talop at brief na lamang ang suot, dinala niya ako sa kanyang silid.

Makalat ang kanyang silid. But it didn’t matter dahil kalat-mayaman iyon. Laptop. Pringles. Wireless phone. Men’s Health. Cadbury. Belt. Shoes. Dumbells. Hindi ko na naimbentaryo ang iba pa dahil nahiga na siya sa kama.

He stretched out his long legs and torso. Napasinghap ako. Sa backdrop ng powder blue niyang bedsheet at sa tama ng soft white na ilaw ng lampshade, nagmistula siyang isang buhay na imahe sa pornography. I mean, photography.

He wiggled his forefinger signalling me to come over with a “fuck me” look in his eyes.

I could feel myself straining in my briefs as I moved closer to him.

(May Karugtong)

Getting Older

2011-10-01T00:22:00.067+08:00

“Guess who’s having a birthday…”

“Who?”

“Eddie.”

“Eddie who?”

“Eddie… AKO!”

(Corny)

***

Ang bilis ng panahon.

Baka bago ko mamalayan, retirable na ako.

Mababago na ang mundo ko.

Ang dating ganito…

Ay magiging ganito na…

But I guess, higit akong magiging masaya.

Matagal-tagal pa naman ito
Pero pinaplano ko na.

Dito ako titira…

Wala akong gagawin kundi ang magpahinga.

At magsulat nang magsulat.

Dahil kahit sa pagtanda
Patuloy akong mangangarap.

***

But for now…
Party muna!

Enjoyin ang mga nalalabing sandali
Ng pagiging bata.

Live Show 5

2011-09-29T17:19:00.054+08:00

“Sabay na tayong maligo.”

Napamaang si Angelo. Nagbibiro ba si Warren?

Seryoso ang mukha nito. At nang muling magsalita, nakumpirma niyang hindi.

“Magkapartner tayo sa live show. Kailangan na nating masanay. Maging kumportable na pareho tayong nakahubad.”

Hindi siya sumagot. Hindi rin tumutol.

Naghubo’t hubad si Warren sa harap niya mismo at nagpatiuna na sa banyo.

Naghubad na rin siya at sumunod dito.

Akala niya, sabay lang sila at kanya-kanya pa ring paligo. Subalit nagulat siya nang pagkatapos magsalok ng tubig sa balde, si Warren mismo ang nagbuhos sa kanya. At pagkatapos, saka ito nagbasa ng sarili.

Kinuha ni Warren ang sabon. At sinimulang sabunin ang katawan niya. Una sa balikat, sumunod sa dibdib, pababa sa tiyan. At bago pa man ito nakarating sa maselang bahagi, ibinigay na nito ang sabon sa kanya.

“Your turn,” ang sabi.

Siya naman ang sumabon kay Warren. Nadama niya ang depinisyon ng katawan nito. Balikat, dibdib, tiyan. Iiwasan niya rin sana ang ibabang bahagi subalit pinigilan ni Warren ang kanyang kamay.

Iginiya siya nito at ipinasalat ang ari. Pinahawakan iyon sa kanya at ipinahimas.

Inilapat ni Warren ang katawan sa katawan niya. Kumanyod-kanyod. Dumulas-dulas. Taas-babang kumiskis sa kanya.

Hindi niya napigilan ang tigasan.

Napangiti si Warren. Muling sumalok ng tubig at sabay na binanlawan ang kanilang mga katawan.

***

Asiwa siya sa harap ng camera. Naka-online na sila at hindi niya alam kung paano ipupuwesto ang sarili.

“Relax lang,” ang sabi ni Warren. “Look sexy.”

Naka-brief sila pareho at nako-conscious siya. Nakaupo siya sa kama, kita ang buong katawan niya. Si Warren ang may hawak sa keyboard at hindi lamang ang kanang kamay ang abala kundi pati ang kaliwa, salitan sa paghimas at pagtipa.

Kita ang itaas na bahagi ng katawan ni Warren, subalit obvious na may nilalaro ito sa ibaba.

“Laruin mo rin ‘yang iyo,” ang sabi. “Para tumigas na.”

Tumalima siya kahit naroroon pa rin ang pagkaasiwa.

“Himasin mo lang sa labas. Maaari mong dukutin pero takpan mo. Pabukulin mo lang sa brief pero huwag mong ipapakita.”

Buti na lang at walang audio ang chatroom nila dahil nakakahiya kung maririnig ng viewers na kino-coach siya ni Warren.

Sumilip siya sa screen at nakita niyang marami na silang bisita. Marami na ring chat messages sa iba’t ibang lengguwahe.

Hi boys. Zeigt euere schwaenze!

Muestra tu pene.

Vous êtes beaux garçons. Montrent bites.

“Ano’ng mga sinasabi?’ ang tanong niya. “Naiintindihan mo ba?”

“Hindi. Pero alin lang ‘yan sa dalawa. Sinasabing guwapo tayo o nagre-request na magpakita tayo ng ari.”

Nag-type ng sagot si Warren. “English please, BB. Let’s go private. We will show dick.”

Marami rin namang English na mensahe. At tama si Warren, ‘yun nga ang mga sinasabi.

Very sexy boys.

Show me, BB.

Pull down your briefs.

Siyempre ang atensiyon nila ay nasa mga members – ‘yung mga may nick – at hindi sa mga guest lang ang username. May briefing na sa kanya si Warren na sa members lang sila kikita at hindi sa mga guests na kung tutuusin ay mga panggulo lamang.

Magiliw sa mga members si Warren. Bukod sa nagre-reply ito sa mga mensahe, naghe-hello pa sa mga bagong pasok.

At napansin niya, kakaiba ang projection nito. Nang-aaya, nang-aakit. Nakangiti at may maaliwalas na mukha. Sexy rin ang mga galaw – ang paghimas-himas sa dibdib at tiyan, ang bahagyang pagpapasilip.

Sanay na sanay si Warren at kumpara rito, wala siyang kabuhay-buhay. Siguro dahil naninibago pa siya, nahihiya at hindi pa tiyak kung ano ba talaga ang dapat na maging kilos niya. At kinakabahan din siya dahil bago ang karanasang iyon at hindi niya alam kung saan sila hahantong.

At pagkaraan ng mahabang paghihintay at pakikipagbolahan, may member na nagpahayag ng interes na sila ay i-private. Cool lang si Warren pero siya, higit na tumindi ang kaba niya.

“Show me your dicks,” ang utos ng member nang sila ay naka-private na.

Kaagad na nagpakita si Warren samantalang siya ay nag-atubili pa.

Si Warren na mismo ang naghubo ng brief niya. Buti na lang, nanatili siyang matigas.

“Wow!” ang sabi ng member.

Pinagtabi ni Warren ang mga ari nila at nakita niyang magkasukat sila, halos magkapareho sa haba at taba. Akala niya, mas malaki ang kay Warren (batay sa mga pagkakataong ito ay nakitaan niya) subalit sa malapitang paghahambing, hindi pala siya pahuhuli. At higit pala silang bagay hindi lamang dahil magkasingkatawan sila, kundi dahil magkatulad din ang mga punong-katawan nila. ‘Yun nga lang, kape’t gatas pa rin ang mga kulay.

“Play with each other,” ang utos ng member.

Kaagad na hinagilap ni Warren ang ari niya at binalot ng palad. Hinawakan niya rin si Warren at nadama ang init at pagpintig-pintig ng mga ugat nito. Gayundin ang pagngangalit ng mga litid.

Nagsimula siya nitong hagurin nang taas-baba na kanya ring ginawa. May attitude si Warren habang ginagawa iyon – may libog, may landi – habang siya ay parang nagpipigil at may pasubali.

Nahalata iyon ni Warren kung kaya nag-extra effort ito. Inilapit nito ang bibig sa kanyang dibdib. Dinilaan at sinipsip ang mga utong. May naramdaman siyang kakaiba subalit walang rumehistrong reaksiyon sa kanyang mukha. Nanatili siyang parang tuod.

“I want a stiff dick but not a stiff body,” ang sabi ng nanonood.

Napagtanto niyang disappointed ito subalit ano mang pilit, parang hindi siya makagalaw. Hindi niya mapaglabanan ang pagkaasiwa. Medyo nanginginig pa siya.

At bago pa nila namalayan, nag-out na ang member. Wala pang dalawang minuto ang naging private session nila at magkano lang ba ang kanilang kinita?

Hiyang-hiya siya kay Warren, parang hindi siya makatingin. “Sorry,” ang kanyang banggit.

“Okay lang. Ganyan talaga sa simula. Masasanay ka rin.”

Na-appreciate niya ang sagot ni Warren pero sinisi pa rin niya ang sarili.

Muli silang bumalik sa free chat upang mang-entice na i-private. Sinikap niyang mag-project (to look sexy, sabi nga ni Warren) pero wala talaga. Hirap siya at hindi niya matimpla ang sarili.

Muli, may nag-private sa kanila. He tried his best pero wa epek. Saglit lang din iyon at hindi nila na-sustain ang interest ng viewer. Nag-sorry uli siya kay Warren subalit wala pa rin itong naging panunumbat.

Needless to say, napagod lang sila at napuyat, pero naging matumal ang kanilang unang gabi.

At habang nakahiga na upang matulog, balisa siya sa pag-iisip at pagtatanong. Hindi ba siya nagkamali sa kanyang desisyon? Nasa kanya ba ang katangian upang maging isang mahusay na live show performer?

***

Pag-uwi niya nang hapong iyon, kaagad siyang niyaya ni Warren sa harap ng computer. Akala niya, magso-show na sila, pero hindi. Dinala siya nito sa iba’t ibang chatrooms ng LiveJasmin, particularly sa chatroom ng mga couples.

At dito siya “na-introduce” kina ZergyAndRokie…

Pagkaguguwapong mga latino. Artistahin. Matipuno. Mid-twenties. Nakaupo nang magkaharap. Nagyayakapan at naghahalikan. Nagtititigan na may kahulugan. Iisipin mong lovers sila dahil punumpuno ng pagnanasa sa isa’t isa.

Gayundin kina MaxAndRudolph…

Latino rin ang parehang ito pero mga bata pa. Mga 18-21 years old lang. Si Max ang nakikipag-chat na maya’t maya ay nagpapasilip ng kanyang “ulo” samantalang si Rudolph naman ang nang-aakit at nanunukso. Ipinakikita ang payat na katawan at matambok na puwet, ang mahahabang binti at magagandang paa. Nilalaro ang ari na natatakpan ng kapirasong tela.

At kina TwoSensationXX…

Napaka-playful ng dalawang ito. Panay ang landian at harutan. Nagdudukutan, nagsusubuan. Out of camera range nga lang. Pero nakikita ang pagtaas-baba ng mga ulo.

“Sila ang most popular na mga pareha,” ang sabi ni Warren. “Marami tayong matututunan sa kanila.”

Binisita rin nila ang chatrooms ng mga kulelat. Iyong mga walang kalatoy-latoy. Na kung hindi man absorbed na absorbed sa keyboard, nakatunganga lamang. Seryosong-seryoso ang mga mukha at walang ginagawa.

“Sila ang mga hindi natin dapat gayahin. Kitang-kita naman ang mali sa kanila.”

Akala niya, hanggang doon na lamang ang kanilang “tour” subalit dinala rin siya ni Warren sa GayTube.

At doon ipinapanood sa kanya ang Gay Asian Twinkz videos.

“Just to give you an idea kung paano ginagawa at ipinapakita nang tama ang M2M sex.”

Nagulat siya dahil pinoy ang mga nasa video. Nagtatagalog pa na may puntong bisaya.

Benjie and Enrique. Marky and Rodz. Jesse and Dylan.

Mga bagets na palaban. Sanay na sanay, bigay na bigay. Walang inhibisyon sa pakikipagtalik. At may mga itsura! Oral, anal, threesome. May mga sex toys pa. At mukhang enjoy na enjoy sila!

Halos hindi kumukurap si Angelo habang nanonood. Mangha. Antig.

“Well?” ang sabi ni Warren pagkatapos ng palabas.

“Lessons learned,” ang sagot niya. “Alam ko na ang aking gagawin.”

“Good.”

Ngumiti siya.

Hindi nalingid kay Warren ang kakaibang kislap sa kanyang mga mata.

(May Karugtong)

Part 6

Live Show 4

2011-09-21T09:19:00.014+08:00

Nasayang ang kanyang maghapon at umuwi siyang lumo. Kung mayroon man siyang nakita, mababa ang suweldo at walong oras ang trabaho.

May nakita rin siyang Wanted Waiter sa isang hosto bar. Kaya lang, GRO talaga ang hinahanap. At hangga’t maaari ay gusto niya iyong iwasan.

Nananaig pa rin sa kanya ang pagnanais na magpakarangal. Subalit hanggang kailan? Higit lalo at pakonti na nang pakonti ang kanyang pera at halos hindi na siya kumakain at naglalakad na lamang papasok sa eskuwela.

Ayaw niyang magsalita kay Warren. Hangga’t maaari, ayaw niya ritong lumapit. Subalit papalapit na nang papalapit ang exams at wala siyang pang-tuition. Sagad na sagad na rin siya at naubusan na ng pag-asa. At ayon nga sa kasabihan, ang taong nagigipit, kahit sa patalim ay kumakapit.

Kaya nang gabing iyon, hindi na siya nakatiis. Inilapit na niya kay Warren ang kanyang kalagayan at humingi na siya ng tulong.

Si Warren naman ay naghihintay lang pala na siya ay magsabi. Noong una ay pansamanatala lang muna ang ibinigay sa kanyang tulong. Pinahiram siya ng pera. Subalit paano niya iyon mababayaran kung jobless siya? At paano na ang mga susunod niyang pangangailangan?

Kaya kasunod niyon ay nagtanong na siya tungkol sa LiveJasmin. Nakapagdesisyon na siyang pasukin iyon. Bahala na. Wala na kasi siyang choice.

“Puwede kaya ako?” ang kanyang tanong.

“Bakit hindi?” ang sagot ni Warren. “Guwapo ka. Maganda ang katawan. Makinis. At ‘yang pagka-moreno mo, ‘yan ang hinahanap ng mga puti.”

Hindi niya alam kung natuwa si Warren pero kaagad itong nagprisinta na siya nang mag-a-apply para sa kanya. Subalit bago iyon naisagawa, na-realize nila na may problema. Iisa lang ang computer sa bahay at hindi sila maaaring magsabay. Paano na, e pareho ang kanilang free time. Out of the question ang pagbili ng isa pang computer dahil ano ang ipambibili? Si Warren ang nakaisip ng solusyon.

“Maaari tayong mag-partner kung gusto mo,” ang sabi. “First in the Philippines. Sa Colombia, maraming ganyan. Mabiling-bili sa mga viewers.”

“Huh?” Saglit siyang natigilan, hindi alam ang isasagot.

“Mas mataas ang pay-out ng couple. Halos doble. Dapat lang, kasi dalawa ang maghahati.”

“Ano ang dapat nating gawin kung magpa-partner tayo?”

“Magse-sex,” ang tahasang sagot. “Gagawin ang anumang iutos sa atin.”

Napaisip siya. Biglang-bigla, nagkaroon ng pag-aalinlangan sa kanyang papasukin.

“Huwag kang mag-alala,” ang patuloy ni Warren. “Maaari naman nating dayain. Magkukunwari lang tayo. Pero siyempre, may physical contact. Magkakahipuan at magkakatikiman tayo. Maaari pang magkasundutan. Pero walang ibig sabihin. Trabaho lang.”

May pag-aatubili pa rin si Angelo. “Paano kung may makapanood sa akin… sa atin?”

“Sino ba ang inaalala mong makakapanood sa’yo?”

“Ang mga magulang ko sa probinsiya… mga kapitbahay… mga kakilala…”

“Bakit, may internet na ba sa probinsiya n’yo?”

“Hindi ako sigurado…”

“Kung mayroon man, sa palagay mo ba gumagawi sila sa porn site? A gay porn site, for that matter?”

“E ‘yung mga kaklase ko rito?”

“E di kung may magtanong, i-deny mo. O kaya dedmahin mo. Hindi mo naman kailangang mag-explain. Bakit, alam ba nila ang pinagdaraanan mo?”

Napabuntonghininga si Angelo. Muling tinimbang-timbang sa isip ang desisyon.

“At saka, wala naman tayong gagawin sa free chat,” ang dugtong ni Warren. “Didisplay lang tayo at mang-aakit para i-private. At sa private naman, members lang ang maaaring mag-view. I don’t think gagasta sila para sa membership.”

Saglit na patlang. Pagkaraan, nagkibit-balikat si Angelo at tumango. “Ok, sige, mag-apply na tayo.”

Binuhay ni Warren ang computer.

“Maghubad ka na,” ang sabi.

“Ano?” Namilog ang kanyang mga mata sa pagkagulat at pagtataka.

Bahagyang natawa si Warren sa kanyang reaksyon. “Kailangan ng picture sa application. Magpi-pictorial muna tayo. Kailangan sexy.”

Inayos nito ang webcam upang gamitin sa pagkuha ng litrato. At pagkatapos, walang kaabog-abog na naghubad. Brief lang ang itinira.

Napagaya na rin si Angelo.

Magkatabi silang humarap sa computer. Nakita niya ang kanilang itsura sa monitor. Aaminin niya, nagandahan siya dahil bagay sila. Complementing ang kulay nila. Moreno siya, maputi si Warren. Para silang kape’t gatas.

Walang sabi-sabing umakbay si Warren sa kanya sabay pindot sa mouse. Click. Click.

Ang awkward sa simula. Pero kinalaunan, nag-loosen up siya. Sumandal siya kay Warren.

Click. Click.

Pumuwesto siya sa likod nito, yumakap nang mahigpit.

Click. Click.

Pa-sideview silang nagharap, anyong maghahalikan.

Click. Click.

After a few more poses, huminto sila at pinili ang litratong pinakamaganda.

Binuksan ni Warren ang website at nag-fill out ng application. Ito na rin ang nag-isip ng username na 2PinoyHotBoys.

Hindi alam ni Angelo kung bakit parang kinakabahan siya habang pinapanood si Warren.

Maya-maya, in-attach na ni Warren ang litrato nila at pagkatapos ay pinindot ang send.

This is it, ang naisip niya. There’s no turning back.

Aligaga siya buong araw habang nasa eskuwela. Isip siya nang isip, parang hindi makapag-concentrate. At nang umuwi siya, hindi niya alam kung natatakot siya o nae-excite sa inaasahang balita.

Nadatnan niya si Warren na nasa harap ng computer, nagtse-check ng email.

Nakangiti itong humarap sa kanya nang maramdaman ang kanyang pagdating.

“Guess what,” ang sabi.

Hindi siya sumagot. Hinintay niya ang sasabihin nito na more or less ay alam na niya.

“Application accepted and approved.”

Mixed ang pakiramdam niya kaya parang hindi siya makapag-react.

“Are you ok?” ang tanong ni Warren habang pinagmamasdan siya.

“Yeah,” ang sagot niya.

Tumayo ito at lumapit sa kanya.

“Welcome to LiveJasmin,” ang sabi. “Ngayong gabi ang una nating pagtatanghal!”

(May Karugtong)

Part 5

Vacay

2011-09-14T23:03:00.019+08:00

I usually go on vacation in September. I don’t know why. Basta, nakasanayan ko na lang. Siguro dahil kailangan kong mag-recharge upang harapin ang peak season ng “ber” months sa trabaho. And this time, dito ako patungo…

I will be away for five days. I will just laze around by the beach. Read. Sleep. Write. Pagbalik ko, tuloy ang “Live Show” at ang Book II ng “Plantation Resort”. Dahil sa aking pupuntahan, natitiyak kong mai-inspire ako ng tahimik at maaliwalas na kapaligiran, gaganahan ako nang husto upang magsulat at mapupuno ang notebook ko. I may even tell you a story or two about my vacation. Depende sa mga mangyayari. *wink!*

So, wait lang, my dear readers and friends. Alis muna ako sandali. Pagbalik ko, pasasalubungan ko kayo ng mainit-init at mabuha-buhangin pang mga posts. Sa ngayon, tatapusin ko muna ang pag-eempake dahil maaga pa ang biyahe ko bukas.

See you all. Mwah!

Live Show 3

2011-09-08T00:49:00.041+08:00

“Hello, AsianDreamBoy,” ang bati ni PapaBear. May nick, ibig sabihin, member at may credit.

“Hello, PapaBear,” ang kaagad na tugon ni Warren a.k.a. AsianDreamBoy. “How are you today?”

“I’m good. And you, BB?”

“Horny and ready.”

“Nice. You are so sexy.”

Naka-sideview siya sa kamera. Nakahubad. Kita ang buong katawan sa pagkaka-recline sa kama. Nakataas ang isang binti upang takpan ang maselang bahagi.

“Mmmm… Thanks, BB,” ang sagot niya.

“Are you Thai?” ang tanong ni PapaBear.

“No, BB. Filipino.”

“Pinoy ka?”

“Oo. Ikaw rin?”

“Oo. Taga-saan ka?”

“Manila.”

“Manila rin ako.”

At nag-usap na sila habang nakatanga ang iba pang mga tao sa chatroom dahil hindi sila maintindihan. Although may pinoy guest din na panay ang butt-in subalit hindi niya pansin. No nick, no credit. Why bother?

“Gusto kitang makita nang buo,” ang sabi ni PapaBear. “Maaari mo bang ipasilip sa akin ang iyong itinatago?”

“Sure, BB.” At ibinaba niya ang nakataas na binti. Mabilisan, sapat lang upang makapanukso nang konti.

Sunud-sunod ang naging reaksiyon sa iba’t ibang lengguwahe ng iba pang mga nasa chatroom.

“Wow! I love it!”

“Penis belle!”

“Quiero probar el pene grande.”

Nangiti si Warren. “Nagustuhan mo ba, PapaBear?”

“May gusto pa akong ipagawa sa’yo,” ang sagot.

“Sure. Kahit ano. Let’s go private.”

“Ok.”

At sa pagkadismaya ng iba pang viewers, nawala ang imahe ni Warren sa free chat. Pumalit ang larawan ng isang entablado na nakasara ang kurtina.

I’m currently in private chat, ang sabi sa screen. Join me in private or take a peek behind the curtain. You can take a peek into my room for 1 credit.

***

Nang hapong iyon pag-uwi niya, nagulat si Warren nang madatnan niya sa bahay si Angelo.

“O, ano’ng ginagawa mo rito? Wala kang trabaho?”

Tumingin sa kanya si Angelo at napansin niya na ito ay malungkot.

“Bakit?” ang tanong niya. “May problema ba?”

Bumuntonghininga muna si Angelo bago nagsalita. “Na-lay off ako sa trabaho.”

“Ha? Bakit?”

“Humina kasi ang bar. Naisipan ng management na mag-cost cutting kaya nagbawas. Tinanggal lahat ng part-time.”

“Pababalikin ba kayo kapag lumakas na uli?”

“Mukhang malabo.”

“Paano ngayon ‘yan?’

“Ewan ko. Malapit pa naman na ang exams. Hindi ko alam ngayon kung saan ako kukuha ng pang-tuition.”

“Ano’ng plano mo?”

“Bukas, susubukan kong maghanap ng bagong trabaho. Sana lang suwertehin ako.”

***

Habang nakasalang ang sinaing, lumabas si Warren upang bumili ng ulam.

Pagbalik niya, nakita ni Angelo na Andok’s and dala niya.

“Naku,” ang sabi kaagad nito. “Wala akong pang-share diyan. Katatanggal ko lang. Kailangan kong magtipid.”

“Huwag kang mag-alala. Libre ko na ito.” Nais niya lang na kahit paano ay pasayahin si Angelo kaya iyon ang naisipan niyang bilhin.

“Naku, nakakahiya naman. Hayaan mo, kapag nagkatrabaho na uli ako, manlilibre rin ako.”

“Huwag mo nang isipin ‘yan. Halika, kumain na tayo.”

Habang naghahapunan, nagkaroon sila ng pagkakataong makapagkuwentuhan.

“Mahirap lang kami,” ang sabi ni Angelo. “Magsasaka lang ang mga magulang ko sa probinsiya. Pangarap ko ang makapagtapos kaya nagsisikap ako. Hindi nila ako kayang tustusan kaya self-supporting ako.”

“Ako naman, produkto ng broken family,” ang sabi ni Warren. “OFW ang tatay ko. Nakahanap ng iba sa abroad kaya iniwan kami. Ang nanay ko naman, naghanap din ng iba. Kaya naglayas na lang ako.”

“Hindi mo ba sila nami-miss?”

“Hindi. Nasanay na kasi ako na lagi silang wala.”

“Ako, miss na miss ko na sila. Kaya lang, kailangan ko talagang magtiis.”

“Ganoon talaga. Kailangang magsakripisyo para sa pangarap.”

“Ikaw, anong pangarap mo?”

“Makapagtapos din ng pag-aaral. Makapagtrabaho nang maayos. Yumaman.”

“Sana pareho nating matupad ang ating mga pangarap. At sana huwag tayong masyadong mahirapan.”

***

Maagang nagpaalam si Angelo upang matulog. “Aabsent muna ako sa klase bukas. Maghahanap ako ng trabaho,” ang sabi nito bago pumasok sa kanyang “silid”.

Si Warren naman, naghanda na upang mag-online.

Kaka-log-in lang niya, nakatanggap na kaagad siya ng mensahe mula sa isang pamilyar na pangalan. Kay PapaBear.

“Hey, sexy,” ang sabi.

“Hey, Papa Bear,” ang kanyang sagot.

“I want you again tonight, BB.”

“Sure, basta ikaw.”

“Private na kaagad tayo.”

“Ok.”

At nawala ang imahe ni Warren sa screen ng free chat. Nag-flash sa mga viewers ang pamilyar na mensahe: I am currently in private… At sa likod ng larawan ng entabladong nakasara ang kurtina, muli siyang naghandog ng private show kay PapaBear ayon sa direksiyon nito.

“Show me your asshole,” ang sabi.

“Yes, BB.”

“Ipasok mo ang iyong daliri. Isa muna. Pagkatapos, dalawa.”

“Yes, BB.”

“Ayan. Ganyan. Masarap ba?”

“Yes, BB.”

Hindi iyon totoo dahil nasasaktan siya. Pero sige, ride on lang sa trip ng customer. Umakting-akting siya. Ang mahalaga, magtagal ang private. Mas matagal, mas malaki ang kita. Kaya ginagawa niya ang lahat upang maging interesting siya.

Inutusan siya ni PapaBear na mag-masturbate habang nagfi-finger. At dito na siya nakadama ng kakaiba. Hindi na niya kailangang umarte dahil nagsimula na siyang masarapan. Masakit na masarap, actually.

“I want you to cum for me, BB.”

Hindi na niya nagawang mag-type ng reply. Tumango na lamang siya habang abala ang mga kamay.

“Ganyan. Ganyan. Harder, BB. Harder.”

Pinilit niyang i-delay ang orgasm. Subalit hindi nagtagal, hindi na niya ito mapigilan. Sumirit ang kanyang katas na parang ayaw tumigil. Napuno ang kanyang dibdib, may tumalsik pa malapit sa kanyang bibig.

“Sinabayan kita,” ang sabi ni PapaBear pagkaraan.

“Nice,” ang sabi niya. “You want more, BB?”

Hindi na sumagot si PapaBear. Nag-out na ito nang walang paalam.

Nag-ayos muna ng sarili si Warren bago muling nag-live sa chatroom. Parang walang nangyari, in fighting form pa rin. Kayang-kaya pa niyang magpalabas uli.

Ang hindi niya alam, bukod kay PapaBear, may iba pang sumabay nang siya ay labasan.

Sa kabilang side ng kurtinang nakapagitan sa kanila, ingat na ingat si Angelo na huwag lumikha ng ingay habang nagpupunas.

(May Karugtong)

Part 4

Live Show 2

2011-09-04T16:02:00.070+08:00

Naglulumiyad si Warren, damang-dama ang ginagawa. Subalit sa halip na nakapikit, nakatitig ito sa camera, namumungay ang mga mata at nang-aakit.

Habang ang kanang kamay ay nagtataas-baba, humihimas at sumasalat naman sa dibdib ang kaliwa.

Maya-maya, nag-aalumpihit na ito, napapakagat-labi habang pabilis nang pabilis sa pag-uurong-sulong.

At bago pa man ito sumapit, isinara na ni Angelo ang kurtina. Na-guilty siyang bigla dahil naalala niya ang respetuhang napag-usapan nila.

Subalit hindi pa rin nalingid sa kanya ang impit na mga ungol ni Warren nang ito ay makarating. Na sinundan ng katahimikan, mga kaluskos, pagtipa ng keyboard at pagpatay sa computer.

Muli, katahimikan bago ang pagpatay ng ilaw.

Nakiramdam siya sa dilim habang pinaglalabanan ang urge na muli itong silipin.

***

Kinabukasan, Lunes, pagbangon ni Angelo, gising na si Warren. Nakapaligo na ito at nagbibihis.

“Aalis ka ba?” ang tanong nito sa kanya.

“Oo, may pasok ako sa school,” ang sagot niya. “Ikaw, saan ang lakad mo?”

“May pasok din.”

“Sa trabaho?”

“Sa school. Kagaya mo, working student din ako.”

Hinagilap ni Angelo ang kanyang tuwalya at naghanda na ring maligo.

“Nandiyan sa mesa ang duplicate ng susi,” ang sabi ni Warren. “Sa’yo na ‘yan.”

“Ah, ok,” ang sabi niya. “Salamat.”

“Hanggang anong oras ang klase mo?”

“Alas-singko.”

“Pareho pala tayo.”

“Pagkatapos, diretso na ako sa trabaho.”

“Anong oras ang trabaho mo?”

“Six to twelve.”

“Saan ka nagtatrabaho?”

“Sa isang restobar. Waiter ako. Ikaw?”

“Dito lang sa bahay. On-line ang trabaho ko. Walang oras, basta’t sa gabi.”

At hindi inaasahan ni Angelo ang agaran at tuwiran nitong pagtatapat.

“Performer ako sa isang adult website,” ang kaswal na sabi ni Warren. “Naghuhubad ako, nagso-show sa internet.”

Natigilan siya. Hindi dahil nabigla siya kundi dahil hindi niya alam ang sasabihin.

“Kaya kung may nakita ka man kagabi, huwag ka nang magtaka. At masanay ka na dahil iyon ang trabaho ko.”

Napatango na lamang siya at nagmamadaling pumasok sa banyo.

Napansin kaya ni Warren ang kanyang ginawang paninilip?

***

At dahil wala nang inililihim, tila naging palagay na si Warren madatnan niya man itong nakahubad at may ginagawa. Wala nang conscious effort na magtakip o tumigil. Noong una ay asiwa siya at umiiwas ng tingin subalit kinalaunan ay nasanay na rin siya. Naging normal nang tanawin sa bahay ang kahubdan ni Warren. Maglakad-lakad man itong may erection, hindi na niya pansin. Marinig man niya ang mga ungol nito, hindi na siya naba-bother.

Subalit hindi iyon nangangahulugan na hindi na siya natutuksong umusyuso. Higit lalo kapag medyo unusual ang mga galaw at ingay nito. Palihim pa rin niyang hinahawi ang kurtina upang sumilip. At may mga pagkakataong nasa-shock pa rin siya. Katulad na lamang noong minsan na nakita niya itong may hawak na dildo.

Minsan naitanong niya kay Warren kung paano ito napasok sa ganoong trabaho.

“Nalaman ko ang tungkol sa LiveJasmin nang mag-pop up ito habang naka-XTube ako. Na-curious ako kaya tiningnan ko. Nakita ko na may mga lalaking performers. Aba, nagulat ako, may mga pinoy! Kabilang na roon ang isang dating bold actor.

“Napag-alaman ko na naka-base sa Portugal ang website. Na on-going ang kanilang recruitment. Na maaari kang magtrabaho mula sa bahay at flexible ang time. Na ang kanilang top earning performers ay kumikita ng daan-daang libo.

“Nagkataong kapos ako noon at naghahanap ng mapagkakakitaan kaya nagkainteres ako. Nag-email ako. Kaagad silang sumagot. At hindi nagtagal, mayroon na akong performer account.”

“Hindi ka ba nahirapan?” ang tanong ni Angelo.

“Noong una, oo,” ang sagot ni Warren. “Parang hindi ko alam ang gagawin. Ang hirap mang-akit at manghikayat na i-private. At kung ma-private man ako, hindi ko alam kung paano isu-sustain ang interest ng viewer, kung paano patatagalin para mas malaki ang aking kitain. Bukod pa sa ang dami kong kakumpetensiya, karamihan mga latino na pulos malalaki at guwapo.”

“So, anong ginawa mo?”

“Binisita ko ang chatroom ng mga popular at top-earning performers. Pinag-aralan ko ang kanilang ginagawa. Kung paano sila pumuwesto sa harap ng camera, kung paano sila kumilos, kung paano ang ekspresyon ng mukha, kung paano sumagot sa chat at magyaya. Tapos in-apply ko iyon. Awkward noong una dahil nakakangawit. Halimbawa, ‘yung wala kang suot tapos nakataas ang legs para itlog lang ang kita at hindi ang ari. O kaya yung pagma-masturbate na may balot na brief at ulo lang ang nasisilip. Pero sabi nga, practice makes perfect. At nang magsimulang dumami ang aking private, doon ko na-realize na natutunan ko rin ang tamang paraan ng pagse-seduce.”

“Kumusta naman ang bayad?”

“Every two weeks ang pay-out. ‘Yung pinakauna, hindi kalakihan pero higit sa aking inaasahan. Kaya nag-set ako ng goal, ng target earnings. Mula noon, kinarir ko na ang pagpe-perform. At sa ngayon, kumikita na ako ng malaki-laki. Hindi naman daan-daang libo pero sapat sa pangangailangan ko.”

“Mabuti naman at hindi ka nila niloko.”

“Hindi naman. Ikaw, bakit hindi mo subukan?”

Napatingin siya kay Warren tapos napailing. “Hindi ko kaya ang iyong ginagawa.”

“Wala namang hindi kakayanin kapag ginusto. Kesa nagtitiyaga ka sa pagwe-waiter. Bukod sa mahirap, maliit ang suweldo.”

“Hindi. Ok na ako sa pagwe-waiter. Kahit kailan, hinding-hindi ko magagawang pasukin ang pagiging sex performer.”

Nagkibit-balikat na lamang si Warren. Pero sa isip-isip nito, tingnan natin.

Dahil may kasabihan nga: Huwag magsalita nang tapos dahil baka sa huli, kainin mo ang iyong sinabi.

(May Karugtong)

Part 3

Letters

2011-09-01T14:19:00.039+08:00

Got this today and it made my day…

I discovered your blog just a week ago while on my annual “recharging” trip to the US wherein I practically just stay put and read. Never had I spent more time in a week on the web than this past week....and never had I shed more tears. Consequently, I haven’t read any of the pocketbooks I purchased as soon as I got here.

I love the overwhelming majority of your stories, most especially Dove, which prompted me to post this comment as soon as I finished reading it. I am only halfway through your collection and I am sure my comments will be even more superlative as I go through the rest of it.

The only drawback is my inability to understand “very deep” Tagalog words, Ilonggo kasi ako :). On the other hand, maybe this is where I can hone my Tagalog.

Keep doing what you have been doing, you are doing a great, great job at it. And thanks for making me pour my heart out, pangtanggal ng stress :)

Wow, ang ganda naman ng pasok ng September ko! Thank you very much.

***

Heto pa ang dalawang sulat na nagpasaya sa akin. Share ko na rin…

Hello Aris,

I saw your blog yesterday. Currently I have it on my google reader in order for me to read it while I am at the office.

