La Vida Loca

Sabado nang gabi at maulan. Kung hindi lang birthday nina Ace at James, hindi ako susugod sa Malate.

Ilang hakbang na lang bago ko marating ang Silya nang bumuhos ang malakas na ulan. Sumilong muna ako sa kanto ng Nakpil at Bocobo. Nakasabay ko sa pagsilong ang mga callboys ng Supermen. Na-overhear ko ang kuwentuhan nila tungkol sa dick size.

Pagdating ko sa Silya, kumpleto na ang barkada. Kumakain na sila at umiinom. Bineso ko muna ang mga celebrants bago ang iba. Walang Strong Ice kaya nag-Red Horse ako.

Lumabas mula sa katapat na bar si YJ at hinila ako upang ipakilala sa mga kasama niya. Isang girl at dalawang guys na parehong guwapo. Napa-beautiful eyes ako. Kaya lang, may catch pala. Jowa nung girl yung maskulado at baby naman ni YJ yung matangkad. First timers ang tatlo sa Malate at curious sila sa going-ons. We agreed to meet later sa Bed.

I went back to my friends. Tuloy ang inom at kaagad akong nalasing. Hindi ko talaga carry ang Red Horse. Feeling ko, naging maingay ako at magulo.

Luis came with a friend and joined us. After a while, we trooped to Bed. It was almost 2am.

At dahil lasing ako, para akong paru-paro na hindi napirmi sa loob. Ikot-ikot. Beso-beso. Sayaw-sayaw.

Maya-maya, Ace handed me a beer. Red Horse na naman. Ugh! Ininom ko pa rin pero hindi ko na inubos dahil umiikot na ang tingin ko.

Higit akong naging maharot. I danced and circulated some more.

Then I went upstairs para magpahinga sandali. Nakiupo ako at naki-chika sa grupo ni YJ. Ang cute talaga ng baby niya! “Wala bang kakambal yan?” ang tanong ko sa kanya.

Nag-restroom ako. Nakita kong nakatambay sa bridge ang dalawa kong friends. I joined them.

Habang nagkukuwentuhan kami, napansin ko ang isang guwapong boylet sa tabi namin. Panay ang iwas niya sa isang older guy na pinipilit siyang halikan.

I stared at them.

Napansin ako ni older guy.

“Gusto mo siya?” ang tanong niya sa akin.

Hindi ako nagsinungaling. “Oo.”

Binitiwan niya si boylet. “You can have him. Masyado siyang maarte.”

Umalis si older guy na nagsusuplada. Naiwan kami ni boylet na nakatingin sa isa’t isa.

I smiled at him. He smiled back. Then I got closer and held him.

My friends were watching as I gently kissed him on the lips.

He did not resist.

***

It was a surprise to see Li’l Bro sa dancefloor. It must have been ages since I last saw him. Nag-away kasi sila ng isa naming kabarkada kaya nag-sabbatical muna siya. I hugged him tight. I missed him so much.

Nakita ko rin si Kane, kasayaw si J (Do I know him? Charing!). Ang sweet nila ha! Konting chika tapos iniwanan ko na sila.

“I Gotta Feeling” was playing nang muli akong umakyat sa ledge. I swayed to the beat.

Doon ko na-meet si Patrick. The attraction was instant.

I made the first move and he responded. We danced and kissed. We hugged and held hands. He was the cutest thing I have seen that night and I could not be happier because he was mine.

He was just visiting from Pampanga. He’s taken pero nasa States ang jowa. He had the sweetest lips and the roughest kiss. Masakit siyang humalik but I liked it.

Ipinakilala niya ako sa kasama niya. Si Ronald.

Ipinakilala kami ni Ronald sa kahalikan niya. Si Warren.

Nagbiro si Patrick na mag-kiss kami ni Ronald.

Nagkatinginan kami ni Ronald. Nagkangitian. Unti-unting naglapit ang aming mga labi.