Ang galing mong magsulat! I added your email sa ym ko, tapos I wrote there na “lahat ng gawa mo, hindi lang tumatagos sa puso, pati sa soul.” I haven’t read all of your post. Hindi ko pa sinisimulang basahin ang mga serye mo kasi medyo busy pa sa office e, ayaw kong mabitin. Hehe... Marami na akong favorites. I love the story about closure (yung kay Johann), tapos yung kwento ng “Happy Ending.” Special sa akin yun kasi that inspires me.

Thank you for sharing your stories. You just don’t know how much it makes my day. I’m a fan.

Thanks for reading my email.

Orange

===

Hi Aris,

Hindi mo ako kilala pero isa na ako sa iyong mga tagahanga at tagasubaybay ng iyong blog. Mahusay kang magsulat, pare ko. Ang paggamit mo sa ating wika sa iyong pagsasalaysay ay maipagmamalaki at napakahusay. Wala itong bahid ng kalaswaan. Hindi ka magsasawang basahin ito at mananabik ka sa susunod na kabanata sa buhay ni Aris.

Noong isang araw na wala akong magawa (dahil retirado na ako) ay naramdaman ko na parang binabalikan ko sa aking isipan ang aking kabataan. Naalala ko si Aris. Isang napaka-masayahing bata na may pagkapilyo at kung makangisi pati na ang utal na pagsasalita ay nakakatuwa. Nakikinikinita ko pa siyang naglalaro sa harap ng aming apartment. Ako’y napangiti at naisipan kong i-yahoo search ang pangalang Aris. At una sa listahan ay ang Ako si Aris blogspot. Dahil Tagalog, ito’y aking binuksan. Malay ko, baka ikaw na nga iyong si Aris na di ko na nakita simula nang ako’y makipagsapalaran dito sa Amerika.

Inumpisahan kong basahin ang Indie at doon ko napagtanto na magkabaro pala tayo. Hindi ako mapuknat sa pagbabasa ng mga seryeng isinasalaysay mo. Hindi ko napansin hapon na pala at nalimutan ko nang magtanghalian. Nabusog, natuwa, naluha, naawa, nainggit, nalungkot ako at lahat na yata ng emosyon. Putris ka, Aris, parang lindol mong niyanig at niyugyog ang aking natutulog na sanang damdamin. Nabuhayan ako ng dugo, naantig ang aking damdamin at kalamnan lalo na sa mga maiinit na eksena ng pagmamahalan, pagtatalik, pati na kapangahasan. At ako ay nagtanong sa sarili kung hindi pa kaya huli ang lahat para ako’y magmahal at mahalin. Maramdaman ang yakap at halik ng isang kabiyak.

Sana makadaupang palad kita para magabayan mo ako sa pagtahak sa mundo natin na iyong natahak na, kung saka-sakaling maisipan kong umuwi diyan sa Pilipinas.

Ingat ka lagi at ipagpatuloy mo ang iyong pagsusulat.

Tatang

With all the love I’m getting, how can I not continue writing? Thanks, Orange and Tatang. You keep me going.

***

Keep your letters coming. Hindi n’yo lang alam at hindi ko rin maipahayag nang lubusan how much I appreciate them.

Hugs and kisses. :)

Ulan

2011-08-29T23:24:00.018+08:00

Isinara ko na ang bintana
Pumapasok pa rin ang ulan
Parang ikaw sa buhay ko
Ipininid ko na ang puso
Pinapasok pa ng alaala mo.

Ang lamig pa naman ng patak
Nanunuot pati sa aking kumot
Wala na nga akong kayakap
Pinananabik pa ang katawan
Sa init ng iyong paglingap.

Palagi na lang kasing maulan
Hindi lang sa labas ng aking silid
Kundi pati sa aking kaloob-looban
Kaya kahit nais ko nang lumimot
Basa pa rin ako sa lungkot.

Live Show

2011-08-26T01:01:00.029+08:00

Tinayp ni Angelo ang URL ng website.

Welcome to LiveJasmin, ang sabi sa screen. The World’s #1 Most Visited Video Chat Community – Hot Live Sex Shows!

Nag-log-in siya. Hindi bilang member kundi bilang performer.

Welcome 2PinoyHotBoys!, ang sabi sa screen. Enjoy your performances today! Good luck!

Inayos niya ang webcam. At pagkaraang maghubad na tanging brief lamang ang naiwan, humarap siya rito at pinindot sa screen ang Go Live Now.

Online na siya at maya-maya, nagsimula nang magpasukan sa kanyang video chat room ang mga viewers. Karamihan ay mga guests na gusto lang makasilip nang libre, pero may mga members din naman na may hawak na credits.

Pinaglaruan niya ang sarili upang tuksuhin ang mga viewers. Nakaanggulo ang camera na nakikita ang pagtaas-baba ng kanyang braso pero hindi ang kanyang ari. Kung gusto mong makita, may bayad.

Makukulit ang mga guests sa pagre-request ng “show your penis” pero ini-ignore niya ang mga iyon. Ni hindi niya sinasagot ang mga chat questions. Ang pinag-uukulan niya ng pansin ay ang mga members dahil sila ang paying customers. Dito siya magiliw at nag-aaya ng “Let’s go private, BB” dahil kikita siya sa credits.

Isa sa mga members na pamilyar na sa kanya ang chat name ang nagtanong: “Hey, where is your partner?”

At siya ay natigilan. 2PinoyHotBoys nga naman ang chatroom niya pero mag-isa lang siya. Ang lungkot na kanina niya pa iwinawaksi ay muling bumalot sa damdamin niya.

“He’s not in today, BB,” ang kanyang sagot. “I’m performing solo.”

“Oh, too bad. I enjoy watching you two make out.”

“Don’t worry, I can still make you happy. Let’s go private, BB,” ang pagpapaka-propesyonal niya. Trabaho ito at hindi kailangang maapektuhan ng anumang personal na bagay.

“I like you both and I miss your partner.”

I miss him, too, ang gusto niya sanang isagot. Pero pinigil niya ang sarili. Kung anuman ang totoong nasa damdamin niya ay walang dapat makaalam lalong-lalo na ang mga viewers na wala namang ibang hanap kundi sex. Totally out of place ang anumang emosyon, higit lalo ang panibugho na nagpapasikip sa kanyang dibdib ngayon.

Si Warren ang other half ng 2PinoyHotBoys, ang nagbulid sa kanya sa LiveJasmin.

“Maaari tayong mag-partner kung gusto mo,” ang alok nito sa kanya noon. “First in the Philippines. Sa Colombia, maraming ganyan. Mabiling-bili sa mga viewers.”

Dahil sa mahigpit na pangangailangan, napapayag siya. Trabaho lang, walang personalan. Sex na walang damdamin.

Subalit sa kabila ng pagpapakamanhid, ang gabi-gabing panunuot ni Warren sa kanyang katawan ay naging daan upang manuot din sa kanyang puso ang pag-ibig.

***

Room For Rent.

Kumatok siya sa pinto na kung saan nakasabit ang karatulang iyon.

Isang payat, matangkad, maputi at may itsurang lalaki ang nagbukas ng pinto at hindi pa man niya nasasabi ang kanyang pakay, pinatuloy na siya nito.

“Kailan ka lilipat?” ang tanong kaagad nito sa kanya.

Napamaang siya. “Ha? Itatanong ko pa lang sana kung magkano ang upa.”

“Estudyante ka?”

“Working student.”

“Isang libo. Okay na sa’yo?”

Medyo mataas pa rin sa budget niyang eight hundred pero iyon na ang pinakamura sa lahat ng napagtanungan niya kaya pumayag na siya. “Okay.”

“Kailan ka lilipat?” ang ulit na tanong.

“Ngayon na,” ang sagot niya. “Umalis na kasi ako sa tinitirahan ko.”

Saglit na sinulyapan ng lalaki ang bag na bitbit niya. “Wala kang ibang gamit?”

“Wala. Dala ko na lahat. Saan ang magiging kuwarto ko?”

“Dito na ang magiging kuwarto mo,” ang tugon na ang tinutukoy ay ang kinatatayuan nila nang mga sandaling iyon.

“Ha?” Napakunot-noo siya. “Akala ko, may separate room.”

“Ito na ang room na paghahatian natin. Dalawa ang kama, tig-isa tayo. Maglalagay na lang ako ng kurtina sa pagitan natin para may privacy.”

Hindi na siya nakapag-reklamo. Malapit na rin kasing gumabi at kailangan niya ng matutuluyan. Iginala niya ang kanyang paningin sa kabuuan ng silid at nakita niya namang maayos iyon at kumpleto sa essentials. Banyo, mesang kainan, dalawang upuan, maliit na kusina, kalan. Sa kabila ng kapayakang iyon, napansin niya ang computer malapit sa kama ng magiging roommate niya. May webcam pa at modem.

“Siyanga pala, ano’ng pangalan mo?” ang tanong sa kanya ng lalaki.

“Angelo,” ang sagot niya.

“Ako si Warren.”

Nagkamay sila.

Kaagad namang tinupad ni Warren ang sabi na magkakabit ito ng kurtina sa pagitan nila. At ilang sandali pa, nagka-privacy na siya habang inaayos ang mga gamit niya.

Sabay silang naghapunan ng ginisang sardinas.

“Share-share na lang tayo sa pagkain, kung okay lang sa’yo. Basta’t equal sharing lang. Sa pagbili at sa pagluluto,” ang prangkang sabi nito.

Dahil doon, nagtanong na siya tungkol sa mga rules nito sa bahay. Mas mabuti na iyong habang maaga, maliwanag para maiwasan ang hindi pagkakaintindihan.

“Wala naman,” ang sagot ni Warren. “Basta’t respetuhan lang at walang pakialamanan.”

Maaga siyang nakatulog nang gabing iyon subalit bandang hatinggabi, nagising siya at nakita niyang may ilaw pa sa lugar ni Warren. Dinig niya ang manaka-nakang pagtipa nito sa keyboard ng computer.

Maya-maya, natahimik ito. Naaninag niya ang mga kakatwang galaw sa likod ng kurtinang naghihiwalay sa kanila. Hindi niya alam kung bakit na-curious siyang sumilip.

At siya ay nagulat.

Nakaharap sa webcam si Warren. Nasa computer screen ang imahe.

Hubo’t hubad na nagpapaligaya ng sarili.

(May Karugtong)

Part 2

Bad

2011-08-21T14:02:00.005+08:00

The knock came while I was in the shower. Maalinsangan ang gabi at pilit kong pinapawi ang init, gayundin ang hapis, sa aking pagkakapirmi sa malamig na daloy ng tubig. He just walked away from me after a fight. At dahil inakala kong bumalik siya, marahil upang mag-sorry at makipagbati, dali-dali akong nagtapi.

I was dripping wet nang buksan ko ang pinto. Subalit hindi siya ang bumungad sa akin. Natigilan ako, nagulat, sabay sa pagbilis ng tibok ng aking puso. Hindi ako makapagsalita habang pinagmamasdan ang kaharap, tinitiyak na hindi ako nananaginip.

It was my ex. Isang dating pag-ibig na hinding-hindi ko na inaasahang magbabalik.

Hinintay ko siya noon. Kaytagal. Hanggang sa ako ay mainip, magpasyang lumimot at mag-move on. At ngayong ako ay nasa gitna ng isang emosyonal na sitwasyon, mahina at vulnerable, saka siya walang kaabog-abog na susulpot.

“Hey,” ang bati niya, nakangiti. Sa kabila ng malamlam na ilaw, lutang ang kanyang features na kinabaliwan ko noon at higit na pinag-light up ng ngiting iyon. “Can I come in?”

Wala akong lakas na tumutol, itaboy siya at pagsarhan. Nadatnan niya akong malungkot at nangangailangan ng aliw, huwag nang banggitin pa ang hindi ko mapigil na pag-alagwa ng aking puso, kaya pinatuloy ko siya.

“Magbibihis lang ako,” ang sabi ko sabay talikod upang ikubli hindi lamang ang aking kahubdan kundi pati na ang pagkasabik ko sa kanya na kaagad lumukob sa akin.

“Huwag na,” ang pigil niya. Hinawakan niya ako sa balikat at marahang pinaharap sa kanya. Bago pa ako nakahuma, nagawa niya nang tanggalin ang aking tuwalya at ako ay niyakap. Dumampi ang mga labi niya sa leeg ko at nadama ko ang mga halik niya. Hindi lang pala ako ang nanabik, kundi pati siya. Napayakap na rin ako sa kanya. “God, I miss you so much,” ang sabi niya pa.

Nagtagpo ang aming mga labi at ako ay lubusan nang nagpatangay sa agos ng pagnanasa. Nanaig sa akin ang damdaming matagal kong sinupress. Itanggi ko man, I never really stopped loving him. At wala talaga akong ibang hinanap-hanap, inasam-asam, kundi siya lamang. At sa muli naming pagdadaupang, nalimutan ko ang hinagpis, ang pangungulila, ang kaibahan ng mali sa tama.

It felt so right being with him. Lalo na nang banggitin niya na parang echo ng aking damdamin ang mga katagang: “Mahal pa rin kita. I need you back.”

Tumugon ako sa pamamagitan ng paghigpit ng aking mga yakap at pagsiil sa kanyang mga labi.

Binuhat niya ako at dinala sa kama. Inilapag niya ako nang maingat. At pagkatapos, siya ay naghubad. Muli kong nasilayan ang katawan niyang ilang ulit ding nagpaligaya noon sa akin, naging bukal ng luwalhating nag-akyat sa akin sa langit. Muling naging maalinsangan ang aking pakiramdam sa kabila ng matagal na pagkakababad sa shower.

At kami ay nagniig. It was like the first time na ang bawat halik, haplos, himod, sundot, ulos ay puno ng pagnanasang tila apoy na dahan-dahang tumutupok, tumatagos sa katawan, nagpapahibang sa isip at nagpapalimot. Ang lahat ng bagay ay on hold, pati na ang guilt at reason.

Maya-maya, narinig ko ang mga katok. Gumising iyon sa aking kamalayan. Kinabahan ako at kinutuban.

Narinig ko ang tawag mula sa labas. “Hon, let me in. I’m sorry.” I froze.

It was my boyfriend.

At ako ay nasa kama, may iba nang kasiping.

Plantation Resort 14

2011-08-12T23:48:00.038+08:00

Hubo’t hubad.

Magkasiping.

Magkayakap.

Nagulantang sina Miguelito at Alberto at kaagad na napabalikwas.

“Mga punyeta! Mga mahahalay! Mga walanghiya!”

Sinugod sila ni Doña Anastasia at pinaghahampas.

Napatakbo sa itaas sina Don Miguel at Mang Berting. Kasunod sina Aling Rosa at Isabel. Pati na si Temyong at ang iba pang mga katulong.

At sa isang iglap, naharap sina Miguelito at Alberto sa isang malaking kahihiyan sabay sa pagkabunyag ng kanilang lihim.

Hinablot ni Don Miguel si Alberto at malakas na sinampal. “Hijo de puta!”

Tumilapon si Alberto at napahandusay.

Nang akmang tatadyakan siya ng Don, napasigaw si Miguelito. “Papa! Huwag!”

Maagap din ang naging pagpigil ni Isabel. “Tama na! Maawa kayo sa kanya.”

“Sinverguenza!” ang sigaw sa kanya ni Don Miguel. “Idinamay mo pa ang anak ko sa kabaklaan mo!”

Napatiim-bagang si Mang Berting at napaiyak si Aling Rosa.

“Lumayas ka!” ang dugtong ni Don Miguel. “Huwag na huwag ka nang magpapakita rito sa hacienda!”

“Don Miguel, huwag po,” ang samo ni Aling Rosa.

“Gusto mo bang pati kayo ni Berting ay palayasin ko?” ang baling sa kanya ng Don.

Napahagulgol si Aling Rosa. Si Mang Berting naman ay hindi kumibo.

Tumayo si Alberto. Bahagya nang nakapagdamit nang takbuhin ang pinto.

“Alberto!” ang narinig niyang sigaw ni Miguelito subalit hindi na siya lumingon.

Tuluy-tuloy siya sa hagdan. At habang bumababa, nakatunghay sa kanya ang mga tagapaglingkod. Nakabadha sa mga mukha ang pag-aalimura.

Tinakbo niya ang landas patungo sa kanilang kubo. Nakayapak siya at bitak-bitak ang tuyong lupa. Masakit iyon sa paa subalit hindi niya alintana. Higit na masakit ang sugat sa damdamin niya.

Pagdating sa kubo, wala nang panahong mag-isip o maghinagpis. Kaagad siyang naghagilap ng bag at nagsilid ng ilang pirasong damit. Binasag niya ang kanyang alkansya at ibinalot ang perang inipon mula pagkabata. At pagkatapos, nagbihis siya, nagsapatos at nagmamadaling lumabas, bitbit ang bag. Hindi na siya dapat maabutan pa ng kanyang ina o ng kanyang ama dahil wala siyang mukhang maihaharap sa kanila.

Paglabas niya ng bakuran, nagulat siya dahil naroroon si Temyong.

“Saan ka pupunta?” ang tanong sa kanya.

“Hindi ko alam. Bahala na,” ang kanyang sagot.

“Magpapakalayo ka ba?”

“Kailangan. Isang malaking kahihiyan ang aking nagawa.”

“Ano ang iyong dapat ikahiya? Nagpakatotoo ka lang. Binigyang-laya mo lang kung ano ka.”

Napatingin siya kay Temyong. Hindi niya inaasahan ang pakikisimpatiya nito sa kanya.

“Naiintindihan kita,” ang dugtong pa. “At saka matagal ko nang alam.”

“Ang alin?”

“Ang tungkol sa inyo ni Señorito Miguelito.”

Nanatili syang nakatingin kay Temyong, nasa mga mata ang pagtatanong.

“Nasaksihan ko ang mga naganap sa inyo. Sa ilog… sa kamalig. Kaya hindi na lingid sa akin ang inyong relasyon.”

Ayaw niya nang mapag-usapan iyon. “Temyong, Kailangan ko nang umalis.”

“Sandali…”

Napatigil siya sa kanyang paghakbang.

May inabot sa kanya si Temyong na nakabilot sa panyo.

“Ano ito?” ang tanong niya.

“Konting naipon ko,” ang sagot. “Kunin mo na. Makakatulong ‘yan sa’yo kahit paano.”

Nabagbag siya sa kabaitan ni Temyong subalit pinigil niya ang maging emosyonal.

“Salamat,” ang muli ay nasambit niya. “Sige, paalam na.”

“May dapat ka pang malaman…”

Muli, napigilan ang kanyang paghakbang.

“Pagkaalis mo sa malaking bahay, nagbitiw ng pasya si Don Miguel.”

“Anong pasya?”

“Kailangang mapagtakpan ang tunay na pagkatao ni Miguelito. Kailangang mapigilan ang pagkalat ng usap-usapan. Kailangang maibangon ang pangalang Montemayor mula sa kahihiyan.”

Napakunot-noo siya.

“Si Miguelito at si Isabel…”

“Ano ang tungkol sa kanila?”

“Ipakakasal sila ni Don Miguel.”

***

Habang binabagtas ni Alberto ang daan palabas sa highway, nagsimula niyang mapagtanto ang bigat ng mga pangyayari.

Pinaghiwalay na sila ni Miguelito nang tuluyan. At siya ay itinakwil.

Nagsimula siyang umiyak hindi lamang dahil sa lungkot kundi dahil sa pagkabigo.

Pagsapit sa highway, matagal siyang tumayo sa tabing-daan. Said na ang luha at gulo ang isip, hindi alam kung saan pupunta.

Maya-maya, isang karag-karag na bus ang pumara.

Cubao, ang sabi sa signboard.

May pag-aatubili man, siya ay lakas-loob na sumampa.

(Itutuloy)

Plantation Resort 13

2011-08-04T19:56:00.035+08:00

Pista sa karatig-bayan. At dahil kaibigan ni Don Miguel ang alkalde, hindi niya natanggihan ang imbitasyon nito.

Buong pamilya sana silang dadalo subalit nagdahilan si Miguelito na masakit ang kanyang ulo. Kaya nang umalis sina Don Miguel, Doña Anastasia at Isabel, naiwan siya.

Pero ang totoo, wala naman siyang sakit. Ayaw niya lang pumunta dahil mababagot lang siya. Ayaw niya ring makihalubilo sa mga taong hindi niya kilala.

Nagkulong siya sa kuwarto at nagpaakyat ng pagkain at juice. Ipinatawag niya rin si Alberto.

“May sakit ka raw?” ang bungad ni Alberto pagkapasok. Iginala niya ang paningin sa kabuuan ng silid. Iyon ang kauna-unahang pagkakataong nakaakyat siya roon at nasilayan ang loob. Wala ang inaasahan niyang karangyaan, maliban sa mga antigong kasangkapan. Marahil dahil silid iyon ng lalaki. Subalit maayos at napakakumportable ng kabuuan niyon.

“Wala, nagkunwari lang ako,” ang sagot ni Miguelito. “Halika, dito ka,” sabay muwestra sa tabi ng kamang kinauupuan niya.

Pag-upo ni Alberto, nadama niya ang lambot ng kama. Kaagad niyang naisip, ano kaya ang pakiramdam niyon kapag hinigaan?

“Bakit hindi ka sumama sa pista?” ang tanong niya kay Miguelito habang umuuga-uga sa kutson.

“Hindi rin ako mag-e-enjoy doon,” ang sagot.

“Maraming masasarap na pagkain doon.”

“Masasarap din naman ang mga pagkain na iniluluto ng Nanay mo.”

Napangiti si Alberto sa narinig na papuri sa ina. “Sabagay.”

“At saka mula nang dumating si Isabel, ang tagal na rin nating hindi nagkakasama na tayo lang. Ngayong wala sila, maaari tayong magkasarilinan.”

Nadagdagan ang ngiti ni Alberto. “At ano naman ang iyong naiisip gawin?”

Napangiti na rin si Miguelito. “Marami.”

“Katulad ng…?”

“Katulad ng mga sikretong ginagawa natin kapag tayong dalawa lang.”

“Nandito tayo sa bahay n’yo, baka mahuli tayo.”

“Wala nga sina Papa. At walang tagapagsilbi na mangangahas pumasok dito nang hindi ko ipinapatawag.”

“Pero alam nilang naririto ako… sa silid mo.”

“E ano naman? Walang mag-iisip sa kanila na may ginagawa tayo nang higit sa ginagawa ng magkaibigan.”

At bago pa siya makapaghayag ng karagdagang pangamba, pinatahimik na si Alberto ng mga labi ni Miguelito na kaagad dumampi sa mga labi niya.

Nagdumiin iyon na malugod niyang tinanggap. Ilang sandali pa ay nagsalitan na sila sa pagngabngab. Nagpalitan sa pagsipsip, pagkatas at paglasap sa tamis ng kanilang mga bibig.

Bago pa sila tuluyang magrikit, bumitiw si Miguelito. “Sandali,” ang sabi. “May ipakikita ako sa’yo…”

May kabiguan man sa pagkakatigil, nanaig ang kuryusidad ni Alberto na malaman kung ano iyon.

Mula sa ilalim ng kutson ng kama ay may hinugot si Miguelito. Isang luma at gusut-gusot na magasin. Macho, ang sabi sa cover. Napamulagat si Alberto sa hubad na lalaking nakalarawan doon.

“Saan galing ‘yan?” ang kanyang tanong.

“Kay Leandro. Binili niya sa Quiapo.”

Kaagad niyang binuklat iyon. Higit na nanlaki ang kanyang mga mata dahil sa mas bulgar na nilalaman niyon. Mga mestisong lalaki, pulos guwapo, nakahubad at walang pakundangang nakabuyangyang. Pagkatitikas hindi lamang ng mga katawan kundi pati ng mga ari. First time niyang makakita nang ganoon at naalinsanganan siya sa excitement.

“May sorpresa pa ako sa’yo,” ang sabi ni Miguelito kapagkuwan.

Saglit na naudlot ang kanyang pagpipista sa mga larawan.

Mula sa ilalim ng kama ay inilabas ni Miguelito ang isang bote. Kahit walang etiketa, alam na ni Alberto kung ano ang laman niyon. Lambanog. Sa itsura at kulay, hindi siya maaaring magkamali.

“Saan mo kinuha ‘yan?” ang tanong niya kay Miguelito.

“Ipinapuslit ko kay Temyong,” ang sagot.

“Iinom tayo?”

“Bakit hindi?”

“Baka malasing tayo.”

“Konti lang. Mas masarap tumingin sa magasin habang umiinom. At mas masarap ding mag-ano kapag nakainom.”

“Anong mag-ano?”

“Alam mo na ‘yun.” Naroroon ang kapilyuhan sa mga mata ni Miguelito habang nakatingin at nakangiti sa kanya.

Muli siyang napangiti dahil nagmamaang-maangan lang naman siya na hindi naiintindihan ang ibig sabihin ng ano.

Kinuha ni Miguelito ang baso ng ininom niyang juice at nagsalin ng lambanog. Siya ang unang tumikim.

Napangiwi siya pagkaraang uminom ng kaunti. At pagkatapos ay iniabot kay Alberto ang baso.

Uminom si Alberto at napangiwi rin. Gumuhit sa kanyang lalamunan ang matapang na ispiritu ng alak at siya ay nasamid.

Subalit kinalaunan, sa pagpapalit-palit nila sa pagsimsim ay nagsimula na nilang makasanayan ang lasa nito, sabay sa higit na pag-iinit ng kanilang pakiramdam na bukod sa alak ay dulot din ng magasin na kanilang binubuklat.

Sa mga huling pahina niyon ay naroroon ang mga larawan ng dalawang lalaking nagtatalik. May mga posisyon itong hindi pa nila nasusubukang gawin.

Lasing na sila at libog. Kung kaya ang mga sumunod nilang kilos ay idinikta na ng kanilang maulap na isip at pagnanasa ng katawan.

Hinubaran nila ang isa’t isa. Walang itinira kahit isang saplot. Naghalikan muna sila at nagyakap, naghawakan ng maseselang bahagi, tapos nahiga. Nadama rin ni Alberto ang kutson sa kanyang likod. At nang siya ay paibabawan ni Miguelito at paghahalikan sa iba’t ibang dako ng kanyang katawan, hindi lang lambot kundi pagduruyan ang kanyang naramdaman.

Ginaya nila ang nasa magasin. At dahil bago iyon sa kanilang karanasan, bukod pa sa pagpapatalas ng alak sa kanilang pandama, nalasap nila ang kakaibang sarap at nakamit ang walang kahulilip na ligaya.

Makalawa silang umabot sa rurok at tatatlo pa sana kung hindi lang sila hapong-hapo na.

At dahil sa pagkasaid ng lakas at tuluyang pagkalasing, nakatulog silang magkayakap, magkadaop ang mga kaselanan na hindi pa rin humuhupa ang pag-uumigting.

***

Bandang hapon, dumating sina Don Miguel, Doña Anastasia at Isabel. Nadatnan nila sa balkonahe si Mang Berting.

“O Berting, ano’t naririto ka?” ang tanong ni Don Miguel pagkababa ng kotse.

“Sadyang hinihintay ko po kayo, Don Miguel,” ang sagot ni Berting. “May nais po sana akong ikonsulta sa inyo tungkol sa pagdaragdag ng mga punla at pataba sa nalalapit na pagtatanim.”

“Ganoon ba? Sige, maupo ka at pag-usapan natin.”

Si Isabel ay tumungo sa hardin at hinagilap si Temyong.

“Ipamitas mo ako ng mga rosas para sa aking silid,” ang kanyang utos. “Ang gusto ko sana ay iyong mga pabukadkad pa lamang.”

“Opo, Señorita,” ang sagot ni Temyong na kaagad umiwas ng tingin.

Si Doña Anastasia naman ay tumuloy na sa loob ng bahay. Inaalala niya si Miguelito at gusto niyang alamin ang kalagayan nito.

Binati siya ng mga katulong na kinabibilangan ni Aling Rosa pagbungad niya sa salas.

“Rosa,” ang kanyang sabi. “Ipagpaakyat mo ako ng tsaang maiinom.”

“Opo, Señora.”

“Siyanga pala, kumusta si Miguelito?”

“Maayos naman po. Nagpapahinga sa kanyang silid. Naroroon po si Alberto, ang aking anak. Ipinatawag po ni Señorito upang siya ay samahan.”

Napataas ang isang kilay ni Doña Anastasia. Sa loob-loob niya, bakit pinapasok ni Miguelito sa kanyang silid ang anak ng muchacha?

Nagmamadali siyang umakyat sa hagdan. At sa halip na pumasok sa silid nilang mag-asawa, dumiretso siya sa dulo ng pasilyo na kung saan naroroon ang silid ni Miguelito.

Huminto siya sa tapat ng pinto at kumatok.

“Miguelito?” ang tawag niya.

Walang tugon.

Muli siyang kumatok at tumawag.

“Miguelito?”

Tahimik pa rin sa loob.

Hindi mawari ni Doña Anastasia kung bakit kinakabahan siya, kung bakit biglang-bigla ay nagkaroon siya ng pangamba.

Hinawakan niya ang seradura at sinubukang pihitin iyon. Hindi naka-lock. Dahan-dahan niyang itinulak ang pinto.

At siya ay nagitla sa kanyang nabungaran.

Ang tahimik na hapon ay binulabog ng kanyang malakas na palahaw.

(Itutuloy)

Part 14

Forever Blue

2011-07-30T00:31:00.083+08:00

“I am leaving you,” ang sabi ni Yel.

Kahit alam kong mangyayari iyon, nabigla pa rin ako. Hindi ako nakapagsalita.

“Panahon na upang itigil natin ito... upang isaayos ang ating mga buhay.”

Ang daling sabihin dahil may sarili siyang buhay. Ako wala dahil siya ang buhay ko.

“Malapit nang manganak ang asawa ko. At hindi na tamang ipagpatuloy pa natin ang relasyong ito.”

Oo, kabit ako. At pareho kaming lalaki.

“Magpapaka-straight na ako dahil ayokong ikahiya ako ng anak ko.”

Nagsimula akong umiyak.

“I am sorry, mahal kita pero may hangganan ang lahat. Goodbye, Blu.”

Napahagulgol na lamang ako at napayupyop sa aking mga palad.

Bago ko namalayan, nakaalis na siya upang tuluyang maglaho sa aking buhay.

***

Ang saya ko nang makita ko sa delivery receipt ang pangalan niya. Blu.

Ang tagal niya ring hindi tumawag. Akala ko, nagsawa na siya sa pizza namin.

Tandang-tanda ko pa noong una akong nag-deliver sa kanya.

Pagbukas ng pinto, natulala ako. Ang guwapo ng kaharap ko.

Ilang segundo muna bago ako nakapagsalita. “Pizza delivery for Blu.”

Ngumiti siya. “Ako si Blu.”

At mula noon, inulit-ulit ko nang bigkasin ang pangalan niya.

Naging suki namin siya. At naging suki rin siya sa isip at puso ko. Looking forward ako lagi sa pag-o-order niya dahil gusto ko siyang makita.

Yun nga lang, sa naging dalas ng pagpunta-punta ko sa kanya, nalaman ko na may karelasyon na siya. Ilang ulit ko ring nadatnan ang lalaki sa bahay niya.

Subalit hindi iyon naging dahilan upang mawala ang pagtatangi ko sa kanya. Hindi baleng may mahal na siyang iba. Ang mahalaga, mahal ko siya. Kahit sikreto lang.

At ngayon nga, pagkalipas ng ilang araw na na-miss ko ang tawag niya, isinakay ko sa motorsiklo ang pepperoni-mushroom niya.

***

Dalawang taon din halos ang itinagal ng relasyon namin ni Yel at ngayon, sa isang iglap, wala na.

Nang pumayag akong maging kabit niya, well-aware naman ako na in the end, ako ang talo. Pero sumige pa rin ako. Iyon kasi ang mga panahong naghahanap ako at siya ang natagpuan ko. Hindi ko rin inasahang mahuhulog ako sa kanya nang ganito.

Mahal na mahal ko siya at sa kanya na uminog ang mundo ko. Kahit na may kahati, naging maligaya rin naman ako. At ngayong wala na siya, natatakot akong mag-isa at malungkot. Hindi ko kaya.

Wala na ring saysay ang buhay ko.

Kaya mula sa medicine cabinet, inilabas ko ang mga tabletang tatapos sa paghihirap ko.

***

Excited ako habang tumatakbo ang motorsiklo ko. Muli, makikita ko na naman ang mahal ko.

Kung hindi man makukumpleto ng pagmamahal niya ang buhay ko, sapat na sa akin iyong makumpleto niya ang araw ko.

Muli, bumalik sa aking alaala ang mga pangyayaring hindi ko malilimutan.

Noong nadatnan ko siyang nakatuwalya lamang. Napakakinis niya at kaakit-akit. Kung hindi lang ako nagpigil, nayakap ko siya at nahagkan.

Noong nadatnan ko siyang malungkot. Iyon ang kauna-unahang pagkakataon na nagkaroon kami ng conversation.

“Ok ka lang, sir?” Hindi ko napigilang magtanong.

“Yeah,” ang kanyang sagot. “May konting problema lang.”

“Baka makatulong ako.”

Tiningnan niya ako at hindi ko inaasahang mag-o-open up siya. “Buntis na kasi ang misis ng boyfriend ko… at nasasaktan ako.”

Hindi ako nakasagot. Naawa ako sa kanya.

“Pasensya na,” ang kanyang sabi. “Wala kasi akong mapagsabihan.”

“Ok lang. Kung kailangan mo ng kausap, naririto lang ako.”

Pilit siyang ngumiti. “Salamat.”

At sa pagparada ng motorsiklo ko sa tapat ng bahay niya, inasam ko na makausap siyang muli. Magkaroon ng pagkakataon na mas makilala siya at maipakilala ko rin ang aking sarili.

Kumatok ako. Matagal. Subalit walang nagbukas. Pinihit ko ang seradura at hindi iyon naka-lock. Itinulak ko ang pinto sabay tawag. “Tao po. Pizza delivery.”

Walang sagot.

Pumasok ako habang patuloy sa pagtawag. “Tao po. Sir Blu?”

At sa nakaawang na pinto ng kanyang kuwarto, nasilip ko siyang nakahandusay sa lapag.

***

Hindi na ako nagbilang. Basta ibinuhos ko ang mga tableta sa palad ko at nilunok lahat.

Nagsisimula nang maging maulap ang kamalayan ko at nanghihina na ako nang marinig ko ang tunog ng motorsiklo. Sumunod ang mga katok. At ang pagtawag.

“Tao po. Pizza delivery.”

Shet. Nakalimutan ko. Umorder nga pala ako ng pizza.

Subalit bago ko pa nagawang sumagot, tuluyan na akong tinakasan ng ulirat.

***

“Blu!!!” Napasigaw ako pagkakita sa kanya at napatakbo.

Niyugyog ko siya subalit hindi siya tuminag.

Nakita ko sa sahig ang bote ng gamot at ilang tabletang nakakalat. Nahindik ako.

Kaagad ko siyang binuhat palabas ng kuwarto.

“Diyos ko! Diyos ko!” ang paulit-ulit kong sambit. Umiiyak na ako.

Hindi ko na maalala kung paano ko siya nadala sa ospital.

***

Dahan-dahan akong nagmulat. Putimputi ang kapaligiran. Nasa langit na ba ako? Pero nagpakamatay ako. Dapat nasa impyerno ako.

Iginala ko ang aking mga mata. Nasa ospital ako.

“Blu?”

Bumaling ako sa pinanggalingan ng tinig.

Si pizza delivery boy.

Kaagad niyang ginagap ang kamay ko. “Salamat sa Diyos, nagkamalay ka na.”

Napansin kong mugto ang mga mata niya.

“Umiyak ka ba?” ang tanong ko.

Tumango siya.

“Bakit?”

“Dahil sa pag-aalala. Akala ko, mamamatay ka na.”

“Bakit ka naman nag-alala?”

“Dahil…” Pause.

“Dahil ano?”

“Dahil mahal kita.”

Nagulat ako sa kanyang sagot.

“Mahal kita,” ang ulit niya. “Matagal na.”

Napatitig ako sa kanya at hindi nakapagsalita.

Pinagmasdan ko siya. At saka lang ako naging aware na sa kabila ng pagiging disheveled niya, may itsura pala siya. Kaytagal niya nang nagde-deliver sa akin ng pizza, ngayon ko lang napansin.

“Bakit ka nagtangkang magpakamatay?” ang tanong niya.

“Dahil iniwan ako ng boyfriend ko,” ang sagot ko. “Hindi ko kaya ang mag-isa. Natakot akong malungkot. I don’t wanna be forever blue.”

“You won’t be dahil naririto ako, nagmamahal sa’yo. Aalagaan kita. Hinding-hindi iiwan.” Humigpit ang hawak niya sa kamay ko.

Nagtama ang aming mga mata at nag-usap. Hindi na kinailangan ang mga salita upang kami ay magkaintindihan.

“I’ve never asked,” ang sabi ko pagkaraan. “Ano nga pala ang name mo?”

“Redentor,” ang sagot niya. “Just call me Red for short.”

Panandalian

2011-07-26T19:10:00.034+08:00

“Tayo na ba?”

Tumingin siya sa akin. “Kailangan mo pa bang itanong?”

Hindi ako nakasagot. Sinalubong ko ang kanyang mga mata.

“Ano pa ba ang ibig sabihin ng ginagawa natin?” ang sabi niya. We have been seeing each other for a month now after meeting in a club.

“I just want to know,” ang sabi ko. May nararamdaman na kasi ako. At kung wala rin lang kaming patutunguhan, balak ko nang tumigil bago pa maging mahirap.

“Akala ko, nagkakaintindihan na tayo. Na tayo na. Matagal na.”

Lumukso ang aking puso. “Akala ko kasi, nagde-date lang tayo.”

“Pero nagse-sex na tayo, di ba?”

“Maaari rin naman kasing nagse-sex tayo pero walang ibig sabihin.”

“Sa akin hindi. Dahil hindi ako makikipag-sex kung walang feelings.”

Napangiti na lamang ako.

Ngumiti rin siya at inakbayan ako. “Basta tandaan mo, mula ngayon, may boyfriend ka na. Kaya huwag ka nang makikipagkita sa iba.”

“Oo naman,” ang sagot ko. I couldn’t be happier.

***

Bliss. For the next two weeks.

Mula nang magkalinawan sa status namin, higit siyang naging maalaga. At mapagmahal.

Panay ang text niya. Updated ako kung nasaan siya, kung ano ang ginagawa niya. Panay din ang paalala niya na kumain ako sa oras, huwag masyadong magpapagod, etc. Naging expressive din siya – I love you, iniisip kita, I miss you.

Naging mas madalas din ang aming pagkikita. At sa bawat pagkakataon ay lagi kaming puno ng saya. Laging memorable ang aming bawat pagsasama.

Ipinakilala ko siya sa mga friends ko at nag-click siya sa mga ito.

Wala na akong mahihiling pa. It seemed na natagpuan ko sa kanya ang perfect boyfriend na matagal ko nang hinahanap.

Isang araw, may nabanggit siyang problema tungkol sa kanyang tinutuluyan. Nangungupahan lang kasi siya at nitong mga huling araw, may friction daw sila ng kanyang roommate. Hindi sila nag-uusap at nagpapansinan.

“Bakit,” ang tanong ko. “Ano’ng pinagmulan?”

He shrugged. “Wala. Nagkakainisan lang.”

Lumala iyon nang lumala. Hanggang sa nakita kong apektado na siya.

“Bad trip talaga dito sa bahay,” ang text niya sa akin isang hapong kauuwi niya lang.

“Bakit?”

“Pagdating ko, nakahiwalay ang mga gamit ko.”

“Bakit ginawa ‘yan ng roommate mo?”

“Hindi ko alam. Siguro, pinapalayas niya na ako.”

“Bakit hindi kayo mag-usap?”

“Sinubukan kong kausapin, hindi ako pinansin. Lalabas muna ako. Nag-iinit ang ulo ko.”

“Saan ka pupunta?”

“Kahit saan.”

Nag-worry ako. “Gusto mo magkita tayo?”

“Huwag na. I’ll be fine. Uuwi din ako maya-maya. Kapag nakaalis na siya.”

The next day, may bagong issue na naman sila.

“Dapat yata, lumipat ka na lang ng tirahan,” ang sabi ko. “Hindi healthy na lagi kang naiinis pag-uwi mo.”

“Oo nga.”

“Gusto mo, tulungan kitang maghanap ng malilipatan?”

“Sige. Kapag hindi ko na talaga matiis, sasabihan kita.”

Subalit hindi na iyon nangyari. Dahil nang sumunod kaming magkita, ang sabi niya, nagkaayos na sila ng roommate niya.

“Nag-usap na kami at na-solve na ang problema.”

“Ano ba kasi ang naging problema ninyo?” ang tanong ko.

“Huwag na nating pag-usapan,” ang sagot niya. “Hindi na iyon mahalaga.”

***

The following week, may napansin ako. Nabawasan ang mga text niya sa akin.

Inisip ko na lang, baka busy. Ang mahalaga, nagte-text pa rin siya.

Kaya lang nakakapanibago. Dahil kung dati-rati, umaga pa lang, ang dami niya nang text sa akin, ngayon, hapon na ako nakakatanggap ng text mula sa kanya. At sa mga pagkakataong nag-“I miss you” ako, hindi ako nakatanggap ng sagot na “I miss you too”.

Nagkaroon ako ng pagtataka pero pilit ko pa ring binalewala iyon at hindi binigyan ng kahulugan.

Pagsapit ng Sabado na araw ng aming pagkikita, kumpiyansa akong nag-text sa kanya: “What time will I see you later?”

Patlang.

Nag-resend ako.

Saka lang siya sumagot. “I am sorry, hindi muna tayo pwedeng magkita ngayon.”

“Ha? Bakit?”

“Uuwi kasi ako ng Laguna.”

“Biglaan?”

“Oo.”

Gusto kong itanong kung bakit hindi niya iyon binanggit sa akin earlier pero ipinagpasya kong manahimik. Isang maiksing “ok” na lamang ang aking naging tugon.

Pero napag-isip ako. Una, dumalang ang text niya. Pagkatapos, hindi kami pwedeng magkita ngayon.

Hindi ko napigilan, tinext ko uli siya. “May problema ba?”

“Wala,” ang sagot niya.

Hindi ako nakuntento. Nag-follow up ako. “May nabago na ba?”

“Saan?”

“Sa ating dalawa.”

Hindi siya nag-reply.

***

Sa kabila ng mga pagtatanong at pagdududa, ipinagpasya kong manahimik at huwag nang mangulit. Hihintayin ko na lamang ang tamang pagkakataon upang kami ay makapag-usap at saka ako hihingi ng paliwanag.

Subalit hindi ko na kinailangang maghintay nang matagal. Dahil nang gabi ring iyon, may natanggap akong sagot. Hindi nanggaling sa kanya, kundi sa isang kaibigan.

“Break na ba kayo ng jowa mo?” ang text ng friend ko.

“Hindi,” ang sagot ko.

“Bakit ganoon?”

“Anong bakit ganoon?”

“Nandito kasi kami ngayon ng jowa ko sa Greenbelt.”

“O ngayon?”

“Nakita ko ang jowa mo. May kasamang iba. Sweet sila.”

Parang bigla akong nag-shut down.

Hindi muna tayo pwedeng magkita ngayon. Uuwi kasi ako ng Laguna.

Matagal bago ako naka-recover. At ang sakit-sakit ng aking dibdib.

***

Monday, hinintay ko ang text niya subalit wala akong natanggap kahit isa.

Tuesday… Wednesday… wala pa rin. Sabi nga, may ibig sabihin ang silence. At hindi pa ba malinaw ang ibig niyang sabihin? Pinairal ko ang pride ko kaya hindi ko rin siya tinext.

By Thursday, tanggap ko na. Wala na kami. Hindi pa ba obvious?

Masakit. Pero ayaw kong maghabol at magmukhang kawawa. So be it, kung hanggang dito na lang kami. Titiisin ko na lang at pipilitin kong mag-move on.

Kaya nang sumapit ang Sabado, hindi ako nagdalawang-isip sa imbitasyon ng mga kaibigan ko. Sumama ako sa gimik. Kailangan kong malibang at makalimot.

Subalit naganap ang hindi inaasahan. Sa club na kung saan kami nagkakilala, muling nagkrus ang aming mga landas.

Nang magkatinginan kami, akala ko, iiwas siya. Pero nilapitan niya ako.

Alam ko, puno ng hinanakit ang mga mata ko habang nakaharap sa kanya.

Nang hawakan niya ako sa braso, nanghina ako. At nang akayin niya ako palabas, parang gustong bumigay ng mga tuhod ko.

***

“Wala na ba tayo?” ang tanong ko. Nangangalahati na ang bote ng iniinom naming beer.

“I am sorry,” ang sagot niya.

“Sagutin mo ako nang diretso.”

“Hayaan mo muna akong magpaliwanag.”

Ayoko na sana ng paligoy-ligoy, pero dahil gusto kong malaman ang totoo, binigyan ko siya ng pagkakataon.

“Alam mo naman na nang magkakilala tayo, kaka-break ko lang, di ba? Sinabi ko ‘yun sa’yo.”

Tumango ako.

“Nang magkakilala tayo, naging masaya ako. Nahulog ang loob ko sa’yo. Kaya nga nang tinanong mo ako kung tayo na, sabi ko, oo.”

Nakikinig lang ako.

“Sorry, nagkamali ako.”

“Nagkamali?” Hindi ko napigilan ang mag-react.

Bumuntonghininga muna siya bago sumagot. “Akala ko, nakahanda na akong mag-move on. Pero mahal ko pa pala ang ex ko.”

Tumimo iyon sa aking puso. “At ako, hindi mo ako mahal?”

“Minahal kita.” Past tense. Na-take note ko iyon.

“Ok, so wala na tayo?” Nagpakatatag ako.

“Nagkabalikan na kami.”

Higit na naging masidhi ang kirot sa aking puso. Parang gusto kong maiyak pero pinigil ko.

“May dapat kang malaman.”

“Ano ‘yun?”

“Ang ex ko at ang roommate ko ay iisa.”

Stunned ako.

“Matagal na kaming live-in. Ang hirap nang mag-break kami. Tinangka kong umalis sa bahay pero pinigilan niya ako. Hindi ko inakala na sa aming pag-uusap, magkakabalikan kami. Hindi ko alam kung paano ko sasabihin sa’yo kaya nanahimik muna ako.”

Nagsisikip man ang dibdib, nagpakahinahon ako. Hindi ko hinayaang kumawala ang emosyon ko. Ayokong makita niya akong distraught.

Muli naming ipinagpatuloy ang pag-inom. At nang maubos ang beer, muli siyang nagsalita.

“Halika, ihahatid na kita sa loob.”

“Huwag na. Mauna ka na.”

“Uuwi na ako. Sandali lang ang paalam ko sa kanya.”

“Sige. Iwan mo na muna ako rito.”

Akmang hahalik siya sa akin subalit pinigilan ko siya.

“Don’t make it harder for me,” ang sabi ko.

Mataman niya akong tinitigan. Tumayo siya at tumalikod.

Nagsindi ako ng sigarilyo.

Hindi ko alam kung dahil sa usok, pero nanlalabo ang mga mata ko habang pinagmamasdan ko ang kanyang paglayo.

Forbidden

2011-07-22T17:13:00.018+08:00

Pagpasok ko sa restroom ng mall, nakita ko siya sa harap ng salamin.

Nagkatinginan kami. Nginitian niya ako. Hindi ako sigurado kung ngumiti rin ako.

Nagmamadali akong dumiretso sa urinal.

Sumunod siya sa akin at tinabihan ako.

Inilabas niya ang isang bagay at sadyang ipinakita sa akin. Hindi ko naiwasang tumingin.

Katulad pa rin iyon ng aking naaalala. Extraordinary. Beautiful. Disturbing.

Tumingin ako sa kanyang mukha. Nakangiti siya sa akin. Nang-aakit ang mga mata.

“Kumusta ka na?” ang sabi.

Hindi iyon ang una naming engkuwentro.

***

Sa restroom ding iyon kami unang nagkita.

Nagkatabi kami at nagkatitigan. Nagpakitaan. At dahil walang tao, nagawa naming maghawakan.

Pagkatapos, nagsabihan kami ng pangalan.

Niyaya niya ako sa foodcourt at inilibre ng Master Siomai.

Napagmasdan ko siya habang kumakain.

Hindi siya drop-dead gorgeous pero ang lakas ng kanyang sex appeal. Matangkad, moreno at mukhang mabango. Sa kabila ng kapilyuhan sa kanyang mga mata, may innocence akong nakita sa kanyang mukha. Nagtanong ako kung ilang taon na siya.

“Eighteen,” ang sagot niya.

I believed him.

Nang maubos namin ang binili niya, ako naman ang naglibre ng Scoop-A-Cake.

Nakatingin ako sa kanya habang dinidilaan niya ang ice cream. Hindi ko naiwasang panoorin ang bawat hagod ng kanyang pink na dila.

“Saan ka nakatira?” ang tanong ko.

“Malapit lang dito. Walking distance. Gusto mo bang sumama?”

May pitlag ng excitement akong naramdaman.

“Mag-isa lang ako sa bahay. Mamaya pang alas-diyes ang uwi ng parents ko. Puwede nating gawin ang kahit na ano.” Naging suggestive ang kanyang pagdila sa ice cream habang nakatingin sa akin.

Nabalisa ako. Ang pitlag ng excitement ay naging masidhing pananabik.

Wala sa loob na nginabngab ko ang aking ice cream.

Nakita at nahawakan ko na kanina ang appetizer, makakatanggi pa ba ako sa main course?

Panahon ng taglibog kaya hindi na ako nagdalawang-isip.

***

Nagmamadali kaming naghubad.

Sabik na sabik kaming nagyakap at naghalikan. Napakasarap ng kanyang bibig. Manamis-namis, parang ice cream.

Pinahiga ko siya at sinimulan kong tuklasin ang kanyang katawan. Dahan-dahan, unti-unti ko siyang nilasap.

Napasinghap siya. Napaliyad.

Mabilis siyang nakarating sa sukdulan.

Subalit hindi niya ako pinabayaan. Nilaro niya ako hanggang sa ako ay makarating din.

Sandali kaming nagpahinga at pagkatapos, muli kaming nagsimula.

Nakahihibang ang ligaya nang sabay naming maabot ang kaganapan. Nakakapit kami nang mahigpit sa isa't isa habang kumakawala ang luwalhati.

***

“Mabuti,” ang sagot ko habang nakatingin sa kanyang mapang-akit na mga mata.

Mala-anghel ang kanyang itsura habang nakatayo sa altar.

“Halika, sumama ka sa akin,” ang yaya niya.

Nakaputi siya at may krusipiho sa dibdib. Magkadaop ang mga palad.

Muli kong sinulyapan ang kanyang paghuhumindig.

Nagkatitigan kami sa komunyon. Nilukuban ako ng guilt.

“Mag-isa lang ako sa bahay,” ang sabi niya. “Pwede nating gawin lahat.”

Paulit-ulit kong dinasal ang Act of Contrition.

“Sure,” ang sagot ko. Tag-libog muli at ako ay marupok.

Nakangiti siya habang itinataas ang kanyang zipper. Bumukol sa pantalon ang kanyang di-pangkaraniwang sukat.

Inakbayan niya ako palabas ng restroom.

“Ayoko na sana dahil taga-simbahan ka,” ang sabi ko.

“Hindi ako pari,” ang sagot niya. “Sakristan ako.”

Plantation Resort 12

2011-07-20T18:33:00.012+08:00

Lunes nang umaga, nagulat si Alberto nang madatnan niya si Temyong sa malaking bahay.

“Anong ginagawa mo rito?” ang kanyang tanong.

“Ipinatawag ako ni Don Miguel,” ang sagot.

“Bakit?”

“Ako na kasi ang pinag-aasikaso sa hardin.”

“Bakit, nasaan si Mang Arturo?” ang tanong niya na ang tinutukoy ay ang hardinerong pumalit noong mawala si Delfin.

“May sakit. Matanda na rin kasi at ang sabi ay pinagretiro na raw.”

“Ganoon ba? E di magkakasama na tayo dito sa malaking bahay,” ang kanyang sabi. Sumasama-sama at tumutulong-tulong pa rin kasi siya sa ina.

“Oo nga. Pero di ba sa darating na tag-ulan ay magtatrabaho ka na sa pataniman?”

“Oo nga pala.” Bigla niyang naalala at nalungkot siya. “Hanggang ngayong bakasyon na lang pala ako rito.”

“Bakit hindi ka na lang dumito?”

“Yun ang gusto ng itay, ang sa kanya naman ako tumulong. Sasanayin niya raw kasi ako sa pamamahala. Iyon din daw kasi ang utos sa kanya ni Don Miguel.”

“Sabagay, nakatapos ka ng hayskul at matalino pa. Wala na ngang iba pang maaaring pumalit sa iyong ama bilang katiwala.”

Nagkibit-balikat na lamang si Alberto. “Kailan ka magsisimula sa paghahardinero?”

“Bukas na bukas din.”

“Pauwi ka na?”

“Oo. Ikaw, saan ang iyong punta?”

“Sa bayabasan. Nagpapasama si Miguelito.”

“Gusto mo, samahan ko na kayo. Ako na ang aakyat sa puno.”

“Naku, huwag na. Maaabala ka pa. Kami na lang. Kayang-kaya ko rin namang umakyat.”

Si Temyong naman ang nagkibit-balikat. “Sige, tutuloy na ako. Magkita na lang uli tayo bukas.”

“Sige. Ingat, ‘insan.” At tumuloy na siya sa loob. Doon ay dinatnan niyang naghihintay na sa kanya si Miguelito. Subalit naroroon din si Don Miguel, nakaupo sa salas.

“Magandang umaga po, Don Miguel,” ang kaagad niyang bati na may bahagya pang pagyukod.

“Saan ang punta n’yo?” ang tanong ng Don.

“Sa bayabasan po,” ang kanyang sagot.

“Bakit hindi mo dalhin si Miguelito sa pataniman ng mais at tubo upang makita niya kung gaano kalawak ang mga lupaing balang araw ay mapapasakanya.”

“Opo. Sige po, dadalhin ko siya roon.”

“At ikaw naman, Alberto. Pag-aralan mo na sa iyong ama kung paano pamahalaan ang pataniman dahil kapag nag-retiro siya, ikaw ang gusto kong pumalit sa kanya. Darating ang panahon na kayo ni Miguelito ang magiging magkatuwang sa pagpapatakbo ng plantasyon.”

“Opo.” Napakasarap pakinggan niyon at pangarapin. Lihim siyang nangiti sa pangakong iyon ng hinaharap.

Tumayo na si Miguelito. “Aalis na kami, Papa.”

“Sige. Mag-iingat kayo.”

Naglalakad na sila patungo sa bayabasan, nangingiti pa rin si Alberto. Naglalaro kasi sa kanyang isipan ang sinabi ni Don Miguel – na darating ang araw, si Miguelito na ang magiging panginoon ng plantasyon at siya naman ang katiwala. Ano na kaya ang itsura nila noon? At sila pa rin kaya? Magagawa pa rin kaya nila ang mga ginagawa nila ngayon?

“Bakit?” napansin siya ni Miguelito.

Higit na lumuwag ang kanyang ngiti subalit umiling siya. “Wala.”

“Bakit nga,” ang ulit ni Miguelito na ayaw maniwala sa sagot niya.

“Wala nga.”

Bigla siya nitong kiniliti. Napapitlag siya, sabay tawa.

“Sabihin mo na kasi kung ano ang iyong iniisip.”

Tumingin siya rito, nakangiti pa rin. “Yung sinabi ng Papa mo. Na balang araw, tayong dalawa ang magpapatakbo sa plantasyon – ikaw ang boss, ako ang assistant. Natutuwa lang akong isipin na mangyayari ‘yun.”

Napangiti na rin si Miguelito. “Oo nga. Pero matagal pa iyon. Kailangan ko munang magtapos at ikaw ay magsanay.”

“Tayo pa rin kaya nun?” ang tanong niya.

“Siyempre naman. Pero secret pa rin. Walang dapat makaalam.” At pagkatapos ay inakbayan siya nito.

Hindi na nagsalita si Alberto at sinarili na lamang ang sayang nararamdaman.

Patuloy sila sa paglalakad patungo sa bayabasan. Kapansin-pansin na higit na naging malago ang kakahuyan na kanilang dinaraanan. Sa paglipas ng panahon, yumabong nang yumabong ang mga puno at higit itong nagbigay-lilim. Tila higit ding dumami ang mga ibong nagkakanlong sa mga sanga nito.

At hindi maiiwasan na bago nila sapitin ang patutunguhan ay madaraanan muna nila ang kamalig na imbakan ng mais. Sa halip na lampasan, napahinto sila. Nagkatinginan at parang iisang taong humakbang palapit dito.

Dahan-dahan itinulak ni Miguelito ang pinto at umingit ang mga bisagra nito. Gayon pa rin ang itsura sa loob, magkakapatong na nakasalansan ang mga sako ng mais. Mula sa mga siwang sa bubong at dingding ay lumulusot ang sinag ng liwanag na nanggagaling sa labas.

Muli silang nagkatinginan. At kahit hindi man nila sabihin, iisa ang imaheng lumarawan sa kanilang isip. Sina Miss Josephine at Delfin. Mainit na nagtatalik sa ibabaw ng mga sako ng mais. Imaheng hindi mabura-bura sa kanilang alaala kahit iyon ay kanilang nasaksihan sampung taon na ang nakalilipas.

Pumasok sila sa loob. At sa paglalapat ng pinto ng kamalig, nilukuban sila ng kakaibang alinsangan. Kaagad na hinila ni Miguelito si Alberto, niyakap at hinalikan. Walng usap-usap, dali-dali silang naghubad.

Wala silang itinirang saplot sa katawan. At pagkaraang hagurin ng tingin ang kabuuan ng isa’t isa, pinahiga ni Miguelito si Alberto sa salansan ng mga sako at pinaibabawan. Muli siya nitong niyakap at hinalikan. Higit na nag-init ang kanyang pakiramdam habang gumagapang pababa ang mga labi nito sa kanyang katawan. Napasabunot na lamang siya sa buhok nito.

At nang sila ay kapwa antig na antig na, pinadapa siya nito. Hinalik-halikan sa likod, pababa nang pababa hanggang sa marating nito ang kanyang buko. Napasinghap siya nang maramdaman ang pagsundut-sundot ng dila nito. Maya maya pa, nakatutok na sa kanya si Miguelito.

Napakagat-labi siya sa paunang ulos. May sakit na pumunit sa kanya subalit tiniis niya iyon. Sinalubong niya ang bawat kadyot hanggang si Miguelito ay tuluyang makapasok.

Saglit itong tumigil upang damhin ang init sa kanyang loob. Namumuwalan ang kanyang likod at mahigpit, masikip ang kanyang pagkakasaklot. Nagsimulang maglabas-masok si Miguelito. At hindi naglaon, idinuyan na siya ng kakaibang sensasyon na pumawi sa paunang-kirot.

Higit na naging mabilis at madiin ang mga paghugot-baon ni Miguelito. Higit na naging marahas ang mga kadyot. At maya-maya pa, nanginig na ito at napaungol. Nadama niya sa kanyang kaibuturan ang pagsirit ng mainit na katas nito.

At doon sa kamalig, na kung saan una silang namulat sa kamunduhan, ay napagtagumpayan ni Miguelito na angkinin siya nang lubusan.

Ang hindi nila alam, sa mga siwang ng dingding, muli ay may mga matang sa kanila ay nagmamasid.

***

Miyerkules nang umaga, dumating sa plantasyon sina Doña Anastasia at Isabel.

Galak na galak si Isabel pagkakita kay Alberto. Kaagad siya nitong niyakap na parang walang namagitang mga taon mula nang sila ay huling magkita.

“Kumusta ka na?” ang bati habang pinagmamasdan siya. “Ang laki-laki mo na.”

“Mabuti,” ang kanyang sagot. “Ikaw rin, dalagang-dalaga na.”

“Parang kailan lang... mga munting bata tayo,” ang sabi ni Isabel. “Pero wala pa rin namang nababago. Pakiramdam ko, bata pa rin ako.”

“Oo nga. Pwede pa rin naman tayong maglaro, di ba?”

“Tama ka. Kaya magbibihis lang ako. Hintayin ninyo ako. Miss na miss ko na ang lugar na ito at samahan ninyo akong maglibot.”

At parang nanumbalik nga ang mga panahon noon. Muli silang nabuong tatlo at kahit malalaki na, muli silang naglaro ng habulan… ng taguan… ng pasahan ng bola.

At sa mga paglalaro nila sa hardin, napasali si Temyong na naninilbihan na sa malaking bahay.

Naalala ni Alberto kay Temyong ang dating hardinerong si Delfin. Lagi rin kasi sila nitong ipinangunguha ng mga prutas. At napansin niya rin ang mga pasulyap-sulyap nito kay Isabel. Parang si Delfin noon kay Miss Josephine. Ang kaibahan nga lang, wala siyang makitang pagtugon mula sa dalaga.

Umusad ang mga araw sa plantasyon na tahimik, masaya at normal.

Sumapit ang Mayo at nagbadya ang tag-ulan. Wala silang kamalay-malay na may dala itong unos na babago sa buhay nilang lahat.

(Itutuloy)

Part 13

White Shoe Diary

2011-07-18T23:49:00.038+08:00

Nairaos din nitong nagdaang Sabado ang naunsyaming White Party sa Malate. Surprise, sober ako buong gabi! Under medication kasi ako at bawal ang alcohol kaya hayun, wala akong nilaklak kundi ice tea. Hindi nakumpleto ang barkada pero dumating ang majority kaya masaya pa rin kami. Punumpuno ang Orosa-Nakpil kahit na may entrance fee na one hundred. Dagsa ang mga beki kaya ang hirap ng maneuvering papuntang Bed, as in siksikan at tulakan talaga. Daming nag-go against sa wearing white. Pero kami, naka-white pa rin para mas feel ang okasyon. I was even wearing white shoes! Nagkalat ang mga promo boys ng mga kung anik-anik (napuno ang bulsa ko ng samples ng Bliss lubricant). May mga topless angels pa. Basta, ang guguwapo lahat... ang tatangkad... mga model-modelan. May mga drag queens din na hindi ko alam kung performers sa ginaganap na stage show. Basta, rampa sila nang rampa. Ang gaganda nila!

At kami naman, dahil gusto naming i-avoid ang mahabang pila, maaga kaming pumasok sa Bed (pero mga 1:30 a.m. na rin ‘yun). Maiksi pa ang pila kaya hindi kami na-hassle. At sa loob, kung anik-anik din ang giveaways (neon bracelet, neon ring, neon lollipop). Go muna kami sa rooftop habang hindi pa kainitan sa dancefloor para mag-smoke at magpahangin. Pero ang kinalabasan, doon ipinagpatuloy ang inuman. Blue frog kung blue frog. Pitsel-pitsel. Inggit na inggit ako dahil di nga ako puwedeng uminom. Hanggang sa lasing na sila lahat at ako na lang ang matino. It’s funny na makita mo (nang may malinaw na pag-iisip) ang mga kaibigan mo kung paano malasing. Kadalasan kasi, nakikisabay din ako. Nakakatawa ang kanilang mga kilos at arte, pati pagsasalita. Parang nawalan sila ng koordinasyon sa mga galaw kaya naging tagasalo ako ng mga glasses at bote na nana-knock off nila. At ang lalakas na ng mga loob na chumika sa mga hindi kakilala. Like this group of cute guys from Brunei. Before I knew it, ka-join na namin dahil sa over na pagka-Ms. Congeniality ng mga kaibigan kong lasing. At ang haharot ng mga foreigners na ito, parang mga nakawala sa hawla. Flirt kung flirt. Lampong kung lampong. At kahit type ko yung isa, behave ako. Behave na behave. Pa-smile smile lang. Siyempre naman, dahil ako ay hindi na malaya.

I’m sure you are wondering, asan ang jowa? Nasa Malate rin siya nang gabing iyon. Pero hindi kami magkasama. Huwat? Ganito kasi, as if kailangan ko talagang mag-explain. Bago naman kasi naging kami, nakaplano na ang lakad na ito with my friends. At siya rin with his friends. Bound na kami ng aming mga social obligations. Sure, napag-usapan namin na kami na lang ang magsama nang gabing iyon, but what about our barkadas? At para huwag nang gumulo pa, nagkasundo kami na sige, i-fulfill na lang muna natin ang naipangako sa mga kaibigan. I was hoping na sa Bed din sila pupunta pero mas pinaboran ng mga kaibigan niya ang Chelu. Kaya nagkanya-kanya kami.

Pero nagkita pa rin kami, siyempre. Habang nasa kasagsagan ang lasingan ng mga kaibigan ko sa rooftop, tumawag siya. Nasa baba raw siya, sa labas, at i-meet ko raw siya. Go kaagad ako. Ang dami nang tao sa dancefloor, ang hirap dumaan. Naki-excuse-excuse ako. Sa labas, ang haba na ng pila. Hinanap ko siya. Excited ako pero poised pa rin. At nang makita ko siya, dahan-dahan akong lumapit sa kanya, nakangiti. Sinalubong niya ako, nakangiti rin. Ang hindi ko inaasahan nang magtagpo kami ay nang bigla niya akong yakapin at i-smack sa lips. Dedma na sa mga nakapaligid. Nagtungo kami sa isang tabi. Nag-usap. Nag-holding hands. Nagpalitan ng mabibilis na mga halik. Nagyakap-yakap. Basta, kakaiba yung moment na iyon. Memorable kahit maiksi dahil very reassuring. And then, we parted. Bumalik na kami sa aming mga grupo. Pero magka-text kami buong gabi. Maya’t maya, mino-monitor niya ako. Baka nga naman matukso ako sa iba. Charoz! Pero masaya ako na meron siyang pag-aalala. Ako rin naman, nag-aalala rin na baka may makilala siyang iba. Pero sa tindi ng man-to-man guarding namin sa isa’t isa, may lulusot pa ba?

Meron. Sa akin. Dahil may nakilala akong bagets. Opps, don’t get me wrong dahil wala naman iyon. Pag-akyat ko kasi sa rooftop, aba, dispersed na ang mga friends at kanya-kanya nang ariba. At dahil heady pa rin ako sa pagtatagpo namin ng jowa, hindi ako jumoin sa kanila sa dancefloor. Naupo ako sa couch sa second floor at nagpahinga. I was busy texting nang dumating si bagets. Ang una kong napansin, ang malago niyang buhok na parang pugad sa unang tingin. Gayundin ang kanyang outfit, dahil naka-shorts siya. Umupo siya malapit sa akin. Medyo madilim kaya hindi ko masyadong makita ang face. Maya-maya, inilabas niya ang kanyang cellphone at nag-text din siya. Dahil doon nailawan ang kanyang mukha at nakita kong may itsura siya. At habang nakasindi pa ang kanyang screen, tumingin siya sa akin at na-take note ko ang mabibilog at makikislap niyang mga mata. Nagbaba ako ng tingin dahil nagbe-behave nga ako. Ni-remind ko ang sarili ko na umiwas sa tukso. May lumapit sa amin na waiter na namimigay ng neon lollipop. Itinabi ko muna iyong sa akin subalit siya, binalatan niya kaagad at isinubo. Then, he started sucking suggestively. Gosh, na-amuse ako at hindi ko naiwasang pagmasdan siya. Napangiti ako and he took it as an invitation to connect. Umusod siya palapit sa akin at biglang nag-“Hi!”. Wala namang masama kaya nag-“Hi!” din ako. Muli, ni-remind ko ang sarili ko na hindi na ako puwedeng lumandi. Pero, malandi ang bagets. Nagpakilala siya at dahil ayoko namang maging bastos, nagpakilala rin ako. Tapos, ask na siya ng mga requisite questions: “Sinong kasama mo? Saan ka nagwo-work? Ilang taon ka na?” na sinagot ko naman nang maayos. At nang magtanong siya ng “May boyfriend ka na ba?”, sinagot ko rin iyon nang tama. Natigilan siya at parang na-discourage. Pero tuloy pa rin ang Q and A: “Asan siya? Bakit di mo kasama?” etc. At para malipat ang focus, ako naman ang nagtanong at napag-alaman ko na may mga kasama rin siya, na 24 na siya (but he looks 18 or 20), na single siya and looking for a relationship or kahit ONS (ganoon ka-prangka!). Smile-smile lang ako. Medyo naging mahawak siya pero hindi ko in-encourage. I just tried to be nice and friendly. Tapos, maya-maya, may lumapit sa amin. Friend niya pala at niyayaya na siya. Ipinakilala niya muna ako tapos nagpaalam na siya. Pero bago siya tumayo, bigla niya akong hinalikan sa lips. Nalasahan ko ang tamis ng kinain niyang lollipop. Hindi na ako nakakibo at pinagmasdan na lamang ang kanyang paglayo. Natawa na lang ako after. Hindi ko na kasalanan yun. Hindi ako ang nag-initiate kaya malinis ang konsensya ko. Hehe!

Tapos bumaba na ako. Nakakalat ang mga kaibigan ko sa dancefloor. Kanya-kanya nang konek. Nagsayaw-sayaw din ako nang patugtugin ang mga pabortio kong “Born This Way” at “Firework”. Nanood din ako sandali ng mga shower boys sa aquarium (no real water this time). And then, naupo akong muli sa couch. The same couch sa first floor kung saan kami nagkakilala three Saturdays ago. At ‘yun, balik ako sa pagiging lovestruck. Muli ko siyang naisip.. namiss… at na-wish na sana kasama ko siya nang mga sandaling iyon. Na-realize ko rin na napaka-importante niya na sa akin at hinding hindi ko siya ipagpapalit kahit kanino, kahit kay bagets na may malagong buhok at magandang legs, na mukhang magaling (mag-suck ng lollipop hehe!) at magnanakaw ng halik, dahil tiyak na pagsisisihan ko iyon. Muli akong naging abala sa pakikipag-text sa kanya.

At dahil hindi naman namin hawak ang loob ng aming mga kaibigan at pareho lang kaming nakikibagay, hindi namin nagawang magkita at magsabay pauwi. Dahil nauna na sila at hindi ko naman mapaknit sa dancefloor ang mga kasama ko. Jusko, may mga tumawid pa ng Obar at kinailangan kong maghintay sa labas. Maliwanag na nang finally ay ma-ipon ko ang lahat para umuwi. Nevertheless, ang saya-saya pa rin naming naglakad sabay-sabay papuntang Taft. Nagkakaisa sila na isa iyon sa pinakamasasaya naming labas. Well, sa akin din naman dahil nakasama ko sila kahit hindi ako nakasabay sa inuman. Ang kulang nga lang talaga ay ang pinakamamahal ko sa aking tabi.

“Bahay na ako. Nasaan ka na?” ang text niya.

“Pauwi na,” ang sagot ko.

“Ingat. Text mo ako kapag nasa bahay ka na. Di muna ako matutulog. Hihintayin ko.”

Sweet.

Sunday afternoon, nagkita kami. Movie, dinner. ‘Yun, nagkasama na kami nang matagal-tagal at walang iniintindi.

At kahit magulo ang nagdaang gabi, muli akong naging payapa sa mga akbay at halik niya.

Unfolding

2011-07-15T16:20:00.022+08:00

“I can’t even remember. Ganoon na katagal,” ang sagot ko nang tanungin niya ako kung kailan ang huling relationship ko.

Nakatingin siya sa akin habang marahang bumubuga ng usok. Nasa smoking area kami sa labas ng Robinsons. Nag-puff din ako bago tumingin sa kanya, uneasy sa unti-unting pagsisiwalat ng sarili.