We kissed. His lips were soft and gentle.

Not wanting to be left out, sumali sa amin si Warren.

Naghalikan kaming tatlo. Matagal. Maalab.

Nang magbitiw kami, wala na si Patrick.

Muling nagtagpo ang mga labi namin ni Ronald.

Nagparaya si Warren. At umalis.

***

Pagbaba sa ledge, inalok ako ni Ronald na uminom ng zombie. Hindi ako nakatanggi. And then, nag-excuse siya sandali.

Namalayan ko na lamang na katabi ko na si Patrick.

Pinakiramdaman ko muna siya bago ko hinawakan ang kanyang kamay.

Niyakap ko siya. I tried kissing him but he resisted.

“Ayoko. Hinalikan mo na si Ronald,” ang sabi.

“Ikaw kasi. Binuyo mo kami,” ang sagot ko.

“It was just a joke.”

“Nagselos ka ba?” ang tanong ko.

Tumingin muna siya sa akin bago sumagot. “Oo.”

Humigpit ang hawak ko sa kamay niya.

“Alam mo,” ang sabi ko pagkaraan. “Gusto sana kita kaya lang…”

“Kaya lang ano?”

“May boyfriend ka na.”

“Ikaw rin, gusto na sana kita kaya lang…”

“Ano?”

“Player ka.”

Bumalik si Ronald. Muli niya akong pinainom ng zombie.

Maya-maya, nagpaalam na sila. Uuwi pa raw sila ng Pampanga.

I just waved at them.

I was so drunk to manage a proper goodbye.

***

Bandang 5am, lumabas na kami ng mga friends ko sa Bed.

Medyo umaambon kaya sumilong muna kami sa tolda sa labas ng O Bar. Ang daming taong nakikisilong. We thought about getting inside kaya lang masyadong siksikan.

Napatingin ako sa bagets na katabi ko. Tumingin din siya sa akin at ngumiti.

“Are you alone?” ang tanong ko.

“Yes,” ang sagot niya.

Inakbayan ko siya. I was poised to flirt.

“Bakit mag-isa ka lang?”

“Kasi…” Pause for effect. “Nagtitinda ako ng taho.”

Saka ko lang napansin ang dalawang stainless container sa may paanan niya.

OMG.

Me and my friends were laughing like crazy when we walked away.

The joke was on me.

Hiram

Na-meet ko siya sa mall.

Si Marlon.

Nagba-browse ako sa National nang mapansin ko siya.

Matangkad. Matipuno. May libog ang mukha.

Mukha siyang straight kaya lang iba kung makatingin.

Nang sundan sundan niya ako, saka ko napagtanto na kabaro siya.

Nginitian ko siya. Ngumiti rin siya.

Sabay pa kaming nag-“Hi” kasunod ang requisite na pagpapakilala at pagtatanong ng “Mag-isa ka lang?”

Before I knew it, nagmemeryenda na kami sa Chow King. At nag-uusap.

Bumanggit siya ng tungkol sa sex. Tila gini-gauge niya kung game ako.

Doon ko natiyak na on the prowl siya at naghahanap. Sumakay ako.

Naging malikot ang mga kamay niya sa ilalim ng mesa. Naging responsive ako.

Nang niyaya niya ako sa parking lot (may kotse siya), sumama ako.

Akala ko, magda-drive kami somewhere pero pagkasakay na pagkasakay sa kotse, sinimulan niya akong trabahuhin.

Nagdidilim na sa labas at tinted ang kanyang kotse.

Nagpaubaya ako. Na-excite ako sa danger na mahuli kami ng guwardiya.

Trinabaho ko rin siya. Mabilisan. Hanggang sa pareho kaming makatapos.

“I have to go,” ang sabi niya.

Wham-bang-thank you. “Ok,” ang sagot ko. Binuksan ko ang pinto ng kotse.

“Number mo nga pala,” ang sabi niya.

Nag-atubili ako pero ibinigay ko rin.

“Text kita,” ang sabi pagkakuha sa number ko.

“Sure.” Bumaba na ako ng kotse.

“Pasensya na, may susunduin pa kasi ako,” ang pahabol niyang sabi.

“Let me guess. Your boyfriend?” ang pabiro kong sagot.

“No. My wife.”

***

Hindi siya nag-text pagkatapos noon. Not that I was expecting him to.

Buwan ang lumipas until one day, November 1 to be exact, nagparamdam siya sa akin. Actually, nag-“Who’s this?” pa ako sa text kasi nakalimutan ko na siya.

“We did it sa parking lot, remember?” He prompted me.

Saka ko lang siya naalala.

“Uy, musta na?” ang reply ko.

“Pwede ba tayong magkita ngayon?”

Undas, walang pasok at wala akong ginagawa sa bahay kaya pumayag ako.

Magkita raw kami sa McDo.

Pagdating ko, nandoon na siya.

Naka-shorts at sando lang. Na-take note ko ang maganda niyang arms at chest. And his legs, huwaw! Nakaramdam ako ng stirrings sa kaloob-looban ko.

Nag-meryenda muna kami at siyempre, nag-usap.

Diniretso niya ako. Horny siya at gusto niyang makipag-sex.

Inaasahan ko na yun. At sa itsura niyang napaka-sexy, tatanggi ba ako?

Isa lang ang kundisyon ko. “Ayoko na sa kotse.”

“Huwag kang mag-alala. Iuuwi kita sa bahay,” ang sabi niya.

“What about your wife?” ang tanong ko.

“Umuwi sila ng anak ko sa probinsya. Dumalaw sa patay.”

“Mag-isa ka lang sa bahay?”

“It’s just you and me, baby,” Ang sagot niya na may pilyong ngiti.

***

Sa isang maliit na townhouse sila nakatira. Kita ang feminine touches sa salas ng bahay nila. Must be the wife.

Kaagad niya akong dinala sa kuwarto nila.

Napansin ko ang wedding portait na nakasabit sa dingding.

Maganda si wife. At napaka-guwapo ni Marlon.

Naghalikan kami. Nagyakap. At naghubad.

Nahiga kami sa kama nilang mag-asawa.

Nagniig kami. Dahan-dahan, almost leisurely.

Naranasan ko ang totoong husay niya. Kakaiba sa unang karanasan ko sa kanya.

Sa tuwing mapapadako ang mga mata ko sa litrato nila, pumipikit na lamang ako.

Nang humupa ang init namin, nag-usap kami.

“Bakit ka nag-asawa?” ang tanong ko.

“Kasi bisexual ako,” ang sagot niya.

“Gusto mo rin ng babae?”

“Kung paanong gusto ko rin ng lalaki.”

“Mahal mo ba ang asawa mo?”

“Oo.”

“Gaano mo siya kamahal?”

“Hindi ko siya ipagpapalit sa kahit sinong lalaki.”

Maya-maya, tumayo siya at nagtungo sa banyo.

Naiwan akong nakahiga sa kama.

Muli kong pinagmasdan ang wedding portrait nila.

“Sorry,” ang bulong ko habang nakatingin sa mukha ng misis niya.

***

A week after, nag-krus muli ang landas namin ni Marlon. Sa Jollibee sa mall na kung saan kami nagkakilala.

Kasama niya si wifey at ang anak nila. Larawan sila ng isang happy family.

Nakita niya rin ako subalit pareho kaming nagkunwari na hindi magkakilala.

Mixed ang feelings ko habang pinagmamasdan sila. Maasikaso si Marlon sa asawa at anak niya. Palangiti si misis at mukhang mabait. Ang cute din ng baby nila.

Nagpasya akong umalis na lang. Nag-restroom muna ako.

Hindi ko inaasahan na susundan ako ni Marlon.