“Bakit naging ganoon?” ang kanyang dagdag-tanong.

“Siguro nadalà ako,” ang aking sagot na sinundan ng maiksing tawa in an attempt na pagtakpan ang pagka-seryoso niyon.

“Bakit ka naman nadalà?”

“Paulit-ulit na lang kasi. Palagi na lang failure. Palagi na lang akong nasasaktan.” Muli akong humithit sa aking sigarilyo. Hindi na maiiwasan ang aking pagpapakatotoo, ang pagbubukas ng damdamin ko.

Hindi lumalayo ang kanyang mga mata sa akin, naroroon sa kanyang mga titig ang interes sa sinasabi ko, ang paghimok na magpatuloy ako.

“Kaya ipinagpasya kong tumigil na lang,” ang aking dugtong. “I have my friends, anyway, and a job I love. I guess, maaari naman akong makuntento kahit walang lovelife. Kahit nag-iisa.”

“Pero naging masaya ka ba?”

“Hindi ko masasabing naging masaya ako pero hindi naman ako naging malungkot. Nakikipagdate pa rin naman ako pero hanggang doon na lang. Wala nang expectations.”

Natahimik siya. Medyo matagal. It became uncomfortable na hindi ko naiwasang magtanong. “Why?”

He took another puff from his cigarette. May nakita akong tila pagdaramdam sa kanyang mga mata.

“Why?” ang ulit ko.

“Ang date ba nating ito ay katulad din ng iba mo pang mga date? Na parang paglilibang lang para hindi ka malungkot?”

Ako naman ang natahimik. Palihim kong sinisi ang aking sarili sa hindi maingat na pagsasalita. Ewan ko ba, everytime na nagpapaka-honest ako, nagiging tactless ako. Pero hindi iyon ang ibig kong sabihin.

At bago pa mabigyan ng maling interpretasyon ang tinuran ko, itinuwid ko iyon. “Kung makipag-date ako, kadalasan sa Malate. ‘Yung mga walang patutunguhan… ‘yung for fun lang. Inom, sayaw, flirtation. Pero pagkagising ko, wala na akong maalala.” I took one last drag from my cigarette bago ko iyon tuluyang idinitch.

Nakatingin lang siya sa akin, nakikinig. May bahagyang pagkakakunot ng noo na nadagdag sa kanyang ekspresyon.

Nag-sip muna ako ng Coke sa basong hawak ko bago nagpatuloy. “The last time I dated like this was what… I can’t remember. Antagal na rin. Sintagal na rin siguro ng hindi ko pagkakaroon ng relationship.” Tinitigan ko siya nang diretso. “I haven’t done this in a long time and I am not anymore sure if I am doing this right. But you are different… special. I want to take my chances again… with you. I don’t even know how to say these things anymore… but I know you understand.”

Dahan-dahang sumilay ang ngiti sa kanyang mga labi, gayundin ang tenderness sa kanyang mga mata. “Naiintindihan ko…”

Pinatay niya muna ang kanyang sigarilyo bago muling humarap sa akin.

“Look, maaaring two months ago lang ang last relationship ko but it doesn’t make any difference,” ang sabi niya. “Nasaktan din ako. Nadalà. Ayoko na rin sana. Pero dumating ka. Unexpectedly. At hindi ko rin inaasahan na makakaramdam ako nang ganito.”

Ako naman ang napangiti. Pero hindi ako nagsalita. Hinayaan ko siyang magpatuloy.

“Pagod na rin ako. Gusto ko sa relationship, ‘yung totoo… ‘yung magtatagal. If you’re willing to take that chance, I want to prove it to you.”

Saglit na katahimikan. Nilunod niyon ang iba pang mga salitang mahirap bigkasin. Subalit sa katahimikang iyon ay natagpuan din namin ang kahulugan ng mga ibig naming sabihin.

I took another sip sa Coke na hawak ko. “Ayoko nang masaktan,” ang sabi ko.

Kinuha niya ang baso sa kamay ko. Nag-sip din siya. “Hindi ka na masasaktang muli. Pangako.”

Ginagap niya ang aking kamay. Napatingin sa amin ang guwardiya na nasa di-kalayuan. Pero hindi na namin iyon pansin.

Muli kaming pumasok sa mall at naglakad-lakad. Nakaakbay siya sa akin. I could feel him so close… so warm.

Huminga ako nang malalim. Nalanghap ko ang kanyang cologne. It was very comforting, parang haplos sa puso.

I looked at him and he smiled at me. Naroroon pa rin ang tenderness sa kanyang mga titig.

Ngumiti rin ako at kumapit sa kanyang baywang.

I have decided to let go of myself. Susubukan kong muli.

3 Years Na!

2011-07-06T16:37:00.019+08:00

Ngayong araw na ito ang ikatlong anibersaryo ng blog ko.

Hindi ko akalain na aabutin ako nang ganito. Noong simulan ko ito, hindi ko pinlano na magtagal. Basta gusto ko lang magkuwento.

Tapos nadiskubre ko, ang dami ko palang kuwento… na masaya pala ang mag-share… na masarap pala ang magsulat… na binabasa pala ako.

At hayun, ginanahan ako at nagtuluy-tuloy na. Hanggang sa masyado na akong nalibang at bago ko namalayan, tatlong taon na ang lumipas.

***

Sa pagdiriwang na ito, muli ko kayong pinasasalamatan, mga mahal kong kaibigan, mambabasa at tagasubaybay.

Kung nagtagal man ang blog na ito, iyon ay dahil na-inspire ninyo ako na magkuwento nang magkuwento. At kung naging matagumpay man, iyon ay dahil naging interesado kayo at “pinakinggan” ako.

Maraming salamat sa inyong pakikibahagi sa mga kuwento ng buhay ko.

***

Three years ago, my journey began…

At ako ay magpapatuloy basta’t samahan n’yo lang ako.

Plantation Resort 11

2011-07-05T23:13:00.036+08:00

“Dito ko rin kayo nakita noon ni Leandro,” ang sabi ni Alberto.

Hupa na ang init at magkatabi silang nakahiga sa malapad na bato, kapwa hapo.

Hindi tuminag si Miguelito at hindi rin tumugon.

“Higit pa ba sa nakita ko ang itinuro niya sa’yo?” ang kanyang tanong.

Tumingin sa kanya si Miguelito, mataman, bago nagsalita.

“Oo,” ang sagot na pumukaw sa kuryusidad niya.

Siya naman ang napatingin dito.

“May ipagtatapat ako sa’yo,” ang sabi pa ni Miguelito.

Nanatili siyang tahimik at nakikinig.

“Nagkaroon kami ng ugnayan ni Leandro.”

Hindi siya nagulat subalit nakadama ng panibugho. Hinayaan niyang magpatuloy si Miguelito.

“Noong makita mo kami sa batuhang ito, iyon ang naging simula. Akala ko, laro-laro lang iyon subalit pagbalik namin sa Maynila, nagpatuloy iyon. At hindi nanatiling ganoon.”

Patuloy siyang nakikinig.

“Marami siyang itinuro sa akin. Maraming ginawa. At ako ay naging masunurin at mapagpaubaya. Naging madalas ang aming pagtatalik. Hanggang sa dumating ang panahon na inakala kong kami na.”

Patuloy ang paggapang ng panibugho sa puso ni Alberto at hindi niya ito mapigil.

“Subalit nagkamali ako.”

“Bakit… ano’ng nangyari?” Hindi niya rin mapigil ang kanyang kuryusidad sa kabila ng panibugho.

“Nagkolehiyo siya – dalawang taon ang tanda niya sa akin – at nakilala niya si Henry, kapwa niya manlalaro sa soccer team. Dumalang ang aming pagkikita at nagsimula siyang manlamig.”

Bumangon si Miguelito at naupo. Gayundin ang kanyang ginawa, titig na titig siya rito, puno ng antisipasyon sa karugtong ng kuwento.

Saglit na patlang bago muling nagpatuloy ito.

“Isang araw, ipinagpasya kong siya ay kausapin. Dahil iisa pa rin ang unibersidad na pinapasukan namin, naghintay ako pagkatapos ng kanilang laro. Subalit nakalabas na ng locker room ang lahat ng players, wala pa rin siya. At si Henry.”

Binulabog sila ng biglaang paglipad ng mga ibon at mga kaluskos sa halamanan. Napasulyap sila sa lugar na pinanggalingan niyon. Subalit dahil sa pinag-uusapan, hindi na nila pinagkaabalahang siyasatin pa iyon at binalewala na lamang.

“Pinuntahan ko sila sa locker room. Pumasok ako nang dahan-dahan. Hindi ko alam kung bakit kinakabahan ako. Siguro dahil natatakot ako sa maaari kong matuklasan.

“Tahimik sa loob. Ingat na ingat akong huwag lumikha ng ingay. Hinanap ko siya… sila ni Henry… sa likod ng mga hilera ng lockers. Wala sila. Wala ring ibang tao roon.

“Lalabas na sana ako nang marinig ko ang lagaslas ng tubig sa shower. Tinungo ko ang pinanggagalingan niyon. At sa nakaawang na pinto ng cubicle, sumilip ako.

“Nakita ko sila. Sina Leandro at Henry… hubo’t hubad… dinadaluyan ng tubig ang mga katawan. May ginagawa si Leandro kay Henry… katulad ng ginagawa niya sa akin.

“Hindi ako nagulat. Siguro dahil may kutob na ako na iyon ang aking madaratnan. Sa halip, pinanood ko sila. Wala silang kamalay-malay.

“Maya-maya, umalis na ako. Humihingal ako nang makalabas. Hindi dahil sa aking natuklasan kundi dahil sa kakaibang damdaming hatid ng aking nasaksihan.

“Gayunpaman, hindi ako tuluyang umalis. Tumayo ako sa di-kalayuan. Hinintay ko ang kanilang paglabas. May gusto akong tiyakin. Dahil habang pinagmamasdan ko silang nagtatalik, may isang bagay akong napansin.”

Napakunot-noo si Alberto. “Ano ‘yun?”

“Na malaki ang pagkakahawig ni Henry sa’yo. Na magkamukha kayo!”

“Ha?”

Nagpatuloy si Miguelito. “Hindi nagtagal, lumabas na rin sila. Nag-uusap at nagtatawanan pa. Parang walang nangyari. At habang naglalakad sila papalapit sa kinaroroonan ko – hindi nila alam na nakamasid ako dahil nakakubli ako – napatunayan ko na hindi ako nagkamali ng tingin. Magkahawig nga kayo ni Henry. Sa mata, sa ilong, sa ngiti. Pati sa kulay at sa kilos. Kung pagtatabihin kayo, mapagkakamalan kayong magkapatid.”

Nakikinig lang si Alberto, aliw sa bahaging iyon ng kuwento.

“Kinumpronta ko si Leandro – nakaalis na noon si Henry – at hindi niya itinanggi na may namamagitan sa kanila.

“Binanggit ko ang napansin kong pagkakahawig ni Henry sa’yo. Napansin mo rin pala, ang kanyang sagot.

“At nagulat ako sa sumunod niyang sinabi. Na kaya niya nagustuhan si Henry ay dahil kahawig mo siya!”

“Ano?”

“Inamin niya sa akin na unang kita niya sa’yo, nagkagusto na siya. Itinanggi niya iyon sa kanyang sarili, kaya binully-bully ka niya. Tinukso ng bakla. Pero ang totoo, sarili niya ang kanyang tinutukso dahil hindi niya iyon matanggap. Selos din siya sa nakita niyang pagiging malapit natin sa isa’t isa.

“Hindi nawala ang pagtingin niya sa’yo kahit nakabalik na kami ng Maynila. At dahil ako ang naroroon, sa akin niya ibinaling iyon. Sa akin niya ginawa ang mga bagay na gusto niyang gawin sa’yo. Sinubukan niya akong mahalin na katulad ng kung paano ka niya mamahalin. Hanggang sa dumating nga sa buhay niya si Henry.

“Si Henry ang naging tugon sa pagkahumaling niya sa’yo. Kay Henry niya natagpuan ang katauhan mo na hindi niya nahanap sa akin.”

Si Leandro, nahumaling sa kanya? Hindi makapaniwala si Alberto.

“Nakipaghiwalay siya sa akin kahit wala kaming pormal na relasyon. Mahal niya na si Henry at hindi niya ako mahal. Hinanap ko ang masaktan subalit hindi ko iyon naramdaman.”

Saglit na tumigil si Miguelito, inapuhap ng tingin si Alberto bago nagpatuloy.

“Nang makita ko si Henry, may biglang ipinaalala sa akin ang pagkakahawig niya sa’yo… at nagkaroon ako ng realisasyon.

“Na hindi ko rin mahal si Leandro… na ginawa ko rin siyang substitute.

“Dahil pareho kami… na ang minamahal ay ang kahawig ni Henry. Ikaw yun, Alberto. Na nakalimot man ako, nanatili sa aking puso.”

Hindi makapagsalita si Alberto.

“Mula pagkabata, ikaw na ang minahal ko. Patawarin mo ako kung naligaw muna ako bago ko muling natutunan ang landas pabalik sa’yo.”

Ang bilis ng tibok ng puso niya, para siyang hindi makahinga.

“Mahal kita, Alberto. Mahal mo rin ba ako?”

Gumaralgal man ang tinig, tiyak pa rin ang kanyang sagot. “Oo. Noon pa man. Hanggang ngayon.”

Ngumiti si Miguelito, titig na titig sa kanya. “Ako rin, Alberto. Ako rin,” ang bulong.

At pagkatapos ay niyakap siya nito.

Nagtagpo ang kanilang mga labi.

At muli silang idinuyan ng nag-uumapaw na kaligayahan.

***

Linggo ng Pagkabuhay, humuhugos ang mga tao sa plantasyon patungong simbahan nang patabihin sila ng mga busina ng kotse ni Don Miguel.

Dahan-dahan itong humawi sa gitna ng daan at nakita ni Alberto na sakay nito sina Don Miguel at Miguelito na sa simbahan din ang tungo.

Kaagad siyang nakita ni Miguelito at kinawayan.

Kumaway din siya, nakangiti. Masayang-masaya siya na makita ito dahil may unawaan na nga sila. Subalit pinigil niya ang mga kilos dahil baka makahalata ang kanyang ina na kasama niyang naglalakad.

Napakarami ng mga taong nagtungo sa simbahan upang saksihan ang Salubong. Ang Salubong ay ang pagtatagpo ng mga imahen ng nagluluksang Birheng Maria at ng nabuhay na Hesukristo.

Isang kastilyong gawa sa kahoy ang itinayo sa bakuran ng simbahan. May mataas na silong at butas sa sahig na kung saan doon ibinaba ang mga batang naka-harness at nakasuot-anghel na nag-unahan sa pagtanggal sa belong itim na tumatakip sa mukha ng Birheng Maria upang “ipakita” si Hesukristo.

Mala-pista ang okasyong iyon na kulminasyon ng Mahal na Araw kaya dinadagsa ng mga tao. Kasunod ng Salubong ay ang pagdiriwang ng misa.

Sa loob ng simbahan ay nakahiwalay ang mga may sinasabing tao sa pangkaraniwan. Sa harap, sa mga unang hilera ng upuan, ay naroroon ang mga mayayaman (na kinabibilangan nina Don Miguel at Miguelito) at ang mga opisyal ng kanilang bayan. Ang mga ordinaryong mamamayan ay nasa likod, nagsisiksikan, nakatayo, naiinitan.

Habang nagaganap ang misa, hindi iyon pansin ni Alberto – ang agwat ng mga mayayaman at mahihirap – na kung tutuusin ay agwat din nila ni Miguelito. Wala iyong kabuluhan sa kanya basta't nagmamahalan sila.

At kung mayroon man siyang ipinagdarasal, iyon ay ang huwag na silang magkahiwalay pa. Kahit kailan. Kung maaari lang. Sana.

(Itutuloy)

Part 12

Mga Kuwentong Patikim

2011-06-30T23:38:00.033+08:00

Muli, may mga nahalungkat ako sa aking baul. Tatlong kuwentong sinimulan kong sulatin subalit hindi ko na naipagpatuloy. Nanghihinayang akong itapon kaya heto, pinagsama-sama ko para sa isang post. Paumanhin, sapagkat tiyak na kayo ay mabibitin.

Isipin n’yo na lang na preview ang mga ito dahil balang araw, baka sipagin akong magdugtong. Maaari n’yo ring sabihin sa akin kung alin sa mga ito ang nais n’yong mabasa nang kumpleto.

===

TIFFANY

Sana naka-high heels ako. O naka-boots. Habang nakikipaghabulan sa suspect. Bagay na bagay sana ito sa suot kong skinny jeans at bolero jacket.

Sana mahaba rin ang buhok ko at may hawak akong baril. Ang fierce! Parang si Lucy Liu sa Charlie’s Angels.

Ini-imagine ko na lang na ume-echo ang takong ko sa semento ng ruins na kung saan tumakbo ang hinahabol namin. Madilim ang abandonadong building at habang pinapasok ko ito, nakikipag-unahan sa mga hakbang ko ang tibok ng aking puso.

Ako nga pala si Stefanio a.k.a. Tiffany. Hindi ako policewoman o detective o secret agent. Isa akong salon owner slash impersonator slash drag queen. Never kong naisip na matatagpuan ko ang sarili ko sa ganitong sitwasyon.

Ano nga ba ang ginagawa ko at nasa gitna ako ngayon ng isang police operation?

***

It was my moment to shine sa comedy videoke bar na kung saan ako nagpe-perform kada T-Th. Ako si Donna Summer nang gabing iyon. Fully made-up. Naka-wig. Naka-gown. Naka-boa feathers.

Nakatalikod muna ako at dahan-dahang humarap habang nag-e-emote sa mabagal na simula ng “Last Dance”. At nang nasa parteng mabilis na, sinabayan ko na ng pag-indak ang pagli-lipsynch.

Palakpakan ang mga tao kaya ginanahan ako. Sa mga ganitong pagkakataon, nakakalimot ako. Pakiramdam ko, babaeng-babae ako at ako mismo ang karakter na ini-impersonate ko.

===

WET SUMMER

Sabi sa forecast, magiging maulan daw ang summer. Tama ang PAGASA, dahil sa kasagsagan ng Abril, hinahaplit ng malakas na ulan ang kinalululanan ko patungo sa isla. Malakas din ang alon na sumisiklot-siklot sa bangka. Mahigpit ang kapit ko sa aking lifevest habang pinaglalabanan ang pangamba.

Nitong mga huling araw, parang maunos na panahon din ang aking pinagdaanan habang bumubuo ng pasya. Hinaplit din ako ng mga emosyon at siniklot-siklot ng mga agam-agam. Tanging matibay na resolve ang kinapitan upang mapaglabanan ang takot na magkamali at magsisi.

Subalit nagawa ko ang dapat gawin. Hiniwalayan ko si Stephen. Pagkaraan ng mahabang panahon ng pagtitiis at pagkukunwari.

At ngayong malaya na ako, wala nang dahilan upang layuan ko si Xavier. Na sa gitna ng aking pag-iisa at pangungulila ay muling nagparamdam at gustong makipagkita pagkalipas ng isang taon mula nang kami ay magkakilala.

Summer din noon, sa parehong isla na sa kabila ng masungit na panahon ay buong tapang kong pinagsusumikapang marating ngayon.

***

It was a festive summer, noong nakaraang taon, nang magpunta kami sa isla ng mga kaibigan ko. Partner-partner kami dapat, kasama ang mga boyfriends. Subalit typical of my boyfriend Stephen na second priority ako lagi, nag-back-out siya dahil bigla nilang naisipang mag-Hong Kong ng kanyang mga kabarkada. Kahit wala na akong partner, sumama pa rin ako sa isla dahil nakapag-commit na ako. At nangyari nga ang pinangagambahan kong ma-OP.

Isang gabi na romantic ang atmosphere sa beach, humiwalay ako sa grupo. Naghihimutok ako at nalulungkot, naaawa sa sarili dahil muli ko na namang nadama ang pagkukulang sa akin ni Stephen. Na inilagay niya na naman ako sa isang sitwasyon na hindi ko maiwasang mag-isip at magtanong kung tama ba na palagi ko na lang siyang inuunawa at pinagbibigyan kahit na palagi niya akong sinasaktan. Hindi iyon ang unang pagkakataon na nadama ko na parang wala ring kabuluhan ang aming relasyon.

Naglakad-lakad ako sa pampang at bago ko namalayan, napalayo na pala ako. At doon sa may batuhan na tahimik at malayo sa mga bar, naupo ako at nagmuni-muni. Bakit pakiramdam ko, for the past three years na naging kami ni Stephen ay parang bibihira akong naging masaya? Na kung susumahin, parang mas marami pa ang sama ng loob na idinulot niya sa akin. Katulad ng pagbalewala niya sa lakad na ito na matagal nang nakaplano. Na para bang wala siyang pakialam, mag-isa man ako. Mahal niya nga ba ako? At mahal ko ba talaga siya?

Naghahanap pa rin ako ng sagot sa aking mga tanong nang agawin ang aking pansin ng isang lalaking naglalakad papalapit sa aking kinaroroonan. Hindi ako tuminag habang pinagmamasdan ko ang kanyang kabuuan. Matangkad. Matipuno ang dibdib. Balingkinitan ang katawan.

Huminto siya sa di-kalayuan. At sa tama ng liwanag ng buwan, naaninag ko ang kanyang mukha. Guwapo siya.

Tuluyan na akong na-distract ng presence niya. Nagkukunwari man akong unaffected, hindi ko pa rin maiwasang sumulyap-sulyap sa kanya.

At sa isang pagsulyap ko, sinalubong niya ang aking mga mata. Sa halip na umiwas, hinayaan kong magtagpo ang aming mga titig. Hinagod namin ng tingin ang isa’t isa.

===

SECRETS

Pagdating ni Adrian sa probinsiya ng kanyang ama, sinalubong siya ng kanyang mga tiyuhin at tiyahin, pati na ng kanyang mga pinsan sa terminal ng bus. Nang huli siyang mapunta roon, maliit pa siya at halos wala pang muwang. At taliwas sa kanyang naaalala, higit palang maganda ang lugar na iyon.

Nagpunta siya sa San Martin dahil sa kasal ng kanyang tiyahin na bunsong kapatid ng kanyang ama. Nasa ibang bansa ang kanyang ama at dahil hindi makapag-leave sa trabaho ang kanyang ina, siya ang naatasang kumatawan sa kanilang pamilya. At dahil summer naman at wala siyang pasok, pumayag siya dahil gusto niya ring magbakasyon. At makalimot. Dahil bago nagsara ang klase, nag-break sila ni Gerard.

Mainit ang naging pagtanggap sa kanya ng kanyang mga kamag-anak. Nakilala niya ang tiyahin niyang ikakasal, si Rosario na halos hindi nagkakalayo ang kanilang edad dahil bente-dos anyos lamang ito at siya naman ay disiotso. Nakilala niya rin ang nakatatandang kapatid ng kanyang ama, si Dolores na sinasabing nag-alaga sa kanya noong huling bumisita sila rito. Dito niya piniling tumuloy dahil matandang dalaga ito at mag-isa lang sa bahay.

Medyo malayo sa mga kamag-anakan ang bahay ni Dolores. Kinailangan pa nilang bumiyahe sakay ng jeep sa baku-bakong daan upang marating iyon. Subalit namangha siya pagkakita sa bahay ni Dolores dahil hindi ito pangkaraniwan. Tila inukit ito sa gilid ng bundok at nayuyongyungan ng mga puno. Malalaki ang mga bintana na nakukurtinahan ng mga pinagtuhug-tuhog na shells. Ang dalawang palapag na bahay ay may veranda sa itaas na nakaharap sa dagat at mistulang bahay-bakasyunan.

“Nagustuhan mo ba ang bahay ko?” ang tanong ni Dolores.

“Nagustuhan?” ang sagot niya. “Pwede bang ampunin mo na lang ako, Tiyang, para dito na ako tumira habambuhay?”

Natawa si Dolores sa sagot niya. Pinagmasdan niya ang tiyahin at nakita niya na sa kabila ng pagiging mas matanda nito sa tatay niya, maganda pa rin ito at mukhang bata sa edad na kuwarenta y dos. Sa kabila ng pagtira sa probinsiya, makikita mong hindi nito pinababayaan ang sarili at maayos ito maging sa pananamit.

Hindi na nagtaka si Adrian kung bakit naiiba ang bahay ni Dolores. Dahil alam niya na sa magkakapatid, naiiba rin ito. Matagal niya nang naririnig sa kanyang ama na si Dolores ang black sheep ng pamilya. Moderno ang pananaw nito at madalas sumuway sa mga magulang nila. Kahit tutol ang ama, nag-abroad ito. At pagkaraang mamalagi nang matagal sa ibang bansa, umuwi ito sa hindi malamang kadahilanan at pumirmi sa probinsiya. Nagpatayo ng sariling bahay at namuhay mag-isa. Sa kabila ng maraming manliligaw, nanatili itong dalaga hanggang sa tumanda.

Sa kabila ng mga kuwento ng pagiging kakaiba ng kanyang Tiya Dolores, magaan ang loob niya rito. Siguro dahil alam niyang bukas ang isipan nito. At sa isang katulad niya na kakaiba rin dahil sa kasarian niya, pakiramdam niya, may pagkakapareho sila. At sakali mang malaman nito ang lihim niya, naniniwala siyang maiintindihan siya nito.

“Gusto mo bang mag-swimming?” ang tanong ni Dolores.

“Nabasa mo ang nasa isip ko,” ang sagot ni Adrian.

“Huwag mong kalilimutang mag-sunblock. Napakakinis pa naman ng iyong balat.”

Natigilan siya sa sinabi ng kanyang tiyahin.

“Alagaan mo na ang kutis mo habang bata ka pa. Ano bang cream ang ginagamit mo?”

Gusto niyang malaglag sa kanyang kinauupuan. Dahil sa tanong na iyon, napag-isip siya: alam na ba nito kung ano siya?

Umiwas siya. Hindi iyon ang tamang panahon para sa pangungumpisal niya.

“Magbibihis muna ako, Tiyang.”

“O, sige. Ipaghahanda kita ng meryenda.”

Pumasok na siya sa silid.

Nang magpapalit na siya ng panligo, saka niya napansin na ang nadala niyang swimming trunks ay ang regalo sa kanya ni Gerard. Hindi niya naiwasang muling maisip ang ex-boyfriend. Nagbalik sa kanyang alaala ang tagpong iyon ng kanilang pagkakasira.

***

Alalang-alala siya noon kay Gerard dahil may sakit ito kaya umabsent siya sa last period at umuwi nang maaga sa boarding house nila. May dala pa siyang pagkain at gamot.

Subalit nagulat siya sa kanyang dinatnan.

Katabi ni Gerard sa kama si Yvonne, ang boardmate nila na may matinding crush dito. Magkayakap na natutulog ang dalawa. Nakadamit naman pareho pero malay ba niya kung katatapos lang nitong mag-ano.

Saklot man ng galit at panibugho ang kanyang puso, tinimpi niya pa rin ang kanyang emosyon. Dahan-dahan siyang pumasok sa silid, inilapag ang pagkain at gamot sa mesa, binuksan ang cabinet, kinuha ang kanyang maleta at tahimik siyang nag-impake.

Tapos na siyang ayusin ang mga gamit nang sabay na magising ang dalawa. Nagulat si Gerard pagkakita sa kanya. Gayundin si Yvonne. Kaagad na nagkalas sa pagkakayakap ang dalawa.

Hindi siya nagsalita subalit matalim at nanunumbat ang kanyang mga mata.

“It’s not what you think,” ang sabi ni Gerard. “Let me explain.”

Tahimik si Yvonne na hindi niya alam kung dahil sa sindak o sa pagdiriwang ng kalooban.

Tumayo siya, binitbit ang kanyang mga gamit at dumiretso sa pinto.

“Adrian, saan ka pupunta?”

“Tapos na sa atin ang lahat, Gerard. This is goodbye.”

Pinihit niya ang seradura ng pinto at tuluyan na siyang lumabas.

Hindi siya hinabol ni Gerard.

At nang nasa taksi na siya, saka siya napahagulgol ng iyak.

***

Nakahiga siya sa beach at hindi maiwasang muli ay bagabagin siya ng alaala ni Gerard. Naiisip niya na hindi man lang sila nakapag-usap pagkatapos ng insidenteng iyon. Magtatapos na kasi ang school year at pareho na silang naging abala sa finals. At saka umiwas din siya. Pati sim card, nagpalit siya. Ayaw niya kasing makipag-usap dahil baka kung anu-anong masasakit na salita lang ang masabi niya.

Pero aaminin niya, mahal niya pa rin si Gerard at nami-miss niya ito. Sa mga ganitong pagkakataon na napakaganda ng kapaligiran, nawi-wish niya na sana magkasama sila.

Napabuntonghininga siya. Tama ba ang ginawa niya? Ang talikuran ito na hindi niya man lang binigyan ng pagkakataong makapagpaliwanag? Heto na naman siya, pinagdududahan ang kanyang naging pasya. Bakit hindi niya na lang kalimutan si Gerard? Sinaktan siya nito. Pinagtaksilan. Huling-huli niya.

Pumikit siya, mariin. Pilit niyang kinaklaro ang kanyang isip. Pinakinggan niya ang hampas ng mga alon sa dalampasigan. Dinama niya ang ihip ng hangin. Nakadama siya ng kapanatagan.

Unti-unti na siyang hinihila ng pagkakaidlip nang maramdaman niya na may taong nakatayo malapit sa kanyang kinahihigaan.

Dahan-dahan siyang nagmulat.

Naroroon ang isang lalaki. Makisig. Maskulado. Hubad-baro. Bata pa ito at sa tantiya niya ay ilang taon lang ang tanda nito sa kanya.

Sandaling tumigil ang tibok ng kanyang puso at siya ay napasinghap. Nananaginip ba siya?

Ang lalaking nakatunghay sa kanya ay kamukhang-kamukha ni Gerard!

Napabalikwas siya. Subalit bago pa man siya nakapagsalita ay tumalikod na ang lalaki at humakbang palayo sa kanya. Hinabol niya ito ng tingin habang duda pa rin kung namamalikmata lamang siya.

Ganoon ba niya ka-miss si Gerard kung kaya nakikita niya ang mukha nito sa iba?

***

Subalit bandang dapithapon, natiyak niya na hindi siya pinaglalaruan ng kanyang guni-guni.

Pagdungaw niya mula sa veranda ng bahay, muli niyang nakita ang lalaki. Kausap ito ni Dolores sa may gate. Nag-aagaw man ang dilim at liwanag, hindi niya maipagkakamali ang features nito na pamilyar na pamilyar sa kanya.

Nagmamadali siyang bumaba upang mapagmasdan ito nang malapitan. Subalit bago pa man niya narating ang gate, papaalis na ito. Muli, wala siyang nagawa kundi habulin ng tingin ang paglayo nito.

“Tiyang, sino ‘yun?” ang tanong niya.

“Si Lucas.”

Gusto niya pa sanang magtanong tungkol sa lalaki subalit tumalikod na si Dolores upang bumalik sa bahay.

Nang gabing iyon, binagabag siya ng imahe ni Lucas. Hindi ito mawala sa kanyang isip.

Siguro dahil kamukha ito ni Gerard.

Subalit nang paligayahin niya ang kanyang sarili – oo nga at mukha ni Gerard ang nasa kanyang isip – ang maskuladong katawan ni Lucas ang kinatalik niya sa kanyang imahinasyon!

Unexpectedly

2011-06-26T23:30:00.066+08:00

Hindi natuloy ang White Party kagabi. At dahil nakaplano na at maganda naman ang panahon, tumuloy pa rin kami. Pero hindi na kami nag-white.

Ang daming tao sa Malate for what was supposedly a regular Saturday. Katulad namin, siguro nakaplano na rin sila at ayaw nang magpaliban o umurong. Ang dami rin sigurong hindi naabisuhan dahil may mga dumating pa rin na naka-outfit.

Two months ding hindi nagkita-kita ang barkada. Last kaming nagsama-sama noong Puerto Galera. Kaya excited ang lahat, reunion pa nga ang tawag nila. Gayunpaman, hindi lahat nakapunta. May tatlong nang-indyan.

Hindi bale, naroroon naman ang key members. Yung mga umabsent, bago lang naming ka-grupo. Siyempre, wala na rin yung mga umalis. That’s right, may mga barkada kami na hindi na namin nakakasama. Dahil tumawid na sa ibang grupo o kaya ay naging exclusive na sa mga dyowa. Ganoon talaga ang buhay, may mga dumarating, may mga umaalis. Pero kami namang mga datihan, buo pa rin at matatag ang samahan.

Masaya na rin, maliban na lang sa ako ay masyadong nalasing. Ano ba yan, every White na lang lagi akong nasosobrahan ng inom. Nagpapapayat ako ngayon (I have already lost 15 pounds, congratulate me!) at bahagi ng diyeta ko ang mag-skip ng dinner. And you know how it is about an empty stomach and beer. And Tanduay Ice. And Rhum Coke. Halos bitbitin na ako ng aking mga friends. And not long after, nagsusuka na ako sa banyo ng Bed.

But that’s getting ahead. Kasi nagkaroon ng unexpected na pangyayari at ito ‘yung real story.

Pagpasok sa Bed, pinilit ko pang magpaka-normal. Nagsayaw-sayaw pa ako. At lumaklak ng zombie! Malaking pagkakamali dahil tuluyan na akong nahilo at napasalampak sa couch. My friends got worried but I assured them I was fine and that they should just go ahead and enjoy themselves. At pagkaalis na pagkaalis nila, ‘yun na, naramdaman ko na… susuka ako. I ambled my way to the restroom.

Putek, may pila sa cubicle! Alangan namang sumuka ako sa urinal o sa lababo. Kaya pinigil ko at nakipila ako. Tiis. Tiis.

Napansin ko ang sinusundan ko. Uy, guwapo. Nakatingin sa akin. At nginitian ako!

Diyos ko, wala ako sa tamang huwisyo upang lumandi. Ang hirap kayang mag-beautiful eyes nang nasusuka. Pinilit ko pa ring ngumiti, albeit awkwardly, kasi nga ang sama-sama talaga ng pakiramdam ko at ang konsentrasyon ko ay nasa pagpipigil.

Nasa edge na ako at konting-konti na lang bibigay na ako nang bumukas ang pinto ng banyo. Siya na ang susunod at nagulat ako nang mag-offer siya na mauna na ako. Thank God, sensitive siya at naramdaman niya ang predicament ko.

Nagmamadali akong pumasok at hindi ko pa man naisasara ang pinto ng banyo, nagsuka na ako nang nagsuka sa inidoro.

Bigla na lang may naramdaman akong humahagod sa likod ko. Sinaid ko muna ang lahat ng likido sa tiyan ko bago ko inalam kung sino.

Siya pala. Si Guwapo.

“Are you alright?” ang tanong niya.

Tumango lang ako. Hiyang-hiya sa kanya.

Kaagad akong nag-flush. I mumbled a quick thank you at nagmamadali ring lumabas.

Siya naman, pumasok na at nag-lock.

Naghugas ako sa lababo, nagmamadali rin. Ayaw ko na kasing maabutan pa niya. Sabi ko nga, hiyang-hiya ako.

I felt better pero nahihilo pa rin ako kaya bumalik ako sa couch. And before I knew it, nakatulog ako.

Sandali lang naman dahil nang magising ako, kasagsagan pa rin ng party at mas kumapal ang tao.

At hulaan mo kung sino ang namulatan kong nakaupo sa tabi ko at nakamasid. Korek, si Guwapo na nakasaksi ng pagkakalat ko sa banyo. At nakangiti siya sa akin.

Dahil bumuti na rin ang pakiramdam ko, ngumiti na rin ako nang matino at sinalubong ko ang kanyang titig.

Umusog siya palapit sa akin. Masyadong malapit, in fact, na nagdikit na ang mga balikat at hita namin.