Nagkatinginan kami sa loob ng restroom. Nag-usap ang aming mga mata.

Walang sali-salita, niyakap niya ako at hinalikan. Puno ng pananabik.

Nilabanan ko ang bugso ng aking damdamin. Pilit akong kumawala sa kanya.

Nagmamadali akong lumabas ng restroom.

Pagdaan ko sa mesa nila ng asawa niya, nabangga ko ang stroller ng anak nila. Nalaglag ang bag ng mga dede.

Kaagad kong dinampot ang bag at inabot sa asawa niya.

“Sorry,” ang sabi ko.

“It’s ok,” ang sabi ng asawa niya, nakangiti.

Nilukuban ako ng guilt.

Alam ko na higit pa roon ang dapat kong ihingi ng tawad sa kanya.

Ulam

Bagong salta lang ako noon sa Maynila. Bagong lipat din lang sa lugar na iyon. Malapit iyon sa pinagtatrabahuhan ko kaya doon ako nangupahan ng isang maliit na apartment.

Sa kanto ng kalyeng tinitirahan ko, may isang karinderya. Dumadaan ako roon pag-uwi ko para bumili ng hapunan ko.

Noong unang punta ko sa karinderyang iyon, napansin ko na kaagad siya.

Isa siya sa mga nagbabantay at nagtitinda. Maputi. Matangkad. At guwapo.

Hindi siya boy sa karinderyang iyon. Anak siya ng may-ari.

Siyempre sa kanya ako umorder. Hindi ako makapag-decide kung menudo o mechado.

“Sa palagay mo, alin ang mas masarap sa dalawa?” ang tanong ko na may konting pagpapa-cute.

“Parehong masarap ‘yan,” ang sagot niya na parang dismissive. Aba, suplado.

Kaldereta na lang tuloy ang inorder ko. At napansin ko na habang nagtatakal siya, wala siyang kangiti-ngiti.

Humirit pa ako: “Dagdagan mo naman.”

Hindi siya sumagot. Suplado nga.

Pagdating sa bahay, napansin ko, ang konti ng ulam ko.

***

Dahil convenient para sa akin, doon pa rin ako bumili ng ulam nang sumunod na araw.

Pero wala na ang pagpapa-cute at hirit ko. Basta itinuro ko na lang ang ulam ko at hindi na ako nagsalita. Although, hindi ko pa rin naiwasang tumingin sa kanya. Ang guwapo niya kasi talaga. Hindi siya nababagay magtinda sa karinderya.

Tumingin din siya sa akin pero kaagad ding bumawi. Suplado talaga.

Muli, napansin ko, ang konti ng bigay niyang ulam.

***

On the third day, ganoon uli. Point sa ulam. Walang salita. Ibinalot niya at iniabot sa akin.

Buo ang perang ibinayad ko kaya nagsukli siya.

Nang iniabot niya sa akin ang sukli ko, nag-brush ang mga daliri niya sa palad ko. Sabay kaming nagkatinginan and for a while, we held our glances. Doon ko higit na napansin kung gaano kaganda ang kanyang mga mata.

Ewan ko naman at biglang naglaglagan ang mga barya mula sa kamay ko. Yumuko ako upang damputin ang mga ito. Yumuko rin siya at tinulungan akong pulutin ang mga barya. Muli, nagkatinginan kami. At tila may nabanaagan akong ngiti sa kanyang mukha, sa kanyang mga mata kung hindi man sa kanyang mga labi.

***

Sa ikaapat na araw, nanibago ako dahil pagpasok ko sa karinderya, sinalubong ako ng maaliwalas niyang mukha.

Napangiti tuloy ako pagkakita sa kanya. Nagulat ako nang ngumiti rin siya. Aba, nagbago yata ang ihip ng hangin.

Point ako sa ulam na gusto ko. Nagtakal siya at nagbalot.

Nakangiti siya nang ibigay sa akin ito.

Hindi ko napigilan ang sarili ko. “Mas ayos kapag nakangiti ka.”

“Ha?” ang sagot niya.

“Gumuguwapo ka lalo,” ang dugtong ko habang inaabot ang bayad ko.

Kitang-kita ko na namula ang mga pisngi niya.

***

I was anticipating na magsusuplado uli siya dahil pinag-blush ko siya sa sinabi ko noong nakaraang araw. Pero nagkamali ako dahil nakangiti siya pagdating ko.

“Hi,” ang bati ko.

“Anong ulam mo ngayon?” ang tanong niya. Aba, chumichika.

Since nagsalita na siya, na-encourage akong kausapin siya. “Anong masarap sa palagay mo?”

“Eto, pochero. Bagong luto.”

“Mukha ngang masarap. Ikaw ba nagluto niyan?”

“Hindi. Nanay ko.”

“Sige, bigyan mo ako niyan.”

Paalis na ako nang magsalita uli siya. “Ano nga pala ang pangalan mo?”

“Ha?” Unexpected iyon.

“Ako si Jepoy,” ang pakilala niya.

“Ako si Aris,” ang sagot ko sabay ngiti nang pagkatamis-tamis.

Pagdating ko sa bahay, napansin ko, madami ang pocherong bigay niya sa akin.

***

On the sixth day, Mahaba-haba na ang conversation namin habang bumibili ako.

“Diyan ka ba sa yellow apartment nakatira?” ang tanong niya.

“Oo, kalilipat ko lang,” ang sagot ko.

“Mag-isa ka lang?”

“Oo. Taga-probinsiya kasi ako.”

“Saan ang probinsiya mo?”

Sinabi ko.

“Uy, tagaroon din ang Nanay ko.”

“Nakapunta ka na ba roon?”

“Minsan lang, noong bata pa ako.”

Hindi ko na maalala kung ano pa ang mga napag-usapan namin basta nagtapos iyon sa ganito:

“Akala ko, suplado ka. Mabait ka pala,” ang sabi ko.

“Mahiyain lang ako. At medyo naaalangan sa’yo,” ang sagot niya.

“Bakit naman?”

“Maporma ka kasi kapag nakapang-opisina ka.”

Natawa ako. “Maporma ka rin naman ah, kahit hindi nakapang-opisina.”

Madami uli ang ulam ko nang gabing iyon.

***

Linggo, wala akong pasok. Lumabas ako ng bahay para pumunta sa supermarket.

Pagdaan ko sa basketball court, nakita ko si Jepoy. Naglalaro. Akala ko hindi ko siya makikita nang araw na iyon kasi wala akong balak na dumaan sa karinderya nila.

Nakita niya rin ako. Kumaway siya. Huminto ako. Lumapit siya.

Naka-sando siya at ang lapad ng balikat niya. Ang laki rin ng braso niya. Naka-shorts siya at ang haba ng legs niya. Pawisan siya pero parang ang bango niya.

“Saan ang punta?” ang tanong niya.

“Mamamalengke. Magluluto ako ngayon.”

“Buti naman. Sarado kami kapag Linggo eh.” Nakangiti siya.

Nag-apuhap ako ng isasagot pero parang wala akong masabi. Ngumiti na lang ako.

“Sige. Ingat,” ang sabi niya bago muling bumalik sa paglalaro.

Napabuntonghininga ako habang pinagmamasdan siya. Outside of the carinderia in his basketball attire, mukha siyang anak-mayaman. Ang kinis niya at namumukod-tangi siya sa mga kalaro niya.

Nang gabing iyon, hindi siya mawaglit sa isip ko. Kahit pumikit ako, nakikita ko ang larawan ng kanyang guwapong mukha, nakangiti sa akin.

***

Monday. Nag-overtime ako. Medyo ginabi ako at hindi pa kumakain kaya pagkagaling sa opisina, dumaan ako sa karinderya.