“Hi,” ang sabi. Bulong actually, kasi maingay ang music. “I was watching you sleep.”

My God, baka nakanganga ako! Or worse, humihilik. Muli na naman akong parang nahiya sa kanya.

“You were sleeping like a baby,” ang dugtong. “I actually enjoyed watching you.”

Napangiti na lamang ako at muli ko siyang pinagmasdan. Kahit medyo madilim, lutang na lutang pa rin ang features niya na naka-attract sa akin. Payat, matangkad, mabibilog na mga mata, matangos na ilong, mapipintog na mga labi. Naka-braces din siya na dumagdag sa sex appeal niya.

And he has big hands na aking nadama nang magpakilala siya at makipagkamay.

Ang firm ng grip niya at halos balutin ang aking palad. Naughtily, nag-wonder ako kung ano kaya ang pakiramdam niyon kapag sumapo sa butt ko.

Hindi na niya binitiwan ang kamay ko. At ang sumunod na mga pangyayari ay parang panaginip.

We kissed.

We hugged.

We touched.

Gising na gising na ang kamalayan ko habang ginagawa namin iyon. And I was enjoying it. Na habang nagtatagal, parang ayoko nang kami ay magbitiw. I was drawn to him like metal to magnet. Ang sarap-sarap ng feeling. Hindi lang nakaka-turn on kundi nakaka-comfort din.

At kami ay nag-usap.

“Pagkakita ko sa’yo, attracted na kaagad ako,” ang sabi niya.

“I felt the same way,” ang sagot ko. “Masama pa ang pakiramdam ko nun.”

Natawa siya. “Oo nga. Kitang-kita ko nga, pero nagustuhan pa rin kita.”

Ako naman ang natawa. “Buti di ka na-turn off.”

Sumeryoso siya. “There’s something about you na gusto ko. Na kahit magkalat ka pa sa harap ko, hindi mababago.”

Talaga lang, ha? Ayokong maniwala subalit nang tumingin ako sa kanyang mga mata, nakita kong sincere siya at nagsasabi ng totoo.

“Do you believe in love at first sight?” ang sumunod niyang tanong.

Hindi ako nakasagot. Actually hindi, pero dahil sa nangyayari sa amin, parang gusto kong maniwala. Cheesy, I know, pero ganoon talaga ang naramdaman ko.

“Ok,” ang sabi niya. “If you are unsure, we can always find out.”

“Yeah, sure,” ang tangi kong naisagot.

“Maaari ba uli tayong magkita? And let’s see kung saan tayo makakarating.”

“Yeah, sure.” Para akong sirang plaka.

“Strange, pero may nararamdaman akong kakaiba.” Seryoso pa rin siya. “Parang ang tagal ko nang may hinahanap at ngayon, natagpuan ko na.”

Strange nga dahil parang eksaktong sentimyento ko rin ang mga sinasabi niya.

The attraction. The kiss. The embrace. Parang ang lahat ng iyon ay kakaiba nga, hindi lang sa kanya kundi pati sa akin. And the feeling. Nothing like I’ve ever experienced before. Parang bago lahat.

We kissed once again and we spent the rest of the evening doing just that. And also, hugging (our bodies are a perfect fit) and talking (our minds meet).

Kaninang hapon, muli kaming nagkita. At ngayong Linggo, hindi ako nagsimba nang mag-isa. Dininig din sa wakas ang dasal ko na magkaroon na ng kasama.

He has seen me at my worst.

He has watched me sleep.

He asked me to church on our first date.

Huwag nang banggitin pa na pareho kaming suki ng Booksale… na favorite namin ang Lechon Paksiw… na kinilig kami sa “Forever And A Day”.

Siya na nga.

This time, sigurado na ako.

Plantation Resort 10

2011-06-24T17:20:00.035+08:00

Nakatayo sila nang magkaharap. Nakatingin sa isa’t isa, puno ng pagnanasa sa mga mata.

Gumalaw ang kanilang mga kamay patungo sa kanilang kahubdan. Humaplos sa mala-sedang kinis ng kanilang mga balat. Sumalat sa mga murang umbok ng kanilang kalamnan.

Bumilis ang tibok ng kanilang mga puso at nakipaghabulan sa kanilang paghinga.

Nagyakap sila sabay sa muling pagtatagpo ng kanilang mga labi. Naghalikan sila nang walang pag-aalinlangan, kusang nagkaloob at malugod na tumanggap.

Nagkiskisan ang kanilang mga katawan. Nagningas ang init sa kanilang kaibuturan at naglakbay sa kanilang kabuuan. Hanggang sa ang kanilang kamalayan ay lagumin ng masarap na pagliliyab.

Bumaba ang mga labi ni Miguelito sa kanyang leeg. Napapikit si Alberto. Nalanghap niya ang halimuyak ng mga ligaw na bulaklak. At sa pagdako ni Miguelito sa kanyang dibdib, sa marahang pagdila at pagsipsip, nalango siya hindi lamang sa bango kundi pati sa sensasyong dulot nito.

Napasinghap siya at napakapit nang mahigpit. Halos ipagdiinan niya ang kanyang dibdib sa bibig ni Miguelito na patuloy sa pagsibasib.

At nang dumausdos ito pababa sa kanyang tagiliran, sa kanyang tiyan… ngumingibngib sa pagitan ng kanyang mga tadyang at humihimod sa kanyang pusod… napaarko ang kanyang katawan, hindi malaman kung babawi o bibigay dahil sa kiliting tumulay sa kanyang bawat himaymay.

Hinubo ni Miguelito ang kanyang brief at umigkas ang kanyang kahindigan. Dumilat siya at nagsalubong ang kanilang mga sulyap. Napangiti si Miguelito.

“Naging napakaganda ng iyong paghihilom,” ang sabi bago iyon ikinulong sa kanyang palad. Marahang hinagod, urong-sulong, habang sinisipat.

Napaigtad si Alberto nang maramdaman niya ang dulo ng dila ni Miguelito na pumilantik sa kanyang ulo. Sumundot-sundot sa siwang, humagod-hagod sa gilid, nagpaikot-ikot sa kahabilugan. Muli siyang napapikit nang tuluyan siyang kubkubin nito, buong pagkauhaw, pagkasabik at pagkatakam.

Napasabunot siya kay Miguelito habang naglalabas-masok sa humihigpit-lumuluwag na bibig nito. Naglunoy siya sa init at dulas habang nakapagitan sa ngala-ngala at dilang masigasig sa pagpangas.

Sinapo ni Miguelito ang magkabilang pisngi ng kanyang puwit. Hinimas-himas, pinisil-pisil, piniga nang marahas. Masakit na masarap, higit lalo nang igiit nito ang hinlalato sa kanyang butas. Sinundol-sundol ang makipot na lagusan. Isa, dalawang daliri, subalit hindi siya lubusang masiyasat.

Bumitiw si Alberto. Pinatayo niya si Miguelito at pinahiga sa isang malapad na bato. Kumubabaw siya rito. Pinadipa niya ito, hawak ang magkabilang braso. Saglit na nagtama at nag-usap ang kanilang mga mata bago niya sinimulang ariin ang kaytagal niyang inasam na alindog nito.

Nakahain sa kanya ang isang adonis. Matangkad, matipuno, makisig. Isang imaheng higit na perpekto sa labas ng kanyang mga panaginip. Hindi siya makapaniwalang halos isang dangkal lang ang layo niya rito upang lubusang maangkin.

Parang talulot ng rosas sa pandama ang balat ni Miguelito nang ito ay kanyang hagkan. Subalit ang amoy na sumigid sa kanyang ilong ay maskulino, parang pandan. Sinimsim niya ito nang buong ingat. Dinampi-dampian ng mga labi at masuyong nginabngab.

Napapitlag si Miguelito nang dumako siya sa mga kili-kili nito. Sinanghap niya muna ang mga ito bago hinimod. Nagkasabit-sabit man sa mga buhok, hindi siya tumigil hanggang hindi nahahagod ang bawat sulok.

Nilasap-nilakbay niya ang katawan ni Miguelito. At nang nasa bandang tiyan na siya, ito na mismo ang nagbaba ng suot na brief. Bumulaga sa kanya ang ari nito, tirik na tirik, higit na malaki sa natatandaan niyang sukat. Subalit hindi sila nagkakalayo, maputi nga lang ang balat nito at mapula ang ulo.

Hindi na siya nagsayang ng oras at ito ay kaagad niyang hinabhab. Nabigla siya at nabilaukan, naluha sa pagkakadunggol ng lalamunan.

“Dahan-dahan,” ang bulong ni Miguelito.

Muli niyang sinubukan. Unti-unti ang ginawang paglagom. Kahit tantiyado na, namuwalan pa rin siya. Saglit siyang huminto at dinama ang subo. Mainit, mapintog, pumipintig-pintig. Kung maaari nga lang na iyon ay kanyang nguyain at lunukin. Maya-maya, kumibot-kibot ang kanyang bibig, pasipsip-pahimas na naghugot-baon.

Napaungol si Miguelito. Napaliyad. Napaangat ang balakang. Sinalubong ang kanyang pagparoo’t parito. Hanggang sa silang dalawa ay magmistulang piston sa galaw na koordinado.

Bago pa man makarating, kumalas na si Miguelito. Bumangon ito at pinatalikod siya, pinadapa sa malapad na bato. Napapikit siya nang maramdaman niya ang dila nitong sumusundot-humahagod sa butas niya. Ginapangan siya ng masarap na kilabot at kusang ipinagduldulan ang kanyang ubod. Bumilis naman nang bumilis at higit na nagdumiin ang dila ni Miguelito. Nabalisa siya at napabiling-biling.

Maya-maya, huminto si Miguelito at siya ay pinatungan. Siya naman ang padipang pinigilan. Nakapapaso ang matigas na ari nito na tumutok at nagpumilit pumasok. Napakagat-labi siya sa bawat ulos subalit nanatili siyang nakapinid, nakakipot.

Ilang ulit na si Miguelito ay sumubok subalit anumang diin, hindi nito magawang makalagos.

Pinatayo na lamang siya nito at pinaharap. Muling nagtagpo ang masuyo nilang mga titig.

“Hindi bale, sa susunod na lang,” ang sabi.

Tumango lang siya. Nagbabara ang kanyang lalamunan sanhi ng masidhing init sa kanyang katawan.

Nagyakap sila at muling naghalikan. Matamis. Matagal. Puno ng pagmamahal.

Muling gumapang ang kanilang mga kamay hanggang sa pareho nilang magagap ang nag-uumigting nilang mga kaselanan. Binalot nila iyon ng kanilang mga palad at dahan-dahang pinaglaruan.

Nag-urong-sulong, taas-baba ang kanilang mga kamay. Humimas nang todo, bumayo nang sagad. Nanatiling magkahinang ang kanilang mga labi habang pinakikiramdaman ang pag-akyat ng katas mula sa balon ng kanilang mga pagkalalaki.

Ilang sandali pa, habol na nila ang kanilang mga hininga. Paparating na ang agos ng luwalhating hindi mapigil. Papasulak. Papasirit.

Higit na bumilis ang ritmo ng kanilang mga kamay.

Magkasabay silang nanginig.

At pumulandit.

Umalingawngaw sa paligid ang kanilang mga panambit.

Wala silang kamalay-malay, may mga matang sa kanila ay nagmamatyag.

(Itutuloy)

Part 11

Yipee!

2011-06-15T10:21:00.010+08:00

Parang countdown ko itong inabangan. At ngayong umaga, nangyari na.

Pumatak na sa apat na raan ang followers ng blog na ito kaya nagdiriwang ako.

Dagdag-inspirasyon ito sa akin upang patuloy na magsulat. Dagdag-motibasyon din upang pagbutihan ko pa.

Ano pa nga ba ang masasabi ko kundi maraming salamat sa inyong lahat. I love you all, my dear friends, from the bottom of my heart.

Plantation Resort 9

2011-06-14T22:57:00.031+08:00

Akmang-akma na tawaging Sabado de Gloria ang araw na iyon dahil napakamaluwalhati niyon para kay Alberto.

Maaga siyang gumising, mabilis na naghanda at masiglang umalis.

May usapan sila ni Miguelito na magkikita. Nagpapasama ito sa ilog.

Pagdating niya sa malaking bahay, akala niya hihintayin niya pa ang pagbaba ni Miguelito subalit dinatnan niyang naghihintay na ito sa salas. Nakaayos na rin ang pagkaing babaunin nila na ipinahanda nito sa kanyang ina.

Kaagad silang lumakad. Literal na lakad, dahil katulad kahapon, ayaw ni Miguelito na mag-kotse.

“Wala naman tayong dapat ipagmadali,” ang sabi. “Mas gusto kong maglakad para mas makita at ma-appreciate ang ganda ng paligid.”

At napakaganda nga niyon. Sa paningin ni Alberto ay nagkaroon ng dagdag-tingkad ang kanilang dinaraanan. Higit na luntian ang mga puno. Higit na mabukadkad ang mga bulaklak. Higit na matamis ang huni ng mga ibon. Pati kalangitan, mas maasul. At ang sikat ng araw, mas makinang.

“Na-miss ko ang lugar na ito,” ang sabi pa ni Miguelito.

“Ikaw kasi, ngayon ka lang umuwi,” ang sagot ni Alberto.

“Ang Mama kasi, maraming pinagkakaabalahan sa Maynila. Pati kami ni Isabel, kung saan-saan dinadala. Ini-enroll sa kung anu-ano tuwing summer. Kung ako lang ang masusunod, gusto kong umuwi palagi rito.”

“Buti na lang nakauwi ka ngayon. At pinayagan ka pang mauna.”

“Yun kasi ang kondisyon ko kay Mama. Kapag naipasa ko nang walang problema ang hayskul, uuwi ako rito sa ayaw at sa gusto niya.”

“Bakit, nagkaproblema ka ba sa pag-aaral?”

“May ibinagsak kasi akong subject noong Third year kaya nag-summer classes ako. Pero ngayon, okay na. Wala nang problema. Grumadweyt na ako. Yun nga lang, next year, magko-kolehiyo na ako kaya balik uli ako ng Maynila. Hindi ko pa nga alam ang kukunin ko.”

Hindi naiwasan ni Alberto ang malungkot. At manibugho. “Buti ka pa, makakapagkolehiyo. Ako, tigil na sa pag-aaral. Tutulong na ako sa pataniman.”

Tumingin sa kanya si Miguelito. “Bakit naman?”

“Sa aming mahihirap, sapat na ang makapag-hayskul. Malaking bagay na iyon.”

“Sayang naman. Nabalitaan ko pa naman, valedictorian ka raw.”

“Hilig ko kasi talaga ang mag-aral. At saka pinagbutihan ko rin kasi binalak kong mag-apply ng scholarship.”

“Anong nangyari?”

“Hindi ko na itinuloy kasi makakuha man ako ng scholarship, kailangan pa ring gumastos. Wala rin namang pantustos sina Itay.”

Napailing si Miguelito. “Tingnan mo nga naman. Ikaw itong gustung-gustong mag-aral, hindi naman pwede. Samantalang ako, ayoko na sana pero kailangan kong sundin ang kagustuhan nina Mama.”

Napakunot-noo si Alberto. “Bakit ayaw mo nang mag-aral?”

“Wala, nakakatamad lang. Mas gusto ko na lang sana ang tumulong kay Papa. Si Papa, hindi naman nakatapos pero maayos naman niyang napapatakbo itong plantasyon.”

“Iba pa rin kapag nakatapos ka. Bakit hindi ka kumuha ng kurso na may kinalaman sa agrikultura nang sa gayon ay higit kang makatulong sa iyong Papa?”

“Yun na nga ang iniisip ko. Bahala na.”

Napabuntonghininga si Alberto. “Kung maaari nga lang na katulad mo ay magkaroon din ako ng pagkakataon…”

Pilit na ngumiti si Miguelito at inakbayan siya. “Huwag na nga muna nating pag-usapan ang tungkol sa mga bagay na iyan. Ang mahalaga… summer… nandito tayo at magkasama. I-enjoy na lang muna natin ito. Kalimutan na lang muna natin ang mga problema.”

Ngumiti na rin si Alberto at nagpatuloy sila sa pagtahak sa landas patungo sa ilog.

Nasa may manggahan na sila at nangangalahati na sa nilalakad nang makasalubong nila ang isang paragos. Kaagad na nakilala ni Alberto ang nakasakay sa likod ng kalabaw na siyang may hila nito.

“Temyong!” ang bati niya rito. Si Temyong ay pinsan niya sa panig ng kanyang ina at matanda lang sa kanya ng ilang taon.

“Alberto!” ang bati rin nito. At pagkaraan ay kaagad na nagbigay-pugay kay Miguelito. “Magandang umaga, señorito.”

Bahagyang tumango si Miguelito bilang tugon.

“Saan kayo papunta?” ang tanong ni Temyong kay Alberto.

“Sa ilog.”

“Kung gusto n’yo, ihahatid ko na kayo.”

“Hindi ka ba maaabala?” ang tanong ni Miguelito.

“Naku, hindi po, señorito. At saka malapit na po ‘yung ilog dito.”

Hindi na kinailangang kumpirmahin ni Alberto ang kagustuhan ni Miguelito na sumakay sa paragos dahil nagpatiuna na ito sa paglalagak ng dalang mga gamit.

Tinulungan muna nila sa pagmamaniobra si Temyong habang pinaiikot ang kalabaw bago sila tuluyang sumakay. At nang tumatakbo na sila, hindi maikakaila sa mukha ni Miguelito ang kasiyahan nito.

“Ngayon ka lang ba nakasakay sa ganito?” ang tanong ni Alberto.

“Oo,” ang sagot ni Miguelito, nakangiti. Tapos, bumaling ito kay Temyong: “Maaari mo bang patakbuhin nang bahagya ang iyong kalabaw?”

“Opo, señorito. Kumapit po kayo.” Pinitik ng mga paa ni Temyong ang magkabilang tagiliran ng kalabaw sabay haplit ng tali sa likod nito. “Tsk! Tsk! Tsk! Hiyaaa!”

Nagulantang ang kalabaw at kaagad na bumilis ang mga hakbang nito.

Nadama nila ang pagbilis ng kanilang takbo. Tuwang-tuwa na parang bata si Miguelito. Hindi naiwasan ni Albertong pagmasdan ito nang buong pagkalugod.

Ilang sandali pa, sinapit na nila ang kakahuyan na kung saan naroroon ang daan papasok sa ilog.

Bumaba sila at nagpasalamat kay Temyong.

Hinintay muna nila itong makaalis bago nila nilakad ang maiksing distansya.

Nang marating nila ang ilog, saglit silang tumayo sa pampang at pinagmasdan ang kariktan nito. Ang banayad na agos ng malinaw na tubig na sa bawat pagkalabusaw ay kumikislap sa sinag ng araw. Ang mayayabong na mga puno sa gilid nito na pinamumugaran ng mga ibon. Ang mga halaman, ang mga bulaklak, ang malalaking tipak ng bato. Nakamamangha pa rin ang lugar na iyon kahit paulit-ulit na nilang nasilayan.

“Halika, maligo na tayo,” ang yaya ni Miguelito.

Sabay silang nagtanggal ng pang-itaas. Tumambad ang kanilang mga katawan at sabay din silang natigilan. Dahan-dahang hinagod ng kanilang mga mata ang kahubdan ng isa’t isa.

Malaki na ang ipinagbago ng kanilang mga katawan. Halos magkapareho na ang kanilang mga bulto. Malalapad na ang kanilang mga balikat at siksik na sa kalamnan at masel ang mga braso at dibdib. Makikinis at banat ang mga balat, impis ang mga tiyan at walang kataba-taba ang mga baywang dulot marahil ng pagkahilig ni Miguelito sa sports at ng pagiging batak sa trabaho ni Alberto. Ang naging pagkakaiba nga lang nila ay ang kanilang mga kulay. Maputi si Miguelito samantalang moreno naman si Alberto. Gayunpaman, pareho silang kaiga-igayang mga larawan ng kabataang nasa kasibulan.

Hinuhubo na nila ang kanilang mga pang-ibaba, hindi pa rin naglalayo ang kanilang mga mata. Nakatuon pa rin sa isa’t isa na may palitan ng paghanga.

At nang brief na lamang ang matira sa kanila, tumakbo na sila palusong sa ilog. Naglunoy sa tubig at nagsimulang lumangoy.

Noong una, marahan lamang ang kanilang mga galaw subalit kinalaunan, naging magaso na. Nagkarera sila… naghabulan… nagpambuno. Binalot ng kanilang mga halakhak ang paligid.

At dahil sa malikot nilang mga kilos, nagkabangaan ang kanilang mga mukha. Gayundin ang kanilang mga labi.

Napahinto sila at nagkatitigan. Hindi dahil sa kirot kundi dahil sa kiliti. Nag-init ang kanilang pakiramdam at bumilis ang kanilang paghinga.

Tulak ng damdaming hindi matimpi, muling naglapat ang kanilang mga labi.

Sa kauna-unahang pagkakataon, nagsalo sila sa isang matamis at maalab na halik. Nagyakap sila at saglit na tumigil ang mga sandali.

Mala-paraiso ang lugar na iyon at silang dalawa lang ang naroroon.

Umahon sila sa kabilang pampang at tinungo ang batuhan na kung saan maaari silang magkubli.

Manibalang na ang bawal na prutas at ipinagpasya na nila itong tikman.

(Itutuloy)

Part 10

Indie

2011-06-06T22:56:00.039+08:00

Kagabi, may natuklasan ako.

Nagsalang ako ng bagong DVD. It was a local indie na napanood ko na sa sine. Wala lang, gusto ko lang ulitin.

Pumuwesto ako with a big bag of potato chips and pressed play.

Nagsimula akong manood.

Five minutes into the movie, I pressed stop. Then rewind. Then play. Inulit ko pa. The reason? One of the actors looked very familiar. At gusto kong makasiguro na siya nga iyon.

Siya nga. A hundred percent sure.

Siya nga ang bagong boyfriend ng ex ko!

Kaya pala nung ipinakilala siya sa akin, sabi ko, pamilyar siya… parang nakita ko na. (Kasi nga, napanood ko na sa sinehan yung movie niya.) It was never mentioned when he was introduced to me na isa siyang indie actor.

Ipinagpatuloy ko ang panonood. Tutok na tutok ako sa kanyang mga eksena. May nudity… at M2M sex pa!

Nung ipinakilala siya sa akin, wala naman akong naramdamang inferiority. Pero habang pinapanood ko siya, unti-unting naapektuhan ang self-esteem ko… unti-unting nabawasan ang self-confidence ko. Artista siya. At ako’y isang ordinaryong tao lamang. Ano naman ang laban ko sa kanya sa mata ng ex ko?

Ito pa namang ex ko na ito, gusto ko pa rin hanggang ngayon. Friends pa rin kami at regular na nagte-text at nag-uusap sa phone. Oo, aaminin ko na, iniilusyon ko na isang araw, magkakabalikan pa rin kami. Na kahit may ipinalit na siya sa akin (si indie actor nga), umaasa pa rin ako na mamahalin niya akong muli.

Noong kami pa, “The Power Of Love” ang kanta ko sa kanya pero hindi umubra ang powers ko kasi nag-break nga kami. Napaka-petty ng dahilan na hanggang ngayon hindi ko exactly matukoy kung ano. Basta naghiwalay kami. Sobrang hurt ako noon. Na-depress ako sa sama ng loob. Sabi ko noon, ayaw ko na siyang makitang muli. Kakalimutan ko na siya.

But time heals all wounds, sabi nga. Pagkalipas ng ilang buwan, nagkita uli kami. Isang kaibigan ko ang nagbukas ng pagkakataon…

Okay na ako noon. Wala na akong nararamdamang pain o bitterness sa kanya. Happy na uli ako sa buhay ko at may bago na akong boyfriend. I was participating in this exhibit/fair sa Megatrade and my friends (including my new boyfriend) came in full force to support me. Itong malandi kong kaibigan, kinating i-text ang ex ko at inimbita. Nagkataong nasa Slimmer’s siya and it was very convenient for him kasi aakyat lang siya. Nang sinabi sa akin ng friend ko na darating ang ex ko, sabi ko, ok lang, I am over him, anyway. Or so I thought…

Nagulat ako pagdating niya. Bumilis ang tibok ng aking puso. Oh my gosh, ang gwapo-gwapo niya at ang ganda-ganda na ng katawan niya! Pero hindi ako nagpahalata. (Alalahanin, nasa tabi ang boyfriend!)

Pinagkilala ko ang past at present. Nagkamay sila. Smile ang mga friends.

Umikot kami sa fair. Maya-maya, nagpaalam ang boyfriend ko. Kailangan niya munang umalis for an appointment. Nangako siyang babalik pero hindi na niya nagawa.

We went to Starbucks, kami ng mga friends ko, kasama si ex. Magkaharap kami ni ex sa mesa pero parang nagkaka-ilangan kaming dalawa. Patingin-tingin kami sa isa’t isa, pangiti-ngiti. Tinanong ko siya kung kumusta ang lovelife. Sagot niya, wala, zero. Buti pa raw ako may boyfriend na.

Gumabi na at oras na para umuwi. Hindi siya nag-offer ng ride pauwi pero, in fairness, nung nasa taxi na ako, nag-text siya sa akin: Ingat ka.

At doon nagsimula ang pagiging “close” namin uli. Parang naging friends kami uli. Text-text kami lagi. Usap sa phone sa gabi. Pero never naming pinag-usapan ang tungkol sa nakaraan namin.

We started confiding in each other. Share siya ng mga problema niya… hingi ng advise. Ako, ganoon din sa kanya.

Nalaman niya when I was dumped by my boyfriend. He tried his best to console me but there was nothing to console. Honestly, hindi ako masyadong na-hurt nang mag-break kami ng boyfriend ko.

Ako ang unang nakaalam nang magkakilala sila at magkaligawan ni indie actor. Everytime na may date sila at naghihintay siya sa meeting place, text-text siya sa akin.

Alam ko ang progress hanggang sa maging sila na nga.

At ipinakilala niya nga sa akin. Ang impression ko: gwapo at mabait naman. Hindi mayabang.

Pagkatapos niyon, medyo dumalang na ang communication namin. Siguro dahil honeymoon stage nila at happy siya. Okay lang, happy na rin ako para sa kanya.

But after a while, nagsimula uli siyang mag-communicate sa akin. Nagkaka-problema sila. Nag-aaway. Ako naman, panay ang advice. I was trying my best to play the part of his bestfriend.

Pero nang lumaon, may nararamdaman na akong kakaiba. Parang may bumabalik na familiar feeling sa akin sa tuwing mag-uusap kami. Kapag naglalabas siya ng sama ng loob tungkol sa boyfriend niya, parang gusto ko siyang yakapin. Sa tuwing magsasabi siya sa kin ng mga problema nila, parang naririnig ko muli ang theme song ko sa kanya.

I realized mahal ko pa rin siya. And I want to win him back! But how?

Ayoko namang manira ng relasyon. Hindi ako mang-aagaw. Siguro maghihintay na lang ako na mangyari iyon nang kusa.

Pero ayoko namang magmukmok sa isang sulok. Ayoko namang magmukhang kawawa habang umaasa sa kanyang pagbabalik (kung babalik man siya). Kaya date-date pa rin ako. Labas-labas. Malate. Bed.

I was doing fine. Yun nga lang, parang hindi ko matagpuan ang hinahanap ko. Pero maayos naman ang confidence ko sa sarili.

Not until matuklasan ko nga sa panonood ng DVD na matindi pala ang karibal ko. Indie actor!

Gwapo… maganda ang katawan… makinis… bata…

Feeling ko, hindi basta-basta magagawa ni ex na iwanan ang kanyang boyfriend. Malaki ang kanyang panghihinayangan!

Itinabi ko ang potato chips. Nagtungo ako sa kusina at nagtimpla ng Brazilian coffee. Habang lumalaklak, ipinangako ko sa sarili na magdyi-gym na ako.

Bumalik ako sa silid at humarap sa salamin. Pinagmasdan ko ang aking kabuuan at sinipat na mabuti ang bawat flaw at imperfection sa aking katawan.

Muli akong napasulyap sa TV at naroroon, nasa screen na naman ang kanyang mukha na parang nangungutya sa akin. Dali-dali kong pinindot ang power off sa remote.

Dinampot ko ang bote ng Olay at nagsimula akong magpahid upang burahin ang aking insecurities.

Plantation Resort 8

2011-05-31T21:48:00.020+08:00

Naghintay siya subalit wala kahit isang sulat na dumating. Gayunpaman, hindi siya nawalan ng pag-asa at patuloy na naghintay.

Umusad ang panahon. Hanggang sa ang kanyang paghihintay ay hindi na sa pagdating ng sulat kundi sa pagdating ni Miguelito.

Disisiyete anyos na siya at nakapagtapos na ng hayskul. Tigil na siya sa pag-aaral at sa darating na tag-ulan, nakatakda na siyang magtrabaho sa pataniman.

Ikinalulungkot niya iyon dahil pangarap niya ang makapagkolehiyo. Subalit bilang anak ng isang trabahador, kailangan niyang tanggapin ang kanyang kapalaran.

Ang tanging nakakapagpasaya na lamang sa kanya ay ang inaasahang pagbabalik ni Miguelito na alam niyang magbibigay-aliwalas sa kanyang makulimlim na hinaharap.

At hindi nga siya nabigo. Dahil Biyernes Santo nang hapon habang tahimik sa pangingilin ang buong plantasyon, tahimik ding dumating si Miguelito. Wala siyang kamalay-malay dahil nasa simbahan siya at tumutulong sa pag-aayos ng karo.

Bandang alas-singko, umuwi siya para maligo at magbihis. Wala sa kubo ang kanyang ina na susunduin niya rin sana para sa prusisyon. Nalaman niya sa ama na ipinatawag ito sa malaking bahay dahil dumating nga si Miguelito.

Hindi siya nakapagsalita sa pagkabigla. At nang matauhan, halos liparin niya ang malaking bahay sa labis na tuwa.

Hindi niya alam kung bakit ang bilis ng tibok ng puso niya. Siguro dahil sa ginawa niyang pagtakbo. Subalit matagal na siyang nakahinto, nakapirmi at naghihintay sa paglabas ni Miguelito, hindi pa rin bumabagal ang tibok ng puso niya. Sa halip ay tila lalong bumilis ito dahil sa matinding pananabik.

Nang marinig niya ang mga yabag nito pababa ng hagdan at ang tinig na hinahanap siya, halos hindi niya mapigil ang kanyang damdamin sa sulak ng labis na saya. Lumabas siya ng kusina upang ito ay salubungin. At parang hindi siya makahinga nang sa wakas, pagkaraan ng mahabang paghihintay, ay muli niyang masilayan si Miguelito.

Kung noong unang kita niya rito ay mukha itong anghel, ngayon ay mistula itong diyoso dahil sa mga pagbabagong hatid ng pagbibinata nito. Higit itong makisig, matangkad at may kakaibang linagnag. Kahit hindi naglalayo ang kanilang tangkad at bulto ng katawan – dahil sa paglipas ng panahon ay marami ring naging pagbabago sa kanya – bahagya siyang nakaramdam ng pagkamababa sa kanilang paghaharap. Bagay na kaagad ding naglaho dahil sa malugod na pagbati nito na walang anumang bahid ng pagkamataas.

Kinamayan siya gayong ang inaasam niya sana ay isang yakap. Subalit mahigpit ang naging pagkakabalot niyon sa kanyang palad, sapat upang gapangan siya ng init sa buong katawan.

At pagkatapos niyon, nanatili silang nakatingin sa isa’t isa. Na para bang hinahanap ng kanilang mga mata ang nasa kalooban nila, inaalam kung naroroon pa rin ang dating damdamin kahit na sila ay apat na taon ding nagkawalay.

Bagay na hindi mapasusubalian sa mga ngiting sumilay hindi lamang sa kanilang mga labi kundi pati sa kanilang mga mata, tanda ng wagas na ligaya sa muling pagkikita.

Kumustahan. Maiksi. Hindi dahil walang masabi kundi dahil wala nang kailangang sabihin. Hindi na kailangan ang mga salita upang sila ay magkaintindihan.

Hindi na makakasama si Aling Rosa sa kanya upang magprusisyon. Inaasahan niya na iyon dahil sa kaabalahan nito sa kusina. Ang hindi niya inaasahan ay ang pagpiprisinta ni Miguelito na samahan siya.

“Sigurado ka?” ang tanong niya.

“Oo.”

At kahit inaalala niya na pagod ito sa biyahe, napangiti na lamang siya at nagalak dahil sa magandang pagkakataon na sila ay magkasama.

Ang akala niya ay magkokotse sila subalit mas gusto ni Miguelito na lakarin na lamang ang distansya mula plantasyon hanggang simbahan. Malayo-layo rin iyon subalit gusto raw nitong magpahangin at makapamasyal.

Papalubog na ang araw at kayganda ng pagkakasabog ng liwanag sa daang kanilang tinatahak na nayuyungyongan ng mga akasya. Humuhuni na ang mga kuliglig at humahapon na ang mga ibon. Paisa-isa na ring nagliliparan ang mga paniki.

“Napakaganda ng lugar na ito,” ang sabi ni Miguelito. “Kung maaari nga lang, dito na ako pumirmi.”

“Bakit nga hindi,” ang sagot ni Alberto.

“Ayaw ni Mama. Hindi raw kami nababagay dito. Ang gusto niya ay sa siyudad.”

“Bakit hindi mo nga pala kasama ang Mama mo? At si Isabel?”

“May debutante ball kasi silang kailangang daluhan after Holy Week.”

“Debutante ball?”

“Isang pagtitipon na kung saan ang mga kadalagahan na magdidisiotso ngayong taon ay sama-samang magdiriwang ng kaarawan upang ipakilala sa lipunan. Mahilig si Mama sa mga ganyan kaya isinali niya si Isabel. Ako nga sana dapat ang escort kaya lang tumanggi ako.”

“Bakit?”

“Nababagot ako sa mga sosyalang ganyan. Kaya mas pinili ko pang umuwi na lang dito. Susunod din sila pagkatapos ng okasyon.”

“E sino na ang escort ni Isabel?”

“Si Leandro.”

“Kumusta na nga pala si Leandro?”

Saglit na patlang.

“Huwag na muna natin siyang pag-usapan,” ang sagot ni Miguelito pagkaraan.

Kalat na ang dilim nang sapitin nila ang simbahan subalit nagliliwanag ang buong kapaligiran dahil sa ilaw ng mga karo. Naroroon ang mga ipuprusisyon na imahe ng iba’t ibang mga santo na kinabibilangan nina San Pedro, Santa Veronica, Santa Salome at Maria Magdalena, ng Santo Entierro at ng Mater Dolorosa. Doon nila piniling umilaw.

Pinuri ni Miguelito ang dekorasyon ng karo at ipinagmalaki ni Alberto na isa siya sa mga nag-ayos nito.

“Wow, mahilig ka pala sa art.”

“Ikaw, mahilig ka rin ba?”

“Hindi masyado. Pero sa sports, mahilig ako.”

“Yun naman ang hindi ko masyadong hilig.”

Ilang sandali pa, kumalembang na ang kampana at nagsimula ang prusisyon. Kasabay sa pagtugtog ng mga musiko ay ang pagdarasal ng rosaryo. Napansin ni Alberto na pinagtitinginan si Miguelito ng mga tao. Maaaring dahil bagong mukha ito o dahil nakikilalang anak ni Don Miguel. Naisip niya rin na siguro ay dahil sa pamumukod-tangi ng itsura nito na matikas at mestisuhin. Lihim siyang napangiti at nakaramdam ng pagmamalaki dahil siya ang kasama nito.