Gutom ako pero parang mas sabik ako na makita si Jepoy.

Nakangiti siya nang datnan ko. Pakiramdam ko, masaya rin siyang makita ako.

“Akala ko, hindi ka na bibili,” ang sabi. “Ginabi ka yata…”

“Nag-OT kasi ako.” Nakatingin ako sa kanya. Parang nawala ang pagod ko nang masilayan ko ang kakisigan niya.

“Wala nang masyadong ulam…” ang sabi niya.

“Bigyan mo na lang ako ng kahit na ano. At saka rice.”

“Naubusan ka na rin ng rice. Pero may nakasalang na.”

“Naku, paano akong kakain niyan… ”

“Huwag kang mag-alala. Iniin-in na lang.”

Inabot niya sa akin ang ulam na binalot niya. Naramdaman ko ang bahagyang pagdaop ng kamay niya sa kamay ko.

“Ako na ang bahala sa rice mo,” ang sabi. “Dadalhin ko na lang sa bahay mo.”

“Ha?” Napatingin ako sa kanya.

May pilyong ngiti sa kanyang mga labi. May sinasabi ang kanyang mga mata.

“Seryoso ka?” ang tanong ko.

“Oo. Alam ko naman kung saan ka nakatira.”

“Ikaw ang bahala. Nasa third door ako.”

Naramdaman ko ang pagbilis ng tibok ng puso ko.

***

Napapitlag ako nang marinig ko ang kanyang mga katok.

Binuksan ko ang pinto.

Naroroon siya, nakatayo sa harap ko.

Parang hindi ako makapagsalita. Mesmerized ako sa presence niya.

Inabot niya sa akin ang supot ng kanin pero sa halip na kunin iyon, hinawakan ko ang kamay niya at hinila ko siya sa loob.

Isinara ko ang pinto.

Nagtama ang aming mga mata. Nangusap ang aming mga titig.

Nagyakap kami nang buong pananabik. Nagtagpo ang aming mga labi at kami ay nagsalo sa isang masidhing halik.

“Bilisan natin,” ang bulong niya sa akin.

Tinanggal ko ang kanyang T-Shirt. Nasilayan ko ang kanyang hubad na katawan. Walang kasimputi at kasingkinis.

Idinampi ko ang aking mga labi sa kanyang matipunong dibdib. Dinama ko ang kanyang impis na tiyan at matambok na puwet.

Ibinaba niya ang kanyang shorts at inihain niya sa akin ang kanyang sarili.

Napakasarap ng ulam ko nang gabing iyon. At napaka-hefty ng serving.

Sana pala, umorder ako ng extra rice.

Be With You

I have given up on you pero nagbakasakali pa rin ako.

Niyaya kitang lumabas kasama ang grupo.

I was expecting a “No” kasi nga ang pagkakaalam ko, may dine-date ka nang iba. Kaya na-surprise ako nang mag-“Yes” ka. Siyempre, natuwa ako.

Ang sabi mo pa: “I cancelled my date to be with you, guys.”

It was the usual gimik with friends. And your presence made the difference.

Even if we were sitting beside each other, I tried to be as casual as possible. Even if we were sharing a plate of pulutan and a pack of cigarettes, hindi ko ito binigyan ng anumang kahulugan.

I was myself. Wala na akong conscious effort na magpa-impress sa’yo. Panay ang inom ko at alam ko na habang nalalasing ako, mas nagiging spontaneous ako. Hindi na guarded ang mga salita at galaw ko. And like the other guys, you were laughing at my every joke.

I got the feeling na mas appreciated mo ang pagkaluka-luka ko, hindi katulad noon na wala kang reaction sa pagpapaka-demure ko.

Nevertheless, hindi pa rin ako nag-isip ng kahit na ano. I was just enjoying myself being with the group. And being with you.