Habang lumalakad ang prusisyon, manaka-naka’y napapasulyap siya kay Miguelito. Nakayuko ito at anyong taimtim na nagdarasal. Minsang napasulyap din ito sa kanya, hindi niya naiwasang mabighani sa ningning ng mga mata nito sa tanglaw ng mga kandila. Tila nakalimot siya kung nasaan sila. Hindi niya kaagad nagawang bumitiw ng tingin dahil ayaw din siyang bitiwan nito. Hindi lang mga mata niya ang nabatubalani kundi pati ang kanyang puso.

Inilibot ang prusisyon sa mga pangunahing lansangan ng kabayanan. Halos hindi nakaramdam ng pagod si Alberto dahil sa kasiyahang dulot ng magkaantabay nilang paglalakad ni Miguelito. Kung maaari nga lang na magpatuloy iyon nang walang hangganan.

Subalit katulad ng kasabihan, literal na tumuloy pabalik sa simbahan ang pagkahaba-habang prusisyon at doon natapos.

At dahil wala nang misa, nagsimulang mag-uwian ang mga tao, kabilang na sila. Subalit kung ang mga ito ay nagmamadali, sila naman ay nagmamabagal na parang kanila ang lahat ng oras.

Salungat sa dapat sana ay malungkot na mood ng Biyernes Santo, masayang-masaya si Alberto. Napakaaliwalas ng tingin niya sa kapaligiran, siguro dahil bilog ang buwan. Napakaliwanag ng daan pabalik sa plantasyon gayong nalalambungan ito ng mga puno.

“Magtatagal ka ba ngayon dito?” ang tanong niya kay Miguelito.

“Oo,” ang sagot. “Iyon ang sabi ko kay Mama. Iyon din ang gusto ni Papa.”

“Buong bakasyon, dito ka?”

“Oo. Dito ako pinakamasaya.”

“Bakit, hindi ka ba masaya sa Maynila?”

“Masaya rin. Pero nitong huli, na-realize ko na dito pala ako mas masaya.”

“Bakit naman? Mas malungkot nga rito dahil masyadong tahimik.”

“Iyon nga ang gusto ko. Tahimik. Walang gulo. At saka…”

Hinintay niya ang karugtong ng sasabihin ni Miguelito. Subalit sa halip na magpatuloy ay inakbayan siya nito.

“At saka ano?”

Tumingin ito sa kanya at ngumiti. Tapos, kinabig siya.

“Naririto ka.”

(Itutuloy)

Part 9

Broken

2011-05-28T16:14:00.011+08:00

Kaka-break ko lang noon sa boyfriend ko nang magkakilala kami ni Roy. Malungkot ako. Inaaliw ko ang sarili ko kaya panay ang gala ko sa mall.

Una ko siyang nakita na nakatambay sa fourth floor ng SM, malapit sa sinehan. Naka-hiphop outfit, may bandana pa sa ulo. 19 lang siya noon.

Nagkatinginan kami. Nginitian niya ako.

“Oh, please…” ang sabi ko sa sarili. “Callboy.”

I ignored him. I went inside the cinema.

Tahimik akong nanonood nang may tumabi sa akin. Dedma lang. Ni hindi ko tiningnan.

Naramdaman ko na parang hindi mapakali ang katabi ko, pasulyap-sulyap sa akin. Tumingin ako sa kanya. And I recognized him.

Si Callboy.

Napabuntonghininga ako. “Oh, well,” ang sabi ko sa sarili. “Why not? Malungkot ako, di ba?” At nagpasya akong patulan siya.

Muli akong tumingin sa kanya. Nginitian ko siya.

Ngumiti rin siya. Nakita ko sa dilim ang mapuputi niyang ngipin. “Hi,” ang sabi. “Ako si Roy.”

“Ako si Aris.”

Maya-maya naramdaman ko, hinahawakan niya ang kamay ko. Nagpaubaya ako.

Humilig siya sa akin. Maya-maya’y sumiksik. Malamig ang aircon kaya may ginhawang hatid ang pagdidikit ng aming mga katawan. Nalanghap ko ang amoy ng magkahalong pabango at yosi. There was something very masculine about his scent.

Pinakiramdaman ko kung ano ang susunod niyang gagawin. Pero nanatili siyang nakahilig at nakasiksik lamang sa akin.

Pinagmasdan ko siya. Kahit sa dilim aninag ko ang maganda niyang mukha. Maamo. Inosente. Parang masarap alagaan at mahalin. “Sayang, callboy siya,” ang bulong ko sa sarili.

Bago ako tuluyang madala at makalimot sa kaakit-akit na itsura niya, I decided to talk business. Binawi ko ang kamay ko, lumayo ako sa aming pagkakadikit at hinarap ko siya. “Magkano?” ang tanong ko.

Tahimik siyang nakatingin sa akin. Alam niya ang ibig kong sabihin.

“Hindi ako callboy,” ang sagot niya.

Nakaramdam ako ng pagkapahiya.

“I’m sorry,” ang sabi ko.

At hinawakan ko ang kamay niya.

***

Muli kaming nagkita ni Roy. It was a planned date. I was expecting to see the same hip-hop guy pero nagulat ako nang dumating siya. Disente ang ayos niya. Naka-polo shirt. Naka-gel pa ang buhok. Parang nagpa-pogi talaga siya para sa okasyon!

Nag-dinner kami. Nakakatuwa dahil nilibre niya ako. Balak ko sana ako ang manlilibre, pero hindi siya pumayag.

“Ako ang nagyaya, di ba?” ang sabi niya.

“Ibang klase ang batang ito,” ang nasabi ko na lamang sa aking sarili.

Over coffee and yosi, nagsimula siyang magkuwento tungkol sa kanyang sarili.

Solong anak siya. Magkahiwalay ang parents na parehong nagtatrabaho sa ibang bansa. Hindi problema ang pera dahil dala-dalawa ang sumusustento sa kanya. Nakatira siya sa kanyang Tita at nag-aaral pa siya.

“Alam mo minsan, pakiramdam ko, mag-isa lang ako,” ang seryoso niyang sabi. “Wala akong magulang. Wala akong kapatid.”

“Marami ka naman sigurong kaibigan,” ang sabi ko.

“Marami. Pero iba pa rin siyempre yung pamilya.”

Pinagmasdan ko si Roy. He looked younger than his 19 years. Para siyang bata na may dinaramdam at nagsusumbong.

Nagsindi siya muli ng yosi. Napansin ko ang suot-suot niyang leather bracelet. Nagandahan ako.

“Pahiram. Sukat ko,” ang sabi ko.

Nag-alinlangan siyang tanggalin ito. Pero pinagbigyan niya ako. Tinanggal niya ang bracelet. At doon ko napansin ang pilat na tinatakpan nito.

Napansin niya na nakatingin ako sa pilat.

Sinagot niya ang tanong sa isip ko. “Suicide attempt he he!” ang parang pabiro niyang sabi pero alam ko, nagsasabi siya ng totoo.

Nagtatanong ang mga mata ko.

“Masyado akong naging malungkot noong maghiwalay ang parents ko. Di ko kinaya.” Seryoso siya. May nakadungaw na pait sa kanyang mga mata.

May awang humaplos sa aking puso.

Tumitig ako nang diretso sa kanyang mga mata. “Wag mo na uling gagawin.” Madiin ang bigkas ko sa aking mga salita. “Please. Promise me.”

Ngumiti siya.

“Hindi na. I promise.”

***

We saw each other regularly sa loob ng dalawang buwan. Every moment was a beautiful experience. Kakain kami sa labas. Manonood ng sine. Magho-holding hands. We would even kiss.

“Tayo na ba?” ang tanong ni Roy sa akin.

Katahimikan. Hindi ko alam kung ano ang aking isasagot.

“I don’t know,” ang pagpapaka-honest ko.

“Bakit di mo alam?”

Mahal ko siya pero may emotional baggage pa ako sa break-up namin ng ex ko kaya hindi ko masabi sa kanya.

“I am not yet over him,” ang pag-amin ko. “Mahal ko pa siya!”

Hindi kaagad nakapagsalita si Roy. May hurt akong nakita sa kanyang mga mata.

“E ano tayo?”

“Ewan ko.”

“Pero mahal na kita, Aris. Mahal na kita!”

“Pero hindi ako sigurado.”

“Saan ka hindi sigurado? Sa akin? Hindi ka sigurado kung dapat mo ba akong mahalin?”

“Hindi ako sigurado sa sarili ko. Ayokong lumabas na panakip-butas ka, na ginagamit lang kita para ipampuno sa emptiness na nararamdaman ko. Dahil hanggang ngayon, kahit nandiyan ka na, hinahanap-hanap ko pa rin ang ex ko. Naiintindihan mo ba ako?

Hindi sumagot si Roy.

“Bigyan mo ako ng time. Time to heal. Time to sort things out.”

Bumuntonghininga siya.

“Ayoko na,” ang bulalas ni Roy.

“Anong ayaw mo na?”

“Ayoko nang maghintay. Ayoko nang umasa. Kung hindi mo rin lang ako pwedeng mahalin ngayon, itigil na natin ito. Habang hindi pa masyadong malalim. Habang hindi pa masyadong masakit.”

“Roy! What are you saying?”

“Maghiwalay na lang tayo.”

I was stunned.

Hindi ako makapagsalita. Hindi ako makagalaw. Nakatingin lang ako sa kanya.

“Goodbye, Aris.”

Nang mahimasmasan ako, wala na siya.

***

Hindi inaasahan, nakita ko uli siya pagkaraan ng anim na buwan. Sa dating lugar na kung saan una ko siyang nakita. Sa fourth floor ng SM, malapit sa sinehan.

Nakatalikod siya, naka-lean sa barandilya padungaw sa ibaba.

“Hey, Roy,” ang bati ko sa kanya sabay tapik sa likod niya.

Lumingon siya. “Aris,” ang halos pabulong niyang tawag sa pangalan ko.

“Kumusta ka na? It has been a long time,” ang sabi ko.

There was something strange about the way he looked.

“Ok lang,” ang sagot niya.

“Anong ginagawa mo rito?”

“Wala. Tambay lang.”

“Pumayat ka. Nagkasakit ka ba?”

“Kalalabas ko lang ng ospital.”

And then I saw it. Ang bandage sa kanyang left wrist.

Oh my God! Don’t tell me…

Napansin niya ang expression sa aking mukha.

“I did it again,” ang sabi niya sa akin.

Hindi ako makapagsalita.

“Nagka-boyfriend ako after na maghiwalay tayo. Mahal na mahal ko siya. Pero iniwan niya ako. I got so depressed…”

“But you promised. Sabi mo sa akin noon, di mo na uli gagawin.”

“Sorry,” ang sabi. “But hey, it’s over. I’m okay now.”

Napabuntonghininga ako. Hinagod ko siya ng tingin. May lungkot at awa akong naramdaman para sa kanya.

Sumunod ang mahabang katahimikan. At a loss kami pareho kung ano pa ang dapat sabihin.

“I have to go,” ang sabi niya sa akin pagkaraan.

“Do you really have to?” ang tanong ko.

“May pupuntahan pa ako.”

“Will you text me?”

“Yeah. Sure.”

At umalis na siya.

I never heard from him again.

Sa Iyong Hardin

2011-05-21T21:54:00.034+08:00

Maalinsangan ang gabi. At dahil sa mapang-akit mong himig, napadungaw ako sa balkonahe.

Nakita kita sa ibaba. Nakaupo, hubad-baro, may katabing bote ng beer. Tumitipa ng gitara habang nakatanaw sa malayo.

Pinagmasdan kita, katulad ng aking ginagawa kapag ikaw ay nasa iyong hardin.

Bigla kang napatingala at nahuli mo akong nakatingin. Sinalubong mo ang aking mga mata. Mapanukso ang dati ay mahiyain mong titig.

Hinimas mo ang iyong matipunong dibdib, gayundin ang iyong impis na tiyan. Tumungga ka ng beer na tumapon sa iyong katawan. Ngumiti ka sa akin at nagmistulang isang panaginip.

Maya-maya, muli mong kinalabit ang mga kuwerdas.

Napapikit ako. Napahinga nang malalim.

Nalanghap ko ang halimuyak ng iyong mga bulaklak.

Plantation Resort 7

2011-05-15T14:37:00.012+08:00

Nakatingin sa kanya ang ama’t ina na may pagtataka kung bakit apektadong-apektado siya.

Natigilan si Alberto. Binabaan ang boses upang huwag ipahalata ang labis na pag-aalala. “Sinong bata, Nay?” ang ulit niya. “Ano’ng nangyari?”

“Si Isabel. Tinangka siyang lasunin ni Saling.” Si Saling ay isa sa mga katulong sa malaking bahay.

“Ho?” Nagulat si Alberto.

Gayundin si Mang Berting. “Bakit ginawa iyon ni Saling?”

“Bilang paghihiganti.”

“Paghihiganti? Bakit? Kanino?”

“Sa ina ni Isabel,” ang sagot ni Aling Rosa. “Nakalimutan mo na ba? Si Saling ang asawang iniwan ni Delfin nang makipagtanan kay Miss Josephine.”

Natigilan ang mag-ama. Nagbalik sa alaala ang iskandalo noon.

“Ano’ng nangyari? Paanong nilason?” ang tanong ni Mang Berting pagkaraan. Nakikinig lang si Alberto, hindi alam ang sasabihin.

“Humingi ng juice ang bata kay Saling. Doon niya inihalo ang lason.”

“Anong lason?”

“Talampunay daw.”

Napakunot-noo si Mang Berting. “Nakalalason ba ang talampunay? Parang droga lang ‘yun na nakasisira ng katinuan.”

“Depende siguro sa dami ng dahong pinakuluan,” ang sagot ni Aling Rosa.

“Ano’ng nangyari sa bata?”

“Nahilo. Nagsuka. Kinumbulsyon.”

“Paano nalamang si Saling ang may gawa?”

“May nakakita sa kanya. At saka umamin nang kinumpronta.”

“Ano’ng nangyari kay Saling?”

“Pinagsasabunutan siya ni Doña Anastasia. Pinagsasampal. Pinagtatadyakan.” Napabuntonghininga si Aling Rosa. “Napakalupit pala ng Donya.”

“E si Don Miguel, ano’ng ginawa?”

“Pinalayas niya si Saling. Hindi lang sa malaking bahay kundi sa buong plantasyon. Hinding-hindi na siya maaaring tumapak dito kahit kailan.”

Napailing na lamang si Mang Berting.

Si Alberto naman, sa kabila ng pag-aalala kay Isabel, ay nakahinga nang maluwag dahil hindi kay Miguelito nangyari ang panglalason.

Tahimik nilang ipinagpatuloy ang pagkain. Bawat isa ay naging okupado ng sariling isipin.

Dalawang araw ang lumipas bago nagkaroon ng balita si Alberto tungkol kay Isabel. At iyon ay nakarating sa kanya sa pamamagitan ni Miguelito. Muli itong dumalaw sa kubo nila at katulad noong una, wala siyang pagsidlan ng tuwa.

“Nakalabas na ng ospital si Isabel. Maayos na ang kanyang lagay.”

“Mabuti naman kung ganoon.”

“Ikaw, kumusta ka na?”

“Heto, nagpapagaling pa rin.”

Pumasok sila sa bahay.

“Dito ka na mananghali. Magluluto ako,” ang excited niyang sabi. “Pero kailangan muna nating mamingwit ng tilapia sa likod bahay. Tiyak na mag-e-enjoy ka.”

“Hindi ako maaaring magtagal,” ang sagot ni Miguelito.

“Ha? Bakit?”

“Nagpunta lang ako para magpaalam.”

“Ha?” Napatitig siya kay Miguelito. Nagsimulang mapalitan ng lungkot ang tuwa sa kanyang mga mata.

“Aalis na kami bukas. Dahil sa nangyari, ayaw nang magtagal ni Mama dito sa plantasyon. Pati si Tita Rosario, gusto na ring bumalik sa Maynila. Natatakot siya na baka mangyari kina Leandro at Sofia ang nangyari kay Isabel.”

Tuluyan nang nalungkot si Alberto. “Kelan uli kayo babalik?”

“Hindi ko alam. Maaaring matagal uli. Depende kay Mama.”

Natahimik si Alberto, napayuko.

“Bakit?” ang tanong ni Miguelito.

“Wala. Nalulungkot lang ako.” Nag-angat siya ng mukha. “Kaytagal kong hinintay ang iyong pagbabalik. Tapos, aalis ka na kaagad.”

“Akala ko nga magtatagal kami.”

“Mami-miss kita,” ang kanyang sabi.

Lumapit sa kanya si Miguelito. “Huwag kang mag-alala, susulatan kita.”

Bahagya siyang napangiti. “Sige, magsulatan tayo.”

Nagulat siya nang bigla siyang niyakap ni Miguelito. “Paalam, Alberto.”

Napayakap na rin siya rito. “Paalam, Miguelito.”

Higit siyang nagulat sa sunod na ginawa nito. Hinagkan siya sa pisngi. Pagkatapos, naramdaman niya ang pagdampi ng mga labi nito sa mga labi niya.

Napapikit siya. Parang tumigil ang galaw ng paligid. Pati kahol ni Bantay ay parang hindi niya marinig.

Matagal silang nanatiling ganoon. Magkayakap na parang ayaw magbitiw.

At nang magmulat siya ng mga mata, napapitlag siya nang makita kung sino ang nakatayo sa pintuan ng kubo nila.

Si Leandro. Sinundan pala si Miguelito at hindi nila namalayan ang pagdating.

Nakatingin sa kanila. May panibugho sa mga mata.

Kaagad silang nagbitiw. At bago pa siya nakapagsalita, tumalikod na ito.

“Leandro,” ang tawag ni Miguelito.

Tumigil sa paghakbang si Leandro at nilingon si Miguelito.

“Umuwi na tayo,” ang sabi nito.

Saglit na tumingin si Miguelito kay Alberto bago tuluyang umalis kasama si Leandro.

Mula sa bintana, tinanaw niya ang paglayo ng dalawa hanggang sa maglaho ang mga ito sa paningin niya.

Maya-maya, hinaplos niya ang kanyang pisngi. Pagkatapos, sinalat ang kanyang mga labi.

At sa kabila ng napipintong pangungulila, siya ay napangiti.

(Itutuloy)

Part 8

Summer’s End

2011-05-10T17:07:00.026+08:00

Malakas ang kutob ko na nasa Mikko’s ka nang gabing iyon. Una, dahil taga-Calapan ka. Pangalawa, dahil alam kong umuuwi ka kapag Holy Week at nagpupunta sa Galera.

Sa kabila ng kasiyahan, hindi ko magawang tuluyang magpatianod. Binabalisa ako ng iyong alaala at sa bawat tagay at lagok ng Mindoro Sling, pilit kong inaapuhap sa kaguluhan ang iyong mukha.

At hindi nga ako nagkamali.

Dahil sa likod ng umiindayog na mga katawan at umaalimbukay na usok ng mga sigarilyo, namataan kita. Isang maulap na imahe na noong una ay inakala kong pangitain lamang.

Kahit mayroon nang antisipasyon, nagulat pa rin ako sa biglang bayo ng kaba sa dibdib ko. Lagi namang ganoon, kahit noon. Mere presence mo lang, bumibilis na ang tibok ng puso ko.

At nakita mo rin ako.

Sa pagtatama ng ating mga mata ay tila sandaling tumigil ang musika at nag-slow motion ang paligid. Parang ikaw lang at ako ang naroroon, sa gitna ng banayad na alon ng mga tao.

Sa mga unang bara ng “The Time” ng Black-Eyed Peas, dahan-dahan tayong lumapit sa isa’t isa. At nang magtagpo, nagsayaw tayo sabay sa pagbilis ng tiyempo. Hindi na natin kailangang magsalita, sapat na ang ating mga titig at galaw upang ipahiwatig kung gaano tayo kasaya sa muling pagkikita.

Maya-maya pa, kinuha mo ang aking kamay at ako ay hinila palayo sa magulong lugar na iyon. Naging sunud-sunuran ako sa’yo. Katulad noon, walang pagtatanong at pagtutol.

Dinala mo ako sa dalampasigan na kung saan pinakalma ng mga alon ang aking kalooban. Hinagkan ng tubig ang ating mga paa at naglakad tayo patungo sa direksyon ng batuhan na naging makasaysayan sa atin noon, dalawang taon na ang nakararaan.

“Sino’ng kasama mo?” ang tanong mo.

“Barkada,” ang sagot ko. I was so caught up in the moment na basta ko na lang sila iniwan. “Ikaw?”

“Ako lang mag-isa.”

“Hindi mo siya kasama?”

“Hindi.”

“Kayo pa rin ba?”

“Oo.”

I was hoping otherwise. Masakit malaman na hanggang ngayon matatag pa rin ang inyong relasyon. Who would ever think na mas tatagal pa kayo kaysa sa atin gayong on the rebound ka lang noon?

“Ikaw? Kayo pa rin ba?”

“Hindi na.”

Tumingin ka sa akin pero hindi ka na nagsalita.

Tahimik nating ipinagpatuloy ang paglalakad. Nagpapakiramdaman, nag-iisip. Tila inaapuhap ang susunod na sasabihin. May pag-aalinlangan kung kailangan bang muling balikan ang nakaraan.

Subalit pagsapit natin sa batuhan, hindi iyon naiwasan. Napakapamilyar ng lugar na iyon upang balewalain ang naging kahulugan niyon sa atin.

“Parang kailan lang, dito tayo nagkakilala,” ang iyong sambit habang pinagmamasdan ang kulumpon ng malalaking batong nakausli sa buhangin.

“Two summers ago, to be exact,” ang aking tugon.

Nagkakilala tayo noon sa panahon ng paghahanap. Nang magtagpo tayo sa batuhang iyon, hindi na natin kailangang magsalita. Sapat na ang mga titig upang ipahiwatig ang kagustuhang makipagniig.

One night stand lang iyon dapat. Subalit pagkaraan nating mag-alab, niyaya mo akong uminom. Nag-usap tayo at nagkapalagayang loob. Papasikat na ang araw, hindi pa rin tayo naghihiwalay. Nakaupo tayo sa beach, nag-uusap pa rin. At nang magyakap tayo upang magpaalamanan, alam natin na may magic na naganap. Sa isang hindi inaasahang lugar at pagkakataon, natagpuan natin ang pag-ibig.

Lumisan tayo sa isla at ipinagpatuloy sa Maynila ang ating naging simula.

Subalit katulad ng paglalayag sa Batangas Bay, naging maalon ang ating relasyon. Ang hindi natin maintindihan, mahal naman natin ang isa’t isa subalit bakit palaging may unos?

Hanggang sa pareho tayong mapagod at mawalan ng lakas upang labanan ang paulit-ulit na mga pagsubok.

“Bakit mo ako iniwan noon?” ang tanong mo.

“Ikaw ang umiwan sa akin,” ang sagot ko.

“Binalikan kita. Pero may iba ka na.”

“Akala ko, hindi ka na babalik.”

It was our biggest mistake. Ang gumive-up nang ganoon kabilis. Siguro dahil napakabilis din ng mga naging pangyayari sa atin.

Hanggang sa nabalitaan ko, may bago ka na rin.

Hindi ko akalain na magiging ganoon iyon kasakit. Ang intensyon kong saktan ka ay nag-boomerang sa akin.

At ang higit na masakit ay nang muling mag-krus ang landas natin nang sumunod na tag-init. Sa Galera rin, nagkita tayo at pareho nang may kasamang iba.

Nagpaka-civil tayo. Nagbatian at ipinakilala ang mga partner. The four of us even shared a pitcher of Mindoro Sling. Subalit sa likod ng pagpapaka-pleasant, nag-uusap ang ating mga mata. Nagtatanong… nagsusumamo… nasasaktan.

Nang summer na iyon, iisa ang aking naging realisasyon. Mahal pa rin kita.

I continued aching for you after that. At dahil ayokong maging unfair sa partner ko, ginawa ko ang nararapat. Nakipaghiwalay ako sa kanya.

Hinintay ko ang iyong muling pagbabalik. Subalit naghintay ako sa wala.

Pinilit kong kalimutan ka. And just when I thought I was already successful, heto at summer na naman. Hindi yata talaga kita matatakasan dahil muli tayong nagkita. At ngayon nga, nag-uusap tayong dalawa.

“Bakit hindi mo siya kasama?” ang tanong ko.

“May family affair sila,” ang sagot mo.

“Ang tagal n’yo na rin.”

“More than a year.”

“Samantalang tayo noon, hindi man lang umabot ng isang taon.” Hindi ko nagawang ikubli ang pagdaramdam sa aking tinig.

“Bakit kayo naghiwalay?” Ikaw naman ang nagtanong.

“Dahil ayokong dayain ang sarili ko.”

Tumitig ka sa akin, nagtatanong ang mga mata.

Inamin ko ang totoo. “Mahal pa rin kita. Sa paglipas ng panahon, hindi iyon nawala.”

Hindi ka nakapagsalita.

“Hinihintay ko pa rin ang iyong pagbabalik.”

Nanatili kang tahimik.

“Mahal mo pa ba ako?” ang tanong ko.

Lumapit ka sa akin. At binalot mo ako ng iyong mga bisig. Sa iyong mga yakap, muli kong nadama ang pamilyar na init ng iyong dibdib.

“Mahal pa rin kita,” ang sabi mo.

Sa ritmo ng magkasabay na pintig ng ating mga puso, sandali akong nakalimot sa mga sakit na idinulot ng masalimuot nating pag-ibig.

“Bumalik ka na sa akin,” ang sabi ko. “Magsimula tayong muli.”

Muli kang natahimik. At pagkatapos, kumalas ka sa pagkakayakap sa akin.

“Hindi na ganoon kadali,” ang sabi mo.

“Bakit?”

“Dahil masyado na akong committed sa kanya.”

Ako naman ang natahimik.

“Magka-live in na kami,” ang dugtong mo pa. “At nito lang huli, may itinayo kaming business. Masyado nang malalim ang pagsasama namin. Hindi ko na siya maaaring iwan.”

Mula sa karagatan, nadama ko ang ihip ng malamig na hangin. Umahon ang kirot sa aking dibdib at nagsimulang manlabo ang aking paningin.

Muli mo akong niyakap, marahil upang payapain. Yumakap din ako sa’yo at kumapit. Tila nanghihina ako bunsod ng muling pagkabigo na maangkin ang pag-ibig mo.

Hinanap ng mga labi mo ang mga labi ko. At nang magdampi tayo, siniil mo ako nang buong pananabik. Humigop ako ng lakas sa iyong mga halik.

Humigpit ang ating mga yakap at nadama ko ang paggapang ng iyong bibig. Bumilis ang daloy ng aking dugo sa pagkakadarang sa iyong init.

“Mahal pa rin kita,” ang ulit mo habang patuloy sa pagsaliksik sa akin.

Nagpaubaya ako. Kaytagal kong pinanabikan na tayo ay muling magdaop.

“Atin ang mga sandaling ito. Let’s make love,” ang bulong mo.

Napasinghap ako sa pagdako ng iyong bibig sa aking dibdib.

“Maaari pa rin tayong magpatuloy,” ang sabi mo. “Maaari pa rin tayong magkita kahit hindi na maaaring maging tayo.”

Naramdaman ko ang haplos ng iyong mga kamay. Muli akong napasinghap nang matagpuan niyon ang aking kaselanan.

“Will you be my number two?” ang tanong mo.

Tumimo iyon sa aking kamalayan nang higit sa pagtimo ng sensasyon sa aking kalamnan.

Number two. Kabit. Second best.

Para akong biglang natauhan. Tangay man ng agos ng pagnanasa, nanaig ang aking katinuan. Nagpumiglas ako at kumawala.

“Bakit?”

Hindi ako sumagot. Sa halip, unti-unti akong umurong.

“Bakit?” ang ulit mo. “Ayaw mo na ba?”

“Kung hindi ka rin lang lubusang mapapasaakin, ayaw ko na.”

“Akala ko mahal mo pa rin ako.”

“Ayaw kong makiamot ng pag-ibig.”

Natigilan ka, napatingin sa akin nang mataman.

“Kailangang matapos na ang kabaliwang ito. Wala rin tayong patutunguhan. Patuloy lang akong masasaktan.”

“Mahal pa rin kita,” ang giit mo.

“I love you, too. But this is goodbye. For real.”

At bago ka pa nakapagsalita, tumalikod na ako. Ganoon ka-abrupt.

Nagmamadali ang aking mga hakbang. Nauwi iyon sa pagtakbo na parang pagtakas sa ating nakaraan.

Bumalik ako sa Mikko’s at muling uminom. Pinayapa ako ng Mindoro Sling at inalo ng “Firework” ni Katy Perry. Nagsimula akong sumayaw.

At sa likod ng umiindayog na mga katawan at umaalimbukay na usok, namataan ko siya. Isang maulap na imahe na nakangiti sa akin. Isang magandang pangitain upang malimot kita.

Nilapitan ko siya.

Bigla ang naging bayo ng kaba sa dibdib ko nang magtama ang aming mga mata.

Plantation Resort 6

2011-04-30T08:34:00.012+08:00

Nagkaroon ng sagot ang tanong niya pagkalipas ng tatlong araw. Naglalanggas siya ng kanyang sugat nang kumahol ang aso nilang si Bantay.

“Tao po. Tao po,” ang narinig niyang tawag.

Itinigil niya ang ginagawa. Nagtapi siya ng tuwalya at dumungaw sa bintana.

Hindi niya inaasahan ang kanyang nabungaran. Sa kabila ng pagkagulat, may nadama siyang tuwa pagkakita sa bisitang nakatayo sa kanilang bakuran.

Si Miguelito. Kasama ang isang katulong sa malaking bahay.

Kaagad itong napangiti pagkakita sa kanya. Nataranta siya dahil sa kanyang ayos. Hindi niya alam ang gagawin, kung paano ito patutuluyin at haharapin gayong nais niya sanang itago ang kanyang kalagayan.

Dali-dali siyang nagsuot ng salawal at napangiwi nang aksidenteng masagi ang kanyang ari. Ingat na ingat siyang naglakad palabas ng bahay.

Hinagod siya ng tingin ni Miguelito habang papalapit siya rito, may ngiti pa rin sa mga labi. Hindi niya alam kung natutuwa ito o natatawa sa kanya.

“Halika, tuloy ka,” ang kanyang sabi.

Tumuloy si Miguelito. Nagpaiwan sa bakuran ang kasama.

Pagkapasok sa loob ay naupo ito sa bangko, nakatingin pa rin sa kanya.

“Nagpatuli ka raw?” ang tanong.

Nakadama ng tila pagkapahiya si Alberto. “Sino’ng maysabi?”

“Ang Nanay mo.”

Sa loob-loob niya, naku, ang Nanay talaga, napaka-tsismosa.

“Dalawang araw na kasi kitang hindi nakikita,” ang sabi pa ni Miguelito. “Kaya kanina, itinanong kita sa Nanay mo. Yung nga ang sabi niya. Naisipan kong bisitahin ka kaya nagpasama ako sa katulong. Kumusta ka na?”

“Heto, nagpapagaling.”

“Akala ko, nagtampo ka na dahil sa mga panunukso sa’yo ni Leandro.”

“Hindi. Wala ‘yun.”

“Akala ko rin, umiiwas ka dahil sa nakita mong ginagawa namin sa tabing ilog.”

“Hindi. Karaniwan na ‘yun.”

“Bakit? Ginagawa mo rin ba ‘yun?”

Natigilan siya sa tanong na iyon. Hindi makasagot.

“Ngayong tuli ka na, may mararamdaman kang kakaiba,” ang patuloy ni Miguelito. “Maaaring hindi pa ngayon dahil may sugat ka pa. Pero paggaling mo, makikita mo.”

“Ano’ng ibig mong sabihin?” ang tanong niya.

“Magiging mas sensitibo ‘yang ari mo. Huwag lang masagi, titigasan ka na.”

Hindi siya sumagot dahil ngayon pa lang, kahit masakit pa ito, parang ang bilis nitong makiliti.

“At saka, makikita mo, mabilis kang tatangkad at magkakalaman ang katawan mo.”

“Ganyan ba ang naging epekto sa’yo nang magpatuli ka?”

“Oo. Parang naging mabilis ang pagbibinata ko.”

“Saan ka ba nagpatuli?”

“Sa doktor. Sa Maynila.”

“Masakit ba?”

“Hindi. Kasi may anaesthesia.”

“Ako, naluha ako sa sobrang sakit. Pero hindi ako umiyak.”

“Bakit ba kasi bigla mong naisipang magpatuli?”

“Gusto ko na rin kasing magbinata. At saka nainggit ako sa inyo ni Leandro nang makita kong tuli na kayo. At saka gusto kong lumaki na rin ang katawan ko.”

Napangiti si Miguelito. “Sa palagay ko hindi ka na tutuksuhin ngayon ni Leandro dahil sa naging tapang mo sa pagpapatuli. Hindi niya kaya ‘yung ginawa mo. Sa doktor din kasi siya nagpatuli.”

Nagbiro si Alberto. “Baka siya ngayon ang tawagin kong bakla.”

Tumingin sa kanya si Miguelito, seryoso. “Bakit, sa tingin mo ba, bakla si Leandro?”

Hindi siya kaagad nakasagot. “Ewan ko. Bakit mo naitanong ‘yan?”

“Hindi ko rin alam. Para kasing ang dami-dami niya sa aking itinuturo. At parang lagi siyang nakatingin sa ari ko. At sa tabing-ilog, hinawakan niya ako.”

“Matagal mo na ba siyang kaibigan?”

“Oo. Pero ngayon ko lang siya kinakitaan ng ganyan.”

“Baka naman likas lang talaga siyang pilyo.”

Nagkibit-balikat na lamang si Miguelito. Maya-maya ay tumayo na ito. “Sige, aalis na ako. Binisita lang kita para tingnan kung ayos ka. Kelan ka uli pupunta sa malaking bahay?”

“Hindi ko pa alam. Pagkalipas siguro ng dalawang linggo. Kapag magaling na ako.”

“Ang tagal pa nun.”

“Oo nga eh.”

“Huwag kang mag-alala, bibisitahin na lang uli kita.”

Natuwa siya sa kanyang narinig. “Sige. Kelan?”

“Bukas. Ngayong alam ko na itong sa inyo, kahit anong oras pwede kitang puntahan. Hindi ko na kailangang magpasama.”

Napangiti na lamang siya at hindi na sumagot pa.

Malayo na si Miguelito, tinatanaw niya pa rin ito. Umalis lang siya sa tabing-bintana nang mawala na ito sa paningin niya.

At nang ipinagpatuloy niya ang paglalanggas ng kanyang sugat, hirap na hirap siya dahil hindi niya mapigil ang kanyang paninigas.

Kinabukasan, maaga pa lang ay hindi na siya mapakali sa inaasahang muling pagdating ni Miguelito. Iniisip niya na ang mga bagay na maaari nilang gawin. Kahit iika-ika pa, maaari niya naman itong dalhin sa likod-bahay nila upang ipakita ang mga alaga nilang hayop. O kaya ay lakarin nila ang konting distansya patungo sa may sapa upang mamingwit ng isda. Maaari siyang magluto ng tanghalian at yayain itong doon na kumain.

Excited siyang naghintay. Subalit humapon na, ni anino ni Miguelito ay hindi nagpakita. Hanggang sa gumabi na. Nalungkot siya subalit hindi nawalan ng pag-asa. Inisip niya na baka bukas na lamang ito pupunta. At alam niya, muli siyang maghihintay.

Matamlay ang kanyang ina nang dumating mula sa malaking bahay. Kaagad itong naupo na parang pagod na pagod.

Kahit may pag-aalala, minabuti niyang hayaan na muna itong makapagpahinga. Naghain siya ng hapunan sa mesa.

“Kain na po tayo, Nay,” ang kanyang yaya.

Umiling ang kanyang ina. “Maya-maya na, hintayin na natin ang Tatay mo.”

Nilapitan niya ang kanyang ina. Nakasandal ito sa dingding at nakapikit.

“May dinaramdam po ba kayo, Nay?”

Dumilat ang kanyang ina at tumingin sa kanya. Nakita niya ang pagkabagabag nito sa mga mata. Muli itong umiling. “Wala. Wala. May kaguluhan lang na nangyari sa malaking bahay kanina.”

“Ho?” ang parang nagulat niyang sabi. “Bakit, Nay, ano’ng nangyari?”

Bumuntonghininga muna si Aling Rosa. Subalit bago pa nito nagawang sumagot, narinig na nila ang pagtawag ni Mang Berting mula sa bakuran.

“Alberto, tulungan mo nga ako rito sa mga dala ko.”

Mabilis na lumabas ng bahay si Alberto at sinalubong ang ama. May dala itong mga bayong ng gulay at prutas. Kaagad niya itong kinuha at ipinasok sa kusina.

Sa hapag dumiretso si Mang Berting. Tumayo naman si Aling Rosa at dumulog na rin. Gayundin ang ginawa ni Alberto.

Nagsimula silang kumain. At sa kanilang paghaharap-harap, hindi napigilan ni Alberto na ipagpatuloy ang pag-uusisa sa ina.

“Nay, ‘yung sinasabi n’yong nangyari sa malaking bahay…”

“Bakit, ano’ng nangyari?” ang tanong ni Mang Berting, magkahalo ang kuryusidad at pagtataka sa mukha.

“Nagkagulo kanina sa malaking bahay,” ang sagot ni Aling Rosa. “Isinugod sa ospital sa bayan ang isa sa mga bata.”

Parang tinambol ang dibdib ni Alberto sa narinig. Si Miguelito ang kaagad niyang naisip.

Sunud-sunod ang kanyang naging pagtatanong. “Sinong bata, Nay? Ano’ng nangyari? Bakit isinugod sa ospital? Nay, sagutin n’yo ako, sinong bata?”

Para siyang hindi makahinga sa labis na kaba at pangamba.

(Itutuloy)

Part 7

Plantation Resort 5

2011-04-28T00:34:00.032+08:00

Nakasandal sina Miguelito at Leandro sa malaking bato, nakapikit ang mga mata at nakaawang ang mga labi habang nilalaro ang mga sarili.

Urong-sulong ang mga kamay, lulubog-lilitaw ang sakal-sakal na mga ari.

At sa bawat pagsungaw ng mga iyon, napagtanto niyang wala na itong mga lambi.

Hindi niya napigilang panoorin ang dalawa. At sa kabila ng pag-iwas na makagambala, naramdaman ng mga ito na naroroon siya at halos sabay na napadilat.

Pagkakita sa kanya, huminto si Leandro na parang walang anuman at ni hindi nagtakip ng sarili. Samantalang si Miguelito ay nataranta sa pagkukubli, hiyang-hiya sa pagkakahuli.

“Ano’ng ginagawa n’yo?” ang tanong ni Alberto, hindi pa rin naiibsan ang pagkagulat.

“Tinuturuan ko si Miguelito na magpaligaya ng sarili,” ang sagot ni Leandro na nakabuyangyang pa rin. Hindi niya naiwasang sulyapan ang sukat nitong hindi pangkaraniwan.

“Halika, sumali ka sa amin,” ang yaya pa.

“Ayoko,” ang kaagad niyang sagot sabay tingin kay Miguelito na hindi tumitinag sa pagkakatayo.

“Ayaw mo e tigas na tigas ka,” ang sabi ni Leandro.

Napatingin siya sa ibabang bahagi ng kanyang katawan. At saka lang niya namalayan na nakaalsa ang shorts niya, may nakatirik sa loob.

Nilapitan siya ni Leandro at walang sabi-sabing hinubuan siya. Dahil de-garter lang ang shorts niya, walang kahirap-hirap na nailabas nito ang ari niya.

Sa kabila ng pagkabigla, nagawa niya pa ring ihambing iyon sa ari ni Leandro. Hindi siya magpapatalo sa laki nito.

“Malaki ka nga pero supot ka pa,” ang puna ni Leandro. “At saka bakit tigas na tigas ka?”

Hindi niya alam ang isasagot.

“Nalibugan ka ba sa amin?” ang sabi pa. “Siguro bakla ka.”

Kakatwa para sa kanya ang mga sinasabing iyon ni Leandro. Gayundin ang nararamdaman niya at ang hindi mapigil na reaksyon ng katawan niya.

“Bakla. Bakla,” ang panunukso nito sa kanya.

Dali-dali niyang isinuot ang shorts niya. “Hindi ako bakla,” ang sagot niya. Muli, napasulyap siya kay Miguelito na tila nagpapasaklolo.

“Bakla. Bakla,” ang patuloy ni Leandro.

“Leandro,” ang saway ni Miguelito. “Huwag mo siyang tuksuhin.”

“Bakit hindi? E panay ang tingin niya sa ari ko.”

“Hindi. Hindi,” ang tanggi ni Alberto.

“Baka tinitingnan niya lang ang pagkakaiba. Tuli ka na kasi at siya, hindi pa,” ang pagtatanggol sa kanya ni Miguelito.

“E bakit tigas na tigas siya?”

“E ikaw rin naman, tigas na tigas,” ang rason ni Miguelito. “Ibig bang sabihin, bakla ka rin?”

Natigilan si Leandro. Itinago ang ari sa shorts at hindi na nagsalita pa.

Sinamantala ni Alberto ang pagkakataon upang ilihis ang usapan. “Kanina pa kayo hinahanap nina Doña Anastasia. Kakain na.” Tumalikod na siya at nagpatiunang lumakad.

Naramdaman niya ang pagsunod ng dalawa pero hindi na siya lumingon pa. Lipos pa rin siya ng pagkabagabag dahil sa kanyang nakita at sa naging panunukso ni Leandro sa kanya. Ayaw niyang ipahalata na apektado siya.

Nang malapit na sila sa bahaging kinaroroonan ng kanilang mga kasama, kaagad na tumalon sa ilog si Alberto at mabilis na lumangoy patawid. Masarap sa pakiramdam ang malamig na tubig na tila umapula sa kanyang pag-iinit.

Naging tahimik na siya sa kabuuan ng picnic. Pasulyap-sulyap sa kanya si Miguelito na parang may gustong sabihin subalit hindi niya ito pansin.

Buong maghapon siyang naging abala sa pag-iisip at pagsasala ng kanyang damdamin.

Nang gabing iyon, hinintay niya ang pagdating ng kanyang ama galing sa bukid.

“Tay,” ang sabi niya pagkaraang magmano. “Gusto ko na pong magpatuli.”

Tiningnan lang siya ni Mang Berting pero hindi sinagot. Tuluy-tuloy itong naupo sa hapag at kumain.

Nang nakahiga na siya, nakaramdam siya ng pagkabalisa. Sa kanyang pagkakapikit, muling lumarawan sa kanyang isip ang eksena sa batuhan. Sina Miguelito at Leandro… pinaliligaya ang mga sarili. Ang ari ni Miguelito… ang ari ni Leandro… naglalabas-masok sa pagkakabalot ng mga palad. Ang kakaibang anyo ng mga ito… ang hugis… ang sukat. Ang init na hatid niyon sa kanyang pakiramdam... ang kanyang paninigas.

Inapuhap niya ang sarili sa ilalim ng kumot. Atubili pa siya noong una na gayahin ang ginagawa nina Miguelito at Leandro. Subalit pagkaraan ng ilang taas-baba, idinuyan na siya ng kakaibang sarap. May gumapang na kiliti mula sa kanyang mga singit… patungo sa kanyang mga hita… sa kanyang mga binti… umabot at nanatili sa kanyang mga talampakan. Hanggang sa siya ay para nang maiihi at hindi niya iyon napigilan.

Ang brief na bigay ni Miguelito ang kanyang ipinamunas.

Kinabukasan, katulad ng dati, maaga siyang ginising. Subalit hindi ng kanyang ina kundi ng kanyang ama.

“Magbihis ka na,” ang sabi. “Aalis tayo.”

Naalimpungatan man, kaagad siyang sumunod.

At nang nasa labas na sila ng bahay, saka siya nagtanong.

“Tay, saan po tayo pupunta?”

Mabibilis ang mga hakbang ni Mang Berting, humahabol siya sa likuran nito. Sa silangan, nagsisimula nang pumutok ang araw.

“Hindi ba gusto mo nang magpatuli?” ang sagot ng ama.

Nabigla siya. “Ngayon na, Tay?” ang kanyang tanong habang patuloy sa paglalakad.

“Magtutuli ngayon sa tabing-ilog si Ingkong Jose. Doon tayo pupunta.”

Hindi na siya umimik. Pilit na lamang pinaglabanan ang pamumuo ng takot at kaba.

Malayo-layo rin ang kanilang nilakad bago nila sinapit ang tabing ilog na kung saan magaganap ang tulian. Maliwanag na ang sikat ng araw at habang paparating sila, nakita niyang nagkakatipon-tipon na ang mga batang lalaki kasama ang kanilang mga ama.

Sa lilim ng isang mayabong na puno, naroroon si Ingkong Jose at bigla siyang nanlamig nang makita niya itong naghahasa ng machete.

Maya-maya pa, pinapila na ang mga bata. Nakita niya na ilan sa mga makakasabay niya ay mga kaeskuwela niya. Pinanguya sila ng dahon ng bayabas habang naghihintay. Malamig ang simoy ng hangin subalit siya ay nagpapawis.

Matatapang ang mga batang nauna sa kanya. Wala ni isa mang umiyak. Iniwasan niyang manood upang huwag nang madagdagan ang kanyang takot.

At nang pagkakataon niya na, naging masasal ang kaba sa dibdib niya. Hinubo niya ang kanyang salawal at umupo siya nang paharap kay Ingkong Jose. Napapikit na lamang siya at nagpaubaya.

Hinawakan ni Ingkong Jose ang ari niya, hinila ang lambi at ipinatong sa sangkalang kahoy. Naramdaman niya ang pagpupuwesto ng matalim na machete.

Sabay sa malakas na pukpok, sumirit ang matinding kirot sa kanyang katawan. Pinigil niya ang mapasigaw.

“Luwa. Luwa,” ang utos ni Ingkong Jose pagkaraan.

Dumilat siya at iniluwa ang nginuyang dahon ng bayabas sa palad ng matanda. Kaagad iyong ibinudbod sa kanyang duguang ari. Maluha-luha siya habang nakatingin.

Sinulyapan niya ang kanyang ama at nakita niya itong nakangiti na para bang may pagmamalaki sa pinagdaanan niya.

At pagkatapos niyon, pinatalon na siya sa ilog.

Mahapdi man ang kanyang sugat, nakaramdaman siya ng pananagumpay dahil nalagpasan niya na ang ritwal ng pagiging isang binata.

Subalit sa kanyang isip, tila umaalingawngaw pa rin ang tukso ni Leandro.

Bakla. Bakla.

At hindi niya alam kung bakit sa kabila ng tiniis niyang sakit upang mapasinungalingan iyon, nababagabag pa rin siya at naguguluhan.

Umuwi siyang iika-ika. Hindi niya na dinatnan si Aling Rosa sa kubo nila.

Nahiga na lamang siya at pilit binalewala ang kirot na nadarama.

At saka niya naisip na parang hindi tama ang naging panahon ng kanyang pagpapatuli.

Kung kailan naririto si Miguelito na kaytagal niyang hinintay ang pagbabalik.

Dalawang linggo rin siyang magpapagaling. At mawawala.

Mami-miss niya si Miguelito.

Mami-miss din kaya siya nito?

(Itutuloy)

Part 6

Offshore

2011-04-27T15:23:00.013+08:00

I think of you
While you think of him
Now, isn’t that unfair?

I love you
And you love him
But he loves another.

Now all I can do
Is watch in pain
As you two play a game.

Temptation Island

2011-04-18T15:35:00.022+08:00

Hindi na ako nakatiis, nilapitan ko siya. Hindi siya tuminag na parang naghihintay sa akin.

Higit na naging intense ang aming tinginan. I moved so close to him na amoy ko na ang mint sa kanyang bibig.

“Aris,” ang pakilala ko.

“Prince,” ang pakilala niya rin.

Sabay kaming ngumiti.

I held his hand. And we kissed.

Sa likod ng isang nakasaradong cottage, we held and explored each other. Walang inhibisyon.

His lips were soft. His body was smooth. And he was well-endowed.

Pareho kaming sabik at hindi maaaring doon na lamang iyon matapos. Niyaya niya ako sa kanyang hotel.

“Mag-isa lang ako sa room,” ang sabi niya.

Muli akong ngumiti habang nakatingin sa kanya. He was so beautiful and perfect.

“Let’s go,” ang sabi ko.

Inabot niya ang aking kamay.

Naglakad kaming magka-holding hands.

Musika sa aking pandinig ang mga alon sa dalampasigan.

***

Summer na naman at single pa rin ako.

But who’s complaining?

I’ve got my friends at muli, magpu-Puerto Galera kami.

Apat na araw kami roon. Wala kaming gagawin kundi ang mag-swim, mahiga sa buhangin, mag-stroll at mag-party sa gabi.

Nakaka-excite! Siguradong dagsa na naman ang mga boys.

Plantation Resort 4

2011-04-14T23:48:00.036+08:00

Balisa siya nang gabing iyon. Sa kanyang pagkakahiga, hawak-hawak niya ang brief na bigay ni Miguelito.

Inilapit niya iyon sa kanyang mukha. Inamoy-amoy at hinalik-halikan. Idinampi sa kanyang pisngi… sa kanyang leeg… sa kanyang dibdib.

Dinig niya ang mabilis na pintig ng kanyang puso habang ginagawa iyon.

Maya-maya, hinubo niya ang kanyang shorts sa ilalim ng kumot at isinuot ang brief. May kakaibang sensasyong hatid ang paglapat niyon sa kanyang balat. May kiliting dumaloy mula sa kanyang singit patungo sa kanyang kaselanan at hindi niya napigil ang maghumindig. Umalsa ang brief at nahigit ang tela, dama niya ang masarap nitong pagsikip.

Hinimas-himas niya ang sarili at nagsimula siyang iduyan ng luwalhati. Ipinagpatuloy niya iyon hanggang sa siya ay makatulog.

Kinabukasan, maaga siyang ginising ni Aling Rosa upang isama pagpasok sa malaking bahay. Bumangon siyang pupungas-pungas. At sa kanyang pagtayo, hindi nalingid sa ina ang suot niya.

“Ano ‘yan?” ang tanong, kunot-noong nakatingin.

“Brief po,” ang sagot niya, pagkaraang matukoy ang tinitingnan nito.

“Saan galing ‘yan?”

“Bigay po ni Miguelito.”

“Bakit ka binigyan?”

“Nay, binata na raw po ako. Dapat sa akin, nagbi-brief na.”

“Sana hindi mo tinanggap. Nakakahiya.”

“Mapilit po, e.”

“Siya, sige, magbihis ka na at nagmamadali tayo.” Umakmang lalabas na ng silid ang ina.

“Nay,” ang pigil niya. “Kelan po ba kayo pupunta sa bayan?”

“Bakit?”

“Ibili n’yo naman ako ng maraming ganito.”

“Hay, naku. Hindi ka pa nga tuli, eh.” At tumalikod na ang kanyang ina na parang pagbalewala sa hiling niya.

Napakamot na lamang siya ng ulo at naghanda na sa pag-alis.

Habang naglalakad sila ng kanyang ina papunta sa malaking bahay, nalaman niya ang aktibidad ng mga bisita nang araw na iyon.

“Magpi-picnic sila at masu-swimming sa ilog,” ang sabi ni Aling Rosa. “Kaya kailangan nating magmadali para hindi ako magahol sa paghahanda ng mga pagkain nila. At ikaw, sasama ka sa kanila. Kailangan nila ng tagabuhat. May sasama ring mga katulong para mag-asikaso sa kanila.”

“Mabuti na lang, palagi akong nagdadala ng ekstrang damit.”

“Bakit, maliligo ka rin ba?”

“Baka makisali rin po ako kina Miguelito.”

“Basta, tingnan-tingnan mo sila. Mahirap nang may madisgrasya sa mga bata.”

“Opo.”

Pagsapit sa malaking bahay, kaagad na naging abala sa pagluluto ang kanyang ina. Una, ng almusal at pangalawa, ng tanghaliang dadalhin sa ilog. Tumulong din siya.

Excited ang mga bisita, higit lalo ang mga bata. Kaya pagkatapos mag-agahan, kaagad nang gumayak ang mga ito upang lumarga. Mauuna na ang mga ito at isusunod na lamang ang mga pagkain.

Akala ni Alberto, sa maghahatid siya ng pagkain sasabay. Subalit pinasama na siya sa mga bisita. Kailangan daw kasi ng mauutus-utusan at – hindi nagkamali ang kanyang ina – ng titingin-tingin sa mga bata.

Lulan ng dalawang sasakyan, binagtas nila ang malubak na daan patungo sa ilog. Nadaanan nila ang kalamansian at manggahan. Namangha ang mga bata sa mga puno na hitik sa bunga.

“Sa susunod, mamitas naman tayo ng mangga,” ang bulalas ni Sofia.

“Magpakuha na lang tayo. Masyadong matataas ang mga puno,” ang sagot ni Isabel.

Ilang sandali pa, kumanan na ang sasakyang nauuna sa kanila na kinalululanan ng mga matatanda. Dahan-dahan itong nagmaniobra upang pumarada na sinundan naman ng driver nila.

At nang ganap nang makahinto ang sasakyan, nagsibaba na sila at saka lang nila nasilayang mabuti ang ilog na ikinukubli ng mga puno at halaman.

Sa ilog na iyon dumadaloy ang ikinabubuhay ng plantasyon. Nagmumula ang agos nito sa isang talon na nasa gilid ng bundok. At dahil tumatalaytay sa buong lupain, ito ang nagbibigay ng irigasyon sa mga taniman. Malinis at malinaw ang tubig na sagana sa mga isda, talangka at hipon. Bukod sa mga halaman, napaliligiran din ito ng malalaking bato na sinasabing nanggaling sa pagsabog ng bundok na dati ay isang aktibong bulkan.

Tuwang-tuwang nagtatakbo ang mga bata patungo sa pampang, hindi alintana ang admonisyon nina Doña Anastasia, Rosario at Constancia. Naiwan siyang bitbit ang mga gamit. Kaagad din naman siyang tinulungan sa pagbubuhat ng dalawang driver.

Inilagak nila ang mga gamit sa lilim ng isang malaking puno. Inayos nila ang folding table at mga upuan. Pagkatapos naglatag din sila ng banig sa damuhan. Kaagad na naupo ang mga babae at nagsimulang maghuntahan. Ang mga bata naman, nagsipagbihis na ng panligo. Naka-bathing suit sina Isabel at Sofia, samantalang sina Miguelito at Leandro ay naka-trunks naman.

Hindi niya naiwasang pagmasdan ang hubad na mga katawan nina Miguelito at Leandro. May depinisyon na ang mga ito. Nagtataka siya kung bakit tila mura pa ang kanyang katawan hambing sa mga ito. Higit lalo kay Leandro na pang-binata na ang hubog. Sabagay, kinse anyos na ito at binata nang maituturing.

Pero si Miguelito, kaedad niya. Bakit nagsisimula na ring humugis ang mga masel nito? Bakit tila napag-iwanan ang pag-usbong niya? Para tuloy ayaw niya nang maghubad.

“Alberto, halika nang maligo,” ang yaya sa kanya ni Miguelito. Nakalusong na ito sa tubig kasama si Leandro.

“Sige, mamaya na,” ang kanyang tugon. “Susunod ako.”

“Ang sarap ng tubig!” ang sabi pa ni Miguelito sabay lublob ng buong katawan. Gayundin ang ginawa ni Leandro. At maya-maya pa, naghaharutan na sila at nagkakarera sa paglangoy. Malalakas ang mga tawa.

“Huwag kayong gumawi sa malalim,” ang narinig niyang bilin ni Doña Anastasia na sandaling tumigil sa pakikipagkuwentuhan sa kapatid at amiga.

“Alberto,” ang tawag sa kanya ni Isabel. “Dali!”

May tinitingnan ito at si Sofia sa mababaw na bahagi ng ilog.

Lumapit siya rito. At nakita niya ang pinagkakatuwaan ng dalawa.

“Ang daming maliliit na isda. Dali, Alberto, ipanghuli mo kami.”

“Mahirap hulihin ‘yan, masyadong mabibilis,” ang sabi niya. “At saka wala tayong paglalagyan.”

“Ganoon ba?”

Hinabol-habol na lang ng dalawang batang babae ang mga isda. Hanggang sa mauwi iyon sa sabuyan ng tubig. Maya-maya, nabasa na rin siya dahil pati siya ay sinasabuyan na.

Nagtanggal siya ng pang-itaas.

“Ay, ang payat mo,” ang puna ni Sofia.

Bigla siyang nahiya kaya napahalukipkip siya na para bang magagawa niyong itago ang kanyang katawan. Muli niyang naisip na sana katulad iyon ng mga katawan nina Miguelito at Leandro.

Naglunoy na lamang siya sa tubig at lumangoy-langoy. Hindi lumalayo ang tingin sa mga bata. Inari niyang responsibilidad na bantayan ang mga ito.

Nakita niyang umahon sa kabilang pampang sina Miguelito at Leandro.

“Saan kayo pupunta?” ang sigaw-tanong niya.

“Maglalakad-lakad lang,” ang sagot ni Leandro, pasigaw rin.

Tinanaw niya ang mga ito hanggang sa makalayo. Gusto niya mang sumunod, hindi niya maiwan sina Isabel at Sofia. Higit nitong kailangan ang pagbabantay niya.

Dumating na ang kanilang pagkain at oras na ng panananghali, hindi pa rin bumabalik sina Miguelito at Leandro.

Nag-aalala na sina Doña Anastasia at Rosario.

Nagprisinta siyang hanapin ang mga ito.

Nilangoy niya patawid ang kabilang pampang. At pag-ahon niya, kaagad niyang sinundan ang landas na nakita niyang binagtas nina Miguelito at Leandro.

Malayo-layo na ang kanyang nalalakad subalit wala pa rin siyang makitang bakas. Inisip niya na baka naligaw ang mga ito.

Sumuot siya sa halamanan. Sinuyod niya rin ang batuhan.

Nagsisimula na siyang kabahan nang may marinig siyang kaluskos at anas.

Dahan-dahan siyang sumilip sa likod ng malaking bato. Naroroon sina Miguelito at Leandro.

Napamulagat siya sa ginagawa ng mga ito.

(Itutuloy)

Part 5

Plantation Resort 3

2011-04-12T17:43:00.036+08:00

Ipinalista siya ng kanyang ina sa Grade I. Kaya nang magpasukan, napabilang si Alberto sa mga batang maagang gumigising at umaalis ng plantasyon upang pumasok sa paaralan.

Malayo-layo rin ang kanilang nilalakad sa araw-araw. Palibhasa mga bata pa na sabik sa mga bagong karanasan, hindi naging mahirap iyon. Bagkus ay naging kasiya-siya pa.

Dahil likas ang hilig sa pag-aaral, naging masigasig si Alberto. Nagbunga ng matataas na marka ang kanyang kasipagan. Subalit sa kabila ng dibersiyon, hindi niya pa rin nalimutan sina Miguelito at Isabel. Patuloy siyang umasam sa kanilang pagbabalik. At kahit ilang tag-init na ang lumipas, nanatili siyang naghihintay.

Valedictorian siya nang grumadweyt sa Grade VI. Akala niya iyon na ang pinakamasayang sandali sa kanyang buhay. Subalit nahigitan iyon nang sa muling pagdatal ng tag-init, dalawang sasakyan ang dumating sa plantasyon.

Lulan ng isa sa mga iyon sina Miguelito at Isabel.

Parang lumukso ang kanyang puso. Kaagad siyang napatakbo upang sumalubong. Subalit nang malapit na ay kaagad ding napahinto, napalitan ng alinlangan ang tuwang nag-uumapaw.

Maliban kay Doña Anastasia, may iba pang mga kasama sina Miguelito at Isabel. Mula sa isa pang sasakyan ay umibis ang dalawang babae. Gayundin ang dalawang bata – isang babae at isang lalaki. Ang babae ay kasinggulang niya at ang lalaki ay mas matanda nang kaunti.

Kung tutuusin ay hindi na ito mga bata. Mga dalaginding at binatilyo na. Katulad din niya na sa gulang na trese ay nagbibinata na.

Malugod ang naging pagsalubong ni Don Miguel sa mga dumating na hindi magkamayaw sa galak. Maingay ang mga babae at maharot ang mga bata. Bihis na bihis at mga nakasapatos pa. Sa suot niyang T-shirt, shorts at tsinelas, nakadama ng pagkaalangan si Alberto sa kanyang itsura.

Bago niya pa nagawang magkubli ay natanawan na siya ni Isabel. Kaagad siya nitong kinawayan sabay sigaw sa kanyang pangalan. “Alberto!”

Nakatawag-pansin iyon sa mga bisita na napatingin sa kanya. Nakita niyang nakangiti si Miguelito pero parang matutunaw siya sa hiya. Kaya sa halip na tumugon at tumuloy sa pagsalubong, pumihit siya at nagtatakbo palayo.

Sa likod-bahay siya napasuling dahil sa pagkataranta. Napaupo siya sa baytang ng hagdan paakyat sa kusina. Doon siya sandaling namahinga at nilimi ang magkakahalong damdaming namayani sa kanya.

Sa saglit na pagkahagip ng kanyang mga mata kay Miguelito, tila tumatak ang bagong anyo nito sa kanyang isip. Hindi na ito katulad ng dati. May bakas na ng kapilyuhan ang mala-anghel na mukha. Mestisuhin pa rin subalit hindi na mapusyaw ang balat. At ang ginintuang buhok ay kulay tsokolate na. Mga pagbabagong higit na nagpatingkad sa kaguwapuhan nito.

Ipinikit niya ang kanyang mga mata at naglunoy siya sa imaheng iyon. Ang hindi niya maipaliwanag ay kung bakit maliban sa tuwa ay may hatid iyong tila pagkabagabag sa kanya.

Ginambala siya ng pagbukas ng pinto ng kusina.

“Alberto, mabuti at nandiyan ka.”

Nilingon niya ang nagsalita. Ang kanyang ina na kusinera sa malaking bahay.

“Pumasok ka muna rito at tumulong ka sa pagsisilbi.”

“Ho?” Nabigla siya sa utos ng ina dahil umiiwas nga siya.

“Bilisan mo. Nakadulog na sila.”

Tutol man ang kalooban, napasunod na lamang siya.

Isang masaganang tanghalian ang inihanda para sa mga bisita. At kahit ayaw niyang magpakita sa kumedor, wala siyang nagawa. Sa dami ng iba’t ibang putahe, kailangan din ng maraming tagapagsilbi.

Hawak ang bandehado ng ginataang sugpo, nakayuko siyang lumabas ng kusina. Galak na galak si Isabel pagkakita sa kanya. Kaagad siyang ipinakilala sa mga bisita.

“Si Alberto, kalaro namin noon ni Miguelito,” ang sabi.

Hiyang-hiya siya sa atensyong nakuha. Pilit siyang ngumiti sabay lapag ng ulam sa hapag.

Hindi pa tapos si Isabel. “Alberto, ito si Sofia,” ang pakilala sa batang babae. “At ito naman si Leandro,” ang pakilala sa batang lalaki. “Mga anak sila ni Tita Rosario, kaibigan ni Mama Anastasia,” ang muwestra sa isa sa mga babae. “At ito naman si Tita Constancia, kapatid ni Mama Anastasia. Magbabakasyon sila rito.”

Bahagya siyang pinukol ng tingin ng mga ito. Yumukod siya bilang pagbibigay-galang.

Tatalikod na sana siya upang bumalik sa kusina nang marinig niya ang tinig ni Miguelito. “Maaari mo ba kaming samahan mamaya sa bayabasan?”

Napatingin siya rito. Hindi niya magagawang tanggihan ang nakabibighani nitong ngiti.

“Sige,” ang kanyang sabi sabay alis.

Subalit kinailangan niya pa ring magpabalik-balik dala ang iba pang mga pagkain. At sa bawat pagkakataon, hindi niya naiwasang sumulyap kay Miguelito na napapatingin sa kanya, napapangiti na parang tuwang-tuwa rin na siya ay makita.

Nang maihain na ang lahat ng ulam, muli niyang binalikan ang baytang ng hagdan sa likod ng kusina. Muli siyang naupo roon. Tila tinunaw ng mga ngiti ni Alberto ang kanyang hiya. At kung kanina ay pag-iwas ang nais niya, ngayon ay nananabik siya na muli itong makasama.

Matagal siyang nanatili roon. Naglalaro sa kanyang isip ang mga maaaring mangyari sa pag-usad ng maghapon.

Napapitlag siya nang muli ay tawagin siya ng ina. Oras na ng pagliligpit. Nagmamadali siyang pumasok sa loob. Inaasahan niyang nasa kumedor pa si Miguelito subalit siya ay nabigo. Mga pinagkainan na lamang ang kanyang dinatnan. Nagsiakyat na ang mga ito sa kuwarto.

Dali-dali siyang tumulong sa pagliligpit. At pagkatapos ay dali-dali rin siyang naligo at nagbihis. Nais niyang maging handa kapag tinawag na siya ni Miguelito upang lumarga.

Puno siya ng antisipasyon nang magsibaba na ang mga bata. Nakapagbihis na ang mga ito. At kahit nakapagpalit na rin siya, alangan pa rin ang kanyang itsura sa mga suot nito.

“Alberto, halika na,” ang yaya sa kanya ni Miguelito.

Humagilap muna siya ng bayong mula sa kusina bago sila lumabas ng bahay. Sinimulan nilang tahakin ang landas patungo sa bayabasan. Bilang gabay, siya ang nauuna at dinig niya ang usapan at tawanan nina Isabel at Sofia. Manaka-naka naman ang pagtugon ni Leandro sa pakikipag-usap ni Miguelito.

Nang mapadaan sila sa kamalig, nilingon ni Alberto si Miguelito. Nakatingin din ito sa kanya. Tahimik na nag-usap ang kanilang mga mata tungkol sa sikretong nasaksihan nila sa kamalig noong maliit pa sila. Sikretong hindi nila ibinunyag. Sikretong alam na nila ngayon ang tunay na kahulugan.

Ilang sandali pa, sinapit na nila ang bayabasan. Nagpulasan nang lipad ang mga ibon na nanginginain. Nalanghap nila ang halimuyak ng mga nahihinog at nabubulok nang prutas. Sa dami ng mga puno na walang humpay sa pamumunga, halos wala nang pumapansin dito maliban sa mga hayop.

Tuwang-tuwa sina Isabel at Sofia pagkakita sa mga bayabas. Agad na natakam sa manibalang na mga prutas.

“Dali, Leandro, umakyat ka na,” ang sabi ni Sofia. “Mamitas ka na.”

“Di ako marunong umakyat sa puno,” ang sagot ni Leandro. “Si Miguelito na.”

“Dali na, Miguelito,” ang udyok ni Isabel.

Napatingin si Miguelito kay Alberto. At naunawaan ni Alberto ang mensahe nito. Hindi rin ito marunong umakyat sa puno.

“Ako na,” ang prisinta niya.

Walang kahirap-hirap ang kanyang naging pag-akyat. Nang siya ay nasa itaas na, nagsimula siyang mamitas. Nakatingala sa kanya ang apat. Subalit maya-maya, napahagikhik sina Isabel at Sofia. Pati si Leandro ay natawa rin. Taka siya kung bakit. Napatingin siya kay Miguelito na pinipigil ang tawa. Sumenyas ito sa kanya at saka niya lang naintindihan kung bakit. Nanlamig siya sa realisasyon na dahil sa maluwag niyang shorts, may nasilip ang mga ito na hindi dapat makita. Namula siya sa hiya at mabilis niyang kinipit ang kanyang mga hita. Para tuloy hindi na siya makakilos.

Subalit dahil nasa itaas na siya, wala na siyang magawa kundi ang ipagpatuloy ang pamimitas. Agad namang nalipat ang atensiyon ng mga bata sa mga bunga ng bayabas na sinimulan niyang ilaglag. Nagkagulo ang mga ito sa pamumulot at tila nakalimutan na ang naging katatawanan.

Hiyang-hiya pa rin siya nang makababa na. Parang hindi siya makatingin nang diretso. Subalit wala naman nang bumanggit ng naging kahihiyan niya.

Pinagtulungan nilang isilid ang mga bayabas sa bayong. At naglakad na sila pabalik sa malaking bahay. Kung kanina ay nauuna siya, ngayon ay nasa hulihan na siya bitbit ang mga pinamitas.

Pinagmasdan niya ang apat habang naglalakad at hindi niya naiwasang ihambing ang sarili. Malinis ang mga ito at siya ay madungis. Bago ang mga damit at siya ay luma. Halata kung sino ang nakaririwasa at kung sino ang mahirap. Kahit kasama siya ng mga ito, hindi pa rin mapasusubalian na hindi siya kauri.

May lungkot siyang naramdaman dahil doon. Kung hindi nga lang dahil kay Miguelito, hindi na siya sasama sa mga ito. Hindi niya maipaliwanag ang damdaming iyon, ang pagkagiliw kay Miguelito, na sa kabila ng kanyang hindi pagiging kumportable ay nagbibigay sa kanya ng kasiyahan at lakas ng loob.

Nakita niyang inakbayan ni Leandro si Miguelito at may ibinulong ito. Natawa si Miguelito. Hindi niya maintindihan kung bakit may nadama siyang panibugho.

Nang sapitin nila ang malaking bahay, nagpahingalay muna ang mga bata sa balkonahe. Kaagad naman siyang nagtungo sa likod-bahay upang hugasan sa poso ang mga bayabas bago isilbi.

Nakayuko siya at abala sa ginagawa nang may lumapit sa kanya.

“Alberto.”

Nag-angat siya ng mukha.

Nakita niyang nakatayo sa harap niya si Miguelito. May inaabot sa kanya.

“Ano yan?” ang tanong niya.

“Brief,” ang sagot. “Sa’yo na.”

Natigilan siya.

“Hindi ka na bata. Dapat nagbi-brief ka na.”

Hindi siya nakahuma.

“Malaki pa naman ‘yang iyo.”

(Itutuloy)

Part 4

Eyeball

2011-03-30T14:39:00.039+08:00

“Nasaan ka na?”

“Bed na. Ikaw?”

“Bed na rin. Naka-brown ako.”

“Ako, naka-blue stripes.”

Iginala ko ang aking paningin. Hinanap ko siya sa kapal ng tao sa dancefloor.

Sa liwanag ng patay-sinding mga ilaw, nakita ko siya. Mas guwapo pala siya sa personal. Na-excite ako. Tapos, nagtama ang aming mga mata.

Who knew that you’d be up here
Looking like you do
You’re making staying over here impossible
Baby I must say your aura is incredible

Pareho kaming nakipagsiksikan upang makalapit sa isa’t isa. At nang magtagpo, nagsimula kaming sumayaw na hindi bumibitiw ang mga titig.

Do you know what you started
I just came here to party
But now we’re rockin’ on the dancefloor
Acting naughty

Hinawakan niya ang aking kamay, ang aking baywang. Hinila niya ako payakap sa kanya. Nagdikit ang aming mga katawan. Naglapit ang aming mga mukha.

Your hands around my waist
Just let the music play
We’re hand in hand, chest to chest
And now we're face to face

Tukso ang kanyang mga labi. Barely an inch away from mine. Hindi ko napigil ang aking sarili. I kissed him. He kissed me back. Napapikit ako at nilasap ang tamis ng aming paghahalikan.

“Hi. Ako si Aris,” ang sabi ko nang magbitiw kami.

“Ako si F.”

Sabay kaming napangiti.

Finally, natuloy din ang aming pagkikita. After being chatmates and textmates for so long. Kaytagal kong hinintay ang pagkakataong iyon.