Wala na talaga sa isip ko na tratuhin pa kita nang espesyal dahil sabi ko nga, I’ve given up on you. Tanggap ko na, na kahit matagal din akong nag-care sa’yo, na-reach ko na ang finish line ng kahibangang ito.

Actually, I paid more attention to my other friends than to you. To the point na, feeling ko intentionally talaga, I neglected you. Hindi katulad dati na iniintindi kita palagi… tinatanong kung ok ka lang ba… hinahanap kapag nawawala. Ayoko na kasi talagang magpadala sa damdamin ko.

Pero sadya yatang may twist ang bawat istorya ng buhay ko dahil kung kelan wala na akong expectations mula sa’yo, saka naman parang sinorpresa mo ako sa mga kakaibang kilos mo.

Napansin ko na sa tuwing tumitingin ako sa’yo, sinasalubong mo ang mga mata ko. Umiiwas ako dahil ayokong muli ay mawala ako sa mga titig mo.

Napansin ko rin na naging mahawak ka sa akin, bagay na hindi ko yata maalalang ginagawa mo sa akin noon. Ako pa ang mahawak sa’yo dati pero never kang naging responsive.

Naramdaman ko ang manaka-nakang pagpatong ng kamay mo sa hita ko o sa likod ko. Na dinedma ko lang dahil mahawak din naman sa akin ang ibang friends ko.

Natigilan lang ako nang bumulong ka sa akin: “Basambasa na ng pawis ang likod mo, baka magkasakit ka.” Na noong una’y babalewalain ko lang sana subalit dinugtungan mo pa: “Akina panyo mo, pupunasan kita.”

Touched ako. Pero parang hindi tama na magpapunas pa ako ng likod sa’yo. “No, it’s ok,” ang sabi ko. Nag-excuse ako at nag-restroom. Ako ang nagpunas sa sarili ko.

The night wore on na basta nag-enjoy lang ako. I went about meeting other people. Pinabayaan lang din kita na mag-socialize. Honestly, I forgot all about you dahil I got connected with really interesting guys.

We parted ways na walang fanfare. Basta naghiwalay lang tayo. Ni hindi ko maalala kung nakapag-goodbye ako sa’yo nang maayos.

The following day, I texted everybody including you: “It was great to see you again last night. Thank you for the enjoyable company.”

Nag-reply lahat. Maliban sa’yo.

Wala sa akin ‘yon. Okay lang kung di ka sumagot. Malay ko ba kung hindi ka nag-enjoy and you felt na wala kang dapat ipagpasalamat sa nagdaang gabi.

I went about my day na hindi ako apektado.

Naapektuhan lang ako nang bandang hapon, nag-text ka sa akin: “Why were you so cold last night?”

Matagal bago ako nakasagot: “What do you mean cold?”

“Parang iniiwasan mo ako.”

“Hindi kita iniiwasan. Why would I do that?”

“Pinabayaan mo akong mag-isa.”

“Pinabayaan lang kitang mag-enjoy on your own.”

Hindi ka na sumagot.

Bandang gabi, muli kang nag-text sa akin: “Goodnight.”

“I hope hindi ka na nagtatampo,” ang reply ko.

“Sorry, na-misread ko ang actions mo.”

“Ako ang dapat mag-sorry kasi na-offend kita.”

“Na-disappoint lang ako na parang hindi na tayo masyadong close.”

“We’re still friends, di ba?”

“Pero parang malayo na tayo sa isa’t isa. Hindi na katulad dati. ”

“May mga bagay din kasing mahirap sabihin at ipakita.”

Hinintay ko ang reply mo pero nanahimik ka.

Subalit kinabukasan paggising ko, may text ka: “Good morning. Sana maging maganda ang araw mo. Ingatan mo ang sarili mo. Naririto lang ako palagi. Please be there for me also.”

Napangiti ako. May warmth na bumalot sa puso ko.

I texted back: “I will always be there for you.”

Pero ang gusto ko talagang sabihin: I want to be with you.