I wanna take you away
Let’s escape into the music
DJ let it play

Muling naglapat ang aming mga labi, may urgency ng pagkasabik at pagkauhaw. Nagyakap kami, mahigpit. Nadama ko ang bawat contour ng kanyang mala-diyosong katawan.

Baby are you ready ‘cause it’s getting close
Don’t you feel the passion ready to explode
What goes on between us no one has to know
This is a private show

He was extemely sweet, higit sa pagkakakilala ko sa kanya online. In my mind, I started imagining the two of us becoming lovers. It was an exciting thought. Higit lalo at hindi maikakaila ang aming mutual attraction.

Patuloy kaming nagsayaw. We were both uninhibited. May init ang bawat galaw.

Keep on rocking to it
Please don’t stop
Please don’t stop the music

“Hi.” May guy na lumapit sa amin. Matangkad, maporma, gym-fit. Inakbayan niya si F na kaagad namang nag-respond. Obviously, magkakilala sila.

“Aris,” ang baling ni F sa akin. “I want you to meet B…”

I was about to extend my hand and say hello nang marinig ko ang karugtong ng introduction.

“…my boyfriend.”

Nagulat ako at napaurong.

“Don’t worry, we have an open relationship.”

Ma ma se, ma ma sa, ma ma coo sa
Ma ma se, ma ma sa, ma ma coo sa

“Can I join you?” ang tanong ni B, sa akin nakatingin.

“Of course.” Si F ang sumagot.

He kissed F. Then he kissed me. F kissed me. Then B kissed us both. Sabay-sabay na naglapat at nagtunggalian ang aming mga labi.

I just can’t refuse it
Like the way you do this
Keep on rocking to it
Please don’t stop
Please don’t stop the music

I felt my heart slowly breaking but I went along with what was happening.

Ma ma se, ma ma sa, ma ma coo sa
Ma ma se, ma ma sa, ma ma coo sa

Bumulong sa akin si F. “Sama ka sa amin ni B. Mag-threesome tayo.”

Tuluyang nanlumo ang aking puso at gumuho ang ilusyon ko kay F.

Kumalas ako at lumayo.

The music just stopped playing.

Waffle

2011-03-27T00:52:00.062+08:00

Kabubukas lang ng mall, naroroon na ako. Ang aking sadya: magpa-facial! Hindi dahil sa kalandian kundi dahil kailangan kaya tumakas muna ako sa office nang umagang iyon.

Bago pumunta sa clinic na nasa basement ng mall, dumaan muna ako sa kalapit na restroom. Walang-wala sa hinuha ko na may naghihintay na sorpresa sa akin doon.

Pagpasok ko, nakita ko siyang nakaharap sa salamin, nagpapaguwapo. Sure ako na sa mall siya nagtatrabaho dahil sa kanyang uniporme na hindi ko pinagkaabalahang basahin ang logo. Saglit na nagtama ang aming mga mata at napansin ko na may itsura siya.

Tumuloy ako sa urinal. Sumunod siya sa akin at tumabi. Iniwasan kong tumingin. Subalit sa aking peripheral, nabanaagan ko ang inilawit niya at iwinagayway. Na-curious ako pero pinigil ko pa rin ang sumulyap.

Nang matapos akong umihi, humarap ako sa salamin at nag-ayos ng buhok. Tumayo siya sa aking likod. Nagulat ako dahil nakabukas ang kanyang pantalon, kita ang kanyang puting brief na namumurok sa bukol.

Napalunok ako at napatitig sa kanyang repleksiyon. Ngumiti siya sa akin at kumindat. Dinilaan niya rin ang kanyang mga labi. He was seducing me! Para akong itinulos na hindi makakilos.

Maya-maya pa, kinuha niya ang kamay ko at dinala sa kanyang harapan. Ipinasalat niya sa akin ang kanyang umbok. Ipinahimas-himas at nagsimula siyang tigasan.

Bumilis ang tibok ng aking puso at nag-init ang aking pakiramdam.

Nagharap kami. Muli ay hinawakan niya ang kamay ko at ipinasok sa brief niya. Nadama ko ang kanyang di-pangkaraniwang sukat.

At bago pa ako nakahuma, inilabas niya ang ari niya. Umigkas iyon na parang dalag. Napanganga ako at napasinghap.

Grabe, extra large! Jumbo, kumbaga sa hotdog. Bratwurst, kumbaga sa European deli. At homemade special, kumbaga sa embotido.

Nanlaki ang mga mata ko. Noon lang ako nakakita ng ganoon. Kalahati lang ang kayang balutin ng kamay ko at halos hindi magtagpo ang hinlalaki at hinlalato ko.

“Tikman mo,” ang kanyang utos.

Nanghina ang aking mga tuhod at ako ay napaluhod.

***

Pinahiga niya ako sa kama at kaagad na tinrabaho.

Nadama ko ang haplos ng mga kamay niya sa mukha ko. Napapikit ako.

Naging maulap ang kamalayan ko at nadama ko ang mainit na singaw sa aking balat. Nagsimula akong magpawis.

Nagpabiling-biling ako. Hindi mawala sa aking isip ang jumbo hotdog.

Maya-maya pa, naramdaman ko ang pagtusok ng matulis na sandata. Napapitlag ako.

“Ahhh… Dahan-dahan… masakit…” ang anas ko.

Magkakasunod ang ginawa niyang pag-ulos. Sundot-kalikot. Pilit pinipiga ang nasa loob.

Naglumiyad ako, sunod sa kanyang bawat kilos.

Hindi nagtagal, may nakatas siya mula sa akin. Nakadama ako ng ginhawa kahit na may konting kirot.

Isang buntonghininga ang aking pinakawalan. Nag-relax ang aking katawan.

Tuluyan na akong nagpaubaya sa facialist.

***

Bago umuwi, naisipan kong bumili ng pasalubong para sa mga kaopisina ko.

May nadaanan akong food cart at kaagad akong nagpabalot ng German Franks. (Obviously, nasa subconscious ko pa ang nangyari sa restroom.)

Nang magbabayad na ako, nagulat ako nang mapagsino ko ang nasa likod ng cart.

Nagkatinginan kami at nagkangitian.

Ang lalaking nagmamay-ari ng pinakamalaking hotdog na aking natikman…

Tindero siya ng Waffle Delite.

Plantation Resort 2

2011-03-24T17:03:00.012+08:00

Pitong taong gulang siya noon nang una niyang masilayan si Miguelito. Nagtatapos noon ang Marso nang dumating ito sa plantasyon kasama ni Doña Anastasia.

Mangha siya sa itsura nito na naiiba sa mga batang kanyang nakakasalamuha. Mestiso, maputi ang balat at ginintuan ang buhok. Para siyang nakakita ng anghel na bumaba sa lupa.

“Mula ngayon, dito na maninirahan ang aking mag-ina,” ang anunsiyo ni Don Miguel Montemayor sa mga tagapaglingkod na sumalubong sa kanila. “Paglingkuran n’yo sila na katulad ng paglilingkod n’yo sa akin.”

Nagbigay-galang ang mga tagapaglingkod na kinabibilangan ng kanyang ina. Nakasilip siya mula sa likuran nito.

Namataan siya ni Miguelito at nginitian. Subalit sa halip na ngumiti rin, siya ay nagkubli.

Nang sumunod na araw, hindi siya nakaiwas nang lapitan siya nito.

“Ano’ng pangalan mo?” ang tanong.

Nahihiya man, nagawa niyang tumugon. “Alberto.”

“Ako si Miguelito. Halika, laro tayo,” ang yaya nito.

Nanaig ang kagustuhan niyang makipagkaibigan kaya sumama siya rito.

Nagtungo sila sa hardin at doon ay naglaro sila ng habulan. Ang saya-saya nila.

Mula noon, lagi na silang magkalaro at nagkaroon ng bagong sigla ang pagsama-sama niya sa kanyang ina sa malaking bahay.

Pagkalipas ng dalawang linggo, muli ay may dumating sa plantasyon. Si Miss Josephine, kasama ang isang batang babae na nagngangalang Isabel. Kasinggulang nila ito ni Miguelito.

Kaibigan ni Doña Anastasia si Miss Josephine. Anak niya si Isabel at nanggaling sila sa Maynila. Isa siyang maestra at pinapunta siya roon ni Doña Anastasia upang maging tagapagturo ni Miguelito. At dahil lagi silang magkasama ni Miguelito, pati siya ay naging estudyante nito. Gayundin si Isabel na kaagad din nilang nakasundo. Sa araw-araw, bukod sa paglalaro, ay naging bahagi na ng mga aktibidad nila ang pag-aaral.

Sa kanilang tatlo, si Alberto ang pinakamatalino kung kaya tuwang-tuwa sa kanya si Miss Josephine. Pumapangalawa si Isabel. Hindi naman mahina ang ulo ni Miguelito, medyo mabagal lang ito.

Sa hapon, pagkatapos ng kanilang pag-aaral, diretso sila sa paglalaro sa hardin na kung saan palaging abala ang hardinerong si Delfin. Mabait sa kanila si Delfin. Palagi sila nitong ipinangunguha ng mangga at bayabas. At kahit sunog ang balat sa araw, hindi mapasusubalian ang kakisigan nito. Lagi itong hubad-baro kapag nagtatrabaho at litaw ang katawang matipuno.

Ang napansin niya kay Delfin, kapag nasa hardin na sila at naglalaro, panay ang sulyap nito sa ikalawang palapag ng malaking bahay na para bang may hinahanap at hinihintay. At minsang sinundan niya ang tingin nito, nakita niyang nakadungaw sa bintana si Miss Josephine at nakatingin din kay Delfin. Kitang-kita niya na nagpalitan ng tipid na ngiti ang dalawa.

At dahil bata pa, wala siyang naging malisya. Subalit isang hapong malapit nang dumilim, nagyaya si Miguelito na magtungo sa bayabasan. Hinahanap sana nila si Delfin upang magpapitas ng prutas subalit wala ito sa hardin. Ayaw sumama ni Isabel dahil natatakot itong sumuot sa kakahuyan kung kaya sila na lamang ni Miguelito ang lumakad.

Dahil pamilyar siya sa lugar, si Alberto ang naging giya. Nagmamadali sila dahil ayaw nilang abutan ng dilim. Malapit na sila sa bayabasan nang matanaw nila sa di-kalayuan ang isang kamalig. Umiral ang kanilang kuryusidad nang makita nila ang isang babae na pumasok doon. Dali-dali nilang tinungo ang kamalig at sumilip sa mga siwang sa dingding.

At sila ay nagulat. Dahil nakita nila sa loob ng kamalig si Miss Josephine. At si Delfin.

Magkayakap at naghahalikan.

Napasinghap sila nang maghubad ang dalawa.

Binuhat ni Delfin si Miss Josephine at isinampa sa mga sako ng mais.

Ipinagpatuloy nito ang paghalik. Sa labi… sa leeg… sa dibdib ni Miss Josephine. Napapaliyad si Miss Josephine habang nakakapit nang mahigpit kay Delfin.

Maya-maya pa, ibinuka ni Delfin ang mga hita ni Miss Josephine at nagsimulang magdumiin sa pagitan niyon. Sa bawat kadyot ni Delfin ay impit na napapasigaw si Miss Josephine.

Hanggang sa bumilis nang bumilis ang urong-sulong ng balakang ni Delfin na sinasalubong naman ni Miss Josephine at ang impit na mga sigaw ay naging mga ungol.

Nakamulagat sina Alberto at Miguelito sa panonood. Dinig nila ang bilis ng tibok ng kanilang mga puso.

At nang higit na maging marahas ang galaw ng katawan ni Delfin at mag-ingay si Miss Josephine na parang sinasaktan, natakot ang dalawang bata at mabilis na nagtatakbo palayo.

Hingal na hingal sila nang makarating sa malaking bahay. Hindi nila maunawaan kung ano ang kanilang nasaksihan. Nag-alala sila sa maaaring mangyari kay Miss Josephine dahil sa ginagawa ni Delfin. Gulung-gulo man ang kanilang isip, sinarili nila ang nakita sa kamalig. Hindi nila iyon binanggit kahit kanino, lalo na kay Isabel.

Kinabukasan, wala silang nakitang anumang bakas ng nakahihindik na karanasan kay Miss Josephine. Normal pa rin itong humarap sa kanila at tila higit pang naging masayahin. Nakahinga sila nang maluwag. Subalit nang makita nila si Delfin sa hardin, may takot na silang nadama rito kaya mula noon, iniwasan na nila ito.

Tahimik na lumipas ang mga araw. Aral-laro pa rin ang naging takbo ng kanilang buhay. Naging mas malapit sila sa bawat isa at nagsimula silang gumala palayo sa malaking bahay upang tuklasin ang iba pang bahagi ng plantasyon. At kung may pinakaiiwasan man sina Alberto at Miguelito na puntahan, iyon ay ang kamalig. Ayaw na nilang muli ay may masaksihan doon lalo na at palagi nilang kasama si Isabel. Ayaw nila itong magimbal sakaling makita ang ginagawa ni Delfin kay Miss Josephine.

Kasagsagan noon ng tag-init nang sabay na mawala sa plantasyon sina Miss Josephine at Delfin. Narinig niya sa usapan ng mga tagapaglingkod na nagtanan daw ang dalawa. Nagulat ang mga tagapaglingkod dahil hindi nila alam na may relasyon sina Miss Josephine at Delfin. Nagalit din sila kay Miss Josephine dahil kasamahan nila ang asawa ni Delfin. Hindi rin sila makapaniwala na magagawang iwan ni Miss Josephine ang anak na si Isabel upang sumama sa isang lalaki.

“Haliparot! Naturingan pa namang isang maestra,” ang pagkondena na nanggaling mismo sa kanyang ina.

Isang liham ang natagpuan ni Doña Anastasia na iniwan ni Miss Josephine:

Mahal kong Ana,

Ipagpatawad mo ang kapangahasang aking nagawa. Likas na ako ay mahina pagdating sa pag-ibig. Hindi na ako natuto sa mga pagkakamali ko noon. Sumama ako kay Delfin bilang pagsunod sa itinitibok ng aking puso.

Sana hindi kalabisan na ihabilin ko sa inyo si Isabel. Kayo na ang bahala sa kanya. Mas makabubuting mamuhay siya sa piling ng isang pamilya kaysa ang sumama sa isang pariwarang ina.

Josephine

Iyak nang iyak si Isabel sa pagkawala ng ina. Umiyak siya hanggang sa masaid ang kanyang luha. Subalit hindi naglaon, natanggap niya rin iyon. At muli siyang bumalik sa pakikipaglaro kina Alberto at Miguelito. Muli silang naging masaya, higit lalo at pulos laro na lamang ang inatupag nila dahil natigil na ang pag-aaral nila. Wala silang ginawa kundi ang maghabulan sa hardin.

Dahil sa naging paghahabilin ni Miss Josephine, naging bahagi ng pamilya Montemayor si Isabel. Inari siyang parang anak nina Don Miguel at Doña Anastasia.

“I have always wanted a daughter, anyway. At hindi naman na iba sa akin ang batang ‘yan,” ang narinig niyang sabi ni Doña Anastasia.

Katapusan noon ng Mayo nang ipahanda ni Don Miguel ang kotse para sa isang pagbibiyahe. At nagulat si Alberto nang malaman niyang aalis sina Doña Anastasia, Miguelito at Isabel. Narinig niya sa mga tagapaglingkod na kailangan daw kasing mag-aral ng mga bata. Subalit narinig niya rin na nababagot daw si Doña Anastasia sa plantasyon at hinahanap-hanap nito ang nakasanayang buhay sa lungsod.

Bumaba ng bahay sina Miguelito at Isabel, bihis na bihis. Kahit bagong paligo, nagmukha siyang gusgusin nang mapatabi sa mga ito.

“Babay, Alberto.”

“Saan kayo pupunta?”

“Sa Maynila.”

“Babalik pa ba kayo?”

“Hindi ko alam.”

“Magkikita-kita pa ba tayo?”

“Hindi ko rin alam.”

“Sino na ang magiging mga kalaro ko?”

Hindi niya napigil ang umiyak. Umiyak din si Isabel. Niyakap siya ni Miguelito nang napakahigpit.

At nang umandar na ang kotse, humabol pa siya subalit kaagad din siyang naiwan. Parang dinudurog ang kanyang puso habang tinatanaw niya ang paglayo at paglalaho nito.

Nangulimlim ang kanina ay maaliwalas na langit. Umihip ang malamig na hangin. Dumagundong ang kulog at may kidlat na gumuhit. Bumuhos ang malakas na ulan at kaagad na tinigmak ang paligid.

Napasalampak siya sa putik, patuloy sa pag-iyak habang tinatawag ang mga pangalan nina Miguelito at Isabel.

(Itutuloy)

Part 3

Plantation Resort

2011-03-12T17:23:00.047+08:00

“Welcome to Plantation Resort,” ang sabi sa arko.

Tiningala iyon ni Albert hanggang makalagos ang kotseng kinalululanan niya. Napansin niya ang mabulaklak na bogambilyang nakalingkis sa mga poste nito. Gayundin ang kupas nang pintura.

“Mang Carding,” ang sabi niya sa driver ng kotse. “Pakibanggit kay Nanding na kailangan nang pinturahan ang arko.”

Ang arkong iyon ang nagsisilbing palatandaan papasok sa kanyang lupain.

Ang kalsadang binabagtas nila ay nagsimulang humiwa sa gitna ng pataniman ng mais at tubo. Malawak iyon kaya mahaba-haba rin ang kanilang nilakbay bago nila sinapit ang bahagi ng kalsadang nayuyungyongan ng nagpapang-abot na mga dahon at sanga ng mga akasyang nakatanim sa magkabila.

Sa dulo niyon ay naroroon ang gate ng Plantation Resort. Matatanaw sa loob ang lumang plantation house na nasa bulubunduking bahagi ng lugar. Imposing ang bahay na dati ay tahanan ng mga Montemayor na nagmamay-ari ng pataniman.

Isang guwardiya ang nagbukas ng gate at nagbigay-pugay. Nilandas ng kotse ang daan paakyat sa plantation house. Pinagmasdan ni Albert ang malawak na hardin. Naalala niya noong paslit pa siya. Iyon ang palaruan nila nina Miguelito at Isabel.

Parang kailan lang, kasa-kasama siya ng kanyang mga magulang sa paninilbihan sa mga Montemayor. Sino ang mag-aakalang darating ang panahon na mapapasakanya ang lugar na iyon?

Humimpil ang kotse sa tapat ng bahay. Bumaba si Albert at inakyat ang hagdan patungo sa balkonahe. Tuluy-tuloy siyang pumasok sa salas na ngayon ay nagsisilbi nang reception ng resort. May mga guests na nagtse-check-in sa front desk at may mga nakaupo sa couches habang sumisimsim ng welcome drinks.

“Albert!” ang salubong sa kanya ng isang charming at eleganteng babae na nasa late forties. Si Aurora, ang manager ng resort. “You’re early.”

“Alam mo naman si Mang Carding, mabilis magmaneho,” ang kanyang sagot.

Nagbeso sila. Ganoon sila ka-close. Hindi boss-employee ang turingan nila dahil may pinagsamahan na sila noon pa.

“Kumusta kayo rito?” ang tanong niya.

“We’re fully booked,” ang sagot ni Aurora. “Kailangang i-commend ang Manila office natin. They’re doing a good job in selling the resort.”

“I’m happy to hear that.”

“Halika, magmeryenda ka muna.” Kumapit sa braso niya si Aurora at giniyahan siya patungo sa dining room na converted na ngayon bilang isa sa mga restaurant ng resort.

Pagtapat nila sa front desk, saglit siyang napatigil at napatingin sa isa sa mga staff na naroroon. Si Francis na ang angking kakisigan ay namumukod-tangi sa kanyang mga kasamahan. Napatingin din ito sa kanya at ngumiti. Tumango si Albert bilang tugon at muli silang nagpatuloy sa paglalakad ni Aurora.

“How is he doing?” ang tanong niya kay Aurora.

“He’s enjoying it here. I am thankful that he has chosen to be with his mother.”

Anak ni Aurora si Francis. Nang alukin siya ni Albert na i-manage ang resort, hiniling niya ang employment nito para makasama niya sa relokasyon. Pumayag si Albert dahil may kuwalipikasyon naman si Francis bilang Tourism graduate. Bukod sa minsan ay naging espesyal din ito sa kanya.

Pag-upo nila sa restaurant, kaagad na nagsilbi ang waiter.

“Ipinahanda ko na ang paborito mong meryenda,” ang sabi ni Aurora.

“Thanks.”

“Ipinahanda ko na rin ang kuwarto mo sa itaas. Nag-reserve din ako ng riverside cottage just in case gusto mong lumipat.”

Ngumiti si Albert. “What will I do without you, Aurora? Mabuti na lang nagbago ang isip mo about retiring early at pinagbigyan mo ako.”

Ngumiti rin si Aurora. “My life in Manila was so stressful. Dito, nag-slow down ako. Para na rin akong nag-retire and yet I am still useful. Buti na lang tinanggap ko ang alok mo. I love it here.”

Nagsimula silang kumain.

“How long will you be staying?” ang tanong ni Aurora.

“Hindi ko alam. Kailangan kong magpahinga… to sort something out.” Saglit na nag-wander ang atensiyon ni Albert, distracted ng kung anumang sumagi sa kanyang isip.

Mataman siyang pinagmasdan ni Aurora, tila binabasa ang ekspresyon sa kanyang mukha.

“May problema ba?” ang tanong nito sa kanya.

Bumuntonghininga muna si Albert bago sumagot. “Ayokong magsinungaling sa’yo, Aurora, kaya sasabihin kong mayroon.”

“Business?”

“Personal.”

Muli siyang pinagmasdan ni Aurora. “Is it about… Mico?”

Marahang tumango si Albert. “From the very start, I knew it was wrong.”

“Pero siya lang ang nakita kong nakapagpasaya sa’yo mula nang mawala si Ramon.”

“I know I shouldn’t be acting this way. For God’s sake, I am already 38 and I should be decisive.”

“You are decisive,” ang giit ni Aurora.

“Not when it comes to love,” ang sagot niya.

“Akala ko, nakapagdesisyon ka na tungkol sa kanya. Na kahit malayo ang agwat ng edad n’yo, mamahalin mo siya. Bagay na pinapaboran ko dahil nakikita kong mahal ka rin niya at natitiyak kong hindi pera ang habol niya sa’yo dahil maykaya ang pamilya niya.”

“Pero may nangyaring hindi inaasahan. May natuklasan ako tungkol sa kanya at iyon ang nagpapagulo sa isip ko ngayon. Suddenly, unsure na ako sa relasyon namin. Hindi ko alam kung dapat pa ba kaming magpatuloy.”

Bumuntonghininga si Aurora, puno ng simpatiya. “It’s none of my business kaya hindi na ako magtatanong kung ano ang problema ninyo. Hahayaan muna kitang makapag-isip-isip at ayusin ang bagay na ‘yan on your own. But if you need somebody to talk to, nandito lang ako.”

Sa kabila ng pagkagulumihan, pilit na ngumiti si Albert. “Salamat, Aurora.”

Ngumiti rin si Aurora at tinapik-tapik ang kamay niya.

At nang matapos ang kanilang pagmemeryenda, tumayo na sila at lumabas ng restaurant.

“Magpapahinga ka na ba?” ang tanong ni Aurora.

“Hindi. Maglalakad-lakad muna ako,” ang sagot ni Albert.

“Alright. Ipapaakyat ko na lang ang mga bagahe mo sa kuwarto. I’ll see you later, Albert.”

“Okay. Thanks again.”

Tinanaw niya ang paglayo ni Aurora at natiyak niya, the resort is doing her good dahil sa masigla at masaya nitong kilos. Sana ganoon din ang maging epekto sa kanya ng pagtigil niya roon.

Sa pagdaan niya sa tapat ng front desk ay muli silang nagkatinginan ni Francis. Nginitian siya nito. Bahagya siyang tumugon subalit hindi huminto, patuloy ang mga hakbang palabas ng plantation house.

It was a glorious day. Asul na asul ang kalangitan at kahit mainit ang sikat ng pang-alas diyes na araw, mapresko ang ihip ng hangin at malilim ang mga lakaran dahil sa mayayabong na mga puno at halaman na nagkalat sa paligid.

Malaki na ang ipinagbago ng plantasyon mula nang ito ay maging pag-aari niya. Ideya niya na i-convert iyon. Hindi mapapasubalian ang kariktan ng lugar. Tahimik at hitik sa likas-yaman. Malapit sa paanan ng bundok at dinadaluyan ng malinis na ilog. Sayang naman kung mananatili na lamang itong pataniman at hindi malulubos ang potensyal. Naging malaking karagdagang kita sa ani ng lupain ang pagiging isang tourist destination nito.

Malaki ang kapasidad ng resort na tumanggap ng maraming guests dahil sa mga cottages na ipinatayo niya at in-incorporate sa landscape. At kahit maging fully-booked pa sila, sa sobrang lawak ng property ay hinding-hindi ito magiging masikip. Magkakaroon pa rin ng sapat na katahimikan at privacy ang mga manunuluyan doon.

Dama ni Albert ang koneksiyon niya sa lugar na iyon kahit na may kaakibat iyong magkahalong saya at lungkot. Dito siya nagkaisip at lumaki, unang umibig at nasaktan. Masakit ang mga alaala kung bakit kailangan niyang iwan noon ang plantasyon. At kahit itinadhana ang muli niyang pagbabalik, hindi nabubura iyon. Lalo na ngayon dahil isang bahagi ng kanyang nakaraan ang nagtulak sa kanya upang dito ay magkanlong.

Isang cottage na nakasuksok sa halamanan ang nadaanan ni Albert. Isang pamilya ang umuokupa niyon. Nasa porch ang Tatay at Nanay na nakapahingalay sa lounging chairs habang ang tatlong maliliit na anak – dalawang lalaki at isang babae – ay naglalaro ng habulan sa hardin. Matitinis ang mga tili at tawa, lipos ng kasiyahang walang malay.

Pamilyar sa kanya ang eksenang iyon at habang pinapanood niya ang mga bata, nakadama siya ng masidhing kirot sa kanyang puso.

Hindi niya napigil ang muling pananariwa ng mga alaala.

Mahigit tatlumpong taon na ang nakakaraan nang magsimula ang lahat, dito rin sa lugar na ito na kung tawagin ngayon ay Plantation Resort.

(Itutuloy)

Part 2

Bagong Serye

2011-03-03T17:56:00.017+08:00

Abangan. Malapit na.

Happy Ending

2011-02-25T22:00:00.036+08:00

Muli akong nagsindi ng sigarilyo, kumapit sa barandilya ng rooftop at tumanaw sa ibaba. Wala nang pila, naubos na rin ang mga gustong makapasok sa Bed.

I needed a drink. Hindi ko alam kung ano ang nangyari sa hawak-hawak kong beer kanina. Siguro hindi ko lang namalayan na panay ang inom ko at naubos ko na habang nag-uusap kami ni Johann.

Sandali akong nagtungo sa bar at kumuha ng Strong Ice. Subalit pagbalik ko, may umuokupa na ng aking puwesto.

Nakakapit siya sa barandilya, nakadungaw sa ibaba. Malalim ang kanyang iniisip at oblivious sa paligid.

I stayed nearby at pinagmasdan ko siya. Hindi ko man nakikita ang kanyang mukha, na-sense ko na parang malungkot siya.

I ditched my cigarette and drank my beer, hindi lumalayo ang tingin ko sa kanya.

Maya-maya, nakita kong yumupyop siya sa kanyang mga palad. Matagal. Halos hindi tumitinag.

Hindi ako nakatiis. Nilapitan ko siya.

“Are you alright?”

Nag-angat siya ng mukha at bumaling sa akin ng tingin. Saka ko nakumpirmang malungkot nga siya dahil nakita ko iyon sa kanyang mga mata.

“Yeah. I mean… no.” He raked his fingers through his hair.

I just stood there with a questioning stare.

He fished a cigarette from his pocket. “Do you have a light?”

I held out my lighter for him.

“Thanks,” ang sabi niya.

Nagsindi rin ako ng panibagong sigarilyo.

Hindi ko napigilang mag-pursue. “May problema ba?”

Hinarap niya ako. “I broke off with my boyfriend. Just now.”

Napatitig ako sa kanya. What a coincidence.

“May iba na siya at ayaw niya na sa akin,” ang dugtong pa niya.

Ano ito, mirroring? Napalagok ako ng beer.

“I need a drink,” ang sabi niya. “Sandali, kukuha lang ako sa bar.”

Tinanaw ko siya habang papalayo. Bagsak ang kanyang balikat at mabibigat ang hakbang. May nadama akong simpatiya para sa kanya.

Bumalik din siya kaagad na may dalang Tanduay Ice. Muli niya akong tinabihan sa pagkakatayo sa may barandilya.

“Ako nga pala si Myro,” ang pakilala niya.

“Aris,” ang pakilala ko rin.

Nagpalitan kami ng ngiti at nakita ko sa kanyang mga labi ang pait na nadarama ko rin.

“If it will make you feel any better, alam mo ba na kaka-break ko lang din ngayon sa aking boyfriend?” ang sabi ko.

Napatitig siya sa akin, unbelievingly.

“It’s funny,” ang dugtong ko pa. “Pero pareho tayo ng sitwasyon.”

“Ang sakit ‘no?”

“Yeah,” ang sang-ayon ko.

“Pero hindi ka mukhang malungkot,” ang sabi niya.

“Hindi ba?”

“Yeah. Unlike me. Ang sama-sama ng loob ko. And I know it shows.”

“You should have seen me the first time somebody broke my heart. I was worse than you.”

“This is my first,” ang amin niya.

I surveyed him. He looked very young. He really must be new in the game, yung tipong sumusubok pa lang. Napansin ko rin that he was quite attractive. Not drop dead gorgeous but personable. Matangkad din siya at maayos ang pangangatawan.

“Ganoon lang ba talaga kadali ‘yun?” ang tanong niya.

“Ang alin?”

“Ang i-give up ako dahil may nahanap na siyang iba?”

“Seems like. Pero depende ‘yun kung totoong mahal ka niya.”

“Sabi niya sa akin, mahal niya ako. Kaya nga, minahal ko rin siya. Pero sa konting di- pagkakaunawaan, bumitiw siya. And before I knew it, mayroon na siyang iba.”

Mirroring ito talaga.

“Alam mo kung ano ang masakit?” ang patuloy niya. “Mahal ko pa rin siya at hindi ko matanggap na wala na siya. Parang gusto ko nang… mamatay.”

“Ano? No, don’t say that. Huwag kang masyadong magpadala sa emosyon mo. He dumped you because he found somebody else. That makes him a worthless son-of-a-bitch. Why would you want to die for somebody like him?”

“I feel worthless myself dahil iniwan niya ako.”

“Pero hindi diyan nagtatapos ang mundo. Nagsisimula ka pa lang. Maraming stumbling blocks bago mo mahanap ang magmamahal sa’yo. Dapat matuto kang bumangon sa iyong pagkakadapa.”

“I feel so sad… depressed. Na parang ayoko nang magpatuloy.”

“Nasasabi mo lang yan dahil bago sa’yo ang ganitong karanasan at nasasaktan ka. Ganyan din ako noon. Pero kapag naaalala ko ang panahong iyon, natatawa na lang ako. A few years from now, matatawa ka na rin lang kapag naalala mo ito.”

“How should I manage this lousy feeling then?”

Nagkasabay kaming magtapon ng sigarilyo at lumagok ng drink na para bang gusto muna naming i-clear ang hangin at lalamunan namin.

“Una sa lahat,” ang sabi ko, “tanggapin mo muna ang nangyari sa inyo ng boyfriend mo. Para magkaroon ka ng enlightenment, kailangan magkaroon ka muna ng acceptance.”

Nakikinig siya. Bakas sa kanyang mukha na iniintindi niya ang sinasabi ko kahit nakikita kong may agam-agam siya.

“Pangalawa,” ang patuloy ko, “mahalin mo ang sarili mo. Isa-isahin mo ang mga espesyal na katangian mo. Kailangan i-affirm mo sa sarili mo na isa kang mabuti at kaibig-ibig na tao.”

“Right now, wala akong makitang espesyal sa sarili ko. I’ve just been dumped. That makes me feel unwanted… ugly...”

“Kung hindi mo makita ngayon, hanapin mo. Dahil iyon ang magbibigay sa’yo ng kumpiyansa na karapat-dapat kang mahalin ng ibang tao. Iyon din ang katangiang kailangang makita ng magmamahal sa’yo.”

Kumurap-kurap siya subalit hindi nagsalita.

“Pangatlo, believe in your own destiny. Na may taong nakatakda para sa’yo. Misteryoso ang pag-ibig, maaaring dumating nang hindi inaasahan. Kailangang maniwala ka lang at maging ready.”

Patuloy siya sa pakikinig.

“At ang panghuli, huwag kang matakot na sumubok muli. Bigyan mo ng pagkakataon ang sarili mo na magmahal at mahalin kahit na paulit-ulit ka pang masaktan. Huwag kang madadala. Huwag kang susuko. Sabi nga, success – or happiness, for that matter – comes only to those who are persistent and unafraid.”

Hindi ko alam kung saan nanggaling ang mga pinagsasabi kong iyon. Sa subconscious ko siguro -- mga bagay na gusto kong sabihin sa sarili ko -- dahil ang pakikipag-usap ko kay Myro ay parang self-counseling na rin. Heartbroken din ako, remember?

Sabay naming sinaid ang laman ng aming mga bote. At nang muli siyang tumingin sa akin, may nakita akong ngiti sa kanyang mga labi. Nakita ko rin na tila umaliwalas ang kanyang mukha. Maybe I made sense. O baka naman dahil lang iyon sa tama ng Tanduay Ice.

“Salamat.” He hugged me.

I hugged him back.

“Sige, mauuna na ako,” ang paalam niya nang magbitiw kami. “Sisimulan ko nang ibangon ang sarili ko.”

May nadama akong gaan ng kalooban habang pinagmamasdan ko ang kanyang paglayo.

***

Kasagsagan na ng kasiyahan pagbaba ko. Sisksikan sa dancefloor ang mga nagsasayaw – maiingay, magagaslaw – sa musikang dama ko ang vibration hindi lang sa dingding kundi maging sa dibdib ko. The place suddenly felt like the old Bed. Mabuti naman at nakikinig sa feedback ang management. Binawasan na ang ilaw, dinagdagan na ang aircon at ibinalik na ang ledge/stage.

I started looking for my friends. Hindi ko sila makita sa kapal ng crowd. Tumayo na lang ako sa isang sulok at nakipag-exchange ng tingin at ngiti sa iba pang mga nakatayo roon.

Dumako ang tingin ko sa ledge. Daming cuties na nakasampa roon, half-naked. I ogled at their beautiful bodies, envying them because my waistline is no longer a size 31.

I was enjoying the display of sculpted chests and abs nang matigilan ako. Nag-double-take pa ako dahil noong una, hindi ako sigurado. Gyrating to the music in wild abandon was Myro.

Si Myro na kanina lamang ay lumung-lumo, mababa ang tingin sa sarili dahil iniwan ng boyfriend. Si Myro na sumalamin sa kabiguan ko at pinangaralan ko kung ano ang dapat gawin upang makabangon sa pagkakalugmok.

He was shirtless (ang ganda pala ng katawan niya!) shining up there the brightest. He must have found himself sooner than I expected dahil nakangiti siya, enjoying the attention – and affection – of the other dancers. I saw him being approached by the hunkiest of all, touching him, saying something in his ear, making him giggle.

Maya-maya pa, naghahalikan na sila.

Hindi ko naiwasang mapangiti. Pinanood ko siya, sila ng kapartner niya. Nakadama ako ng tuwa at excitement para sa kanya.

I forgot about my own misery dahil ang tagumpay niya sa kabiguan ay parang naging tagumpay ko na rin.