Balisa siya nang gabing iyon. Sa kanyang pagkakahiga, hawak-hawak niya ang brief na bigay ni Miguelito.
Inilapit niya iyon sa kanyang mukha. Inamoy-amoy at hinalik-halikan. Idinampi sa kanyang pisngi… sa kanyang leeg… sa kanyang dibdib.
Dinig niya ang mabilis na pintig ng kanyang puso habang ginagawa iyon.
Maya-maya, hinubo niya ang kanyang shorts sa ilalim ng kumot at isinuot ang brief. May kakaibang sensasyong hatid ang paglapat niyon sa kanyang balat. May kiliting dumaloy mula sa kanyang singit patungo sa kanyang kaselanan at hindi niya napigil ang maghumindig. Umalsa ang brief at nahigit ang tela, dama niya ang masarap nitong pagsikip.
Hinimas-himas niya ang sarili at nagsimula siyang iduyan ng luwalhati. Ipinagpatuloy niya iyon hanggang sa siya ay makatulog.
Kinabukasan, maaga siyang ginising ni Aling Rosa upang isama pagpasok sa malaking bahay. Bumangon siyang pupungas-pungas. At sa kanyang pagtayo, hindi nalingid sa ina ang suot niya.
“Ano ‘yan?” ang tanong, kunot-noong nakatingin.
“Brief po,” ang sagot niya, pagkaraang matukoy ang tinitingnan nito.
“Saan galing ‘yan?”
“Bigay po ni Miguelito.”
“Bakit ka binigyan?”
“Nay, binata na raw po ako. Dapat sa akin, nagbi-brief na.”
“Sana hindi mo tinanggap. Nakakahiya.”
“Mapilit po, e.”
“Siya, sige, magbihis ka na at nagmamadali tayo.” Umakmang lalabas na ng silid ang ina.
“Nay,” ang pigil niya. “Kelan po ba kayo pupunta sa bayan?”
“Bakit?”
“Ibili n’yo naman ako ng maraming ganito.”
“Hay, naku. Hindi ka pa nga tuli, eh.” At tumalikod na ang kanyang ina na parang pagbalewala sa hiling niya.
Napakamot na lamang siya ng ulo at naghanda na sa pag-alis.
Habang naglalakad sila ng kanyang ina papunta sa malaking bahay, nalaman niya ang aktibidad ng mga bisita nang araw na iyon.
“Magpi-picnic sila at masu-swimming sa ilog,” ang sabi ni Aling Rosa. “Kaya kailangan nating magmadali para hindi ako magahol sa paghahanda ng mga pagkain nila. At ikaw, sasama ka sa kanila. Kailangan nila ng tagabuhat. May sasama ring mga katulong para mag-asikaso sa kanila.”
“Mabuti na lang, palagi akong nagdadala ng ekstrang damit.”
“Bakit, maliligo ka rin ba?”
“Baka makisali rin po ako kina Miguelito.”
“Basta, tingnan-tingnan mo sila. Mahirap nang may madisgrasya sa mga bata.”
“Opo.”
Pagsapit sa malaking bahay, kaagad na naging abala sa pagluluto ang kanyang ina. Una, ng almusal at pangalawa, ng tanghaliang dadalhin sa ilog. Tumulong din siya.
Excited ang mga bisita, higit lalo ang mga bata. Kaya pagkatapos mag-agahan, kaagad nang gumayak ang mga ito upang lumarga. Mauuna na ang mga ito at isusunod na lamang ang mga pagkain.
Akala ni Alberto, sa maghahatid siya ng pagkain sasabay. Subalit pinasama na siya sa mga bisita. Kailangan daw kasi ng mauutus-utusan at – hindi nagkamali ang kanyang ina – ng titingin-tingin sa mga bata.
Lulan ng dalawang sasakyan, binagtas nila ang malubak na daan patungo sa ilog. Nadaanan nila ang kalamansian at manggahan. Namangha ang mga bata sa mga puno na hitik sa bunga.
“Sa susunod, mamitas naman tayo ng mangga,” ang bulalas ni Sofia.
“Magpakuha na lang tayo. Masyadong matataas ang mga puno,” ang sagot ni Isabel.
Ilang sandali pa, kumanan na ang sasakyang nauuna sa kanila na kinalululanan ng mga matatanda. Dahan-dahan itong nagmaniobra upang pumarada na sinundan naman ng driver nila.
At nang ganap nang makahinto ang sasakyan, nagsibaba na sila at saka lang nila nasilayang mabuti ang ilog na ikinukubli ng mga puno at halaman.
Sa ilog na iyon dumadaloy ang ikinabubuhay ng plantasyon. Nagmumula ang agos nito sa isang talon na nasa gilid ng bundok. At dahil tumatalaytay sa buong lupain, ito ang nagbibigay ng irigasyon sa mga taniman. Malinis at malinaw ang tubig na sagana sa mga isda, talangka at hipon. Bukod sa mga halaman, napaliligiran din ito ng malalaking bato na sinasabing nanggaling sa pagsabog ng bundok na dati ay isang aktibong bulkan.
Tuwang-tuwang nagtatakbo ang mga bata patungo sa pampang, hindi alintana ang admonisyon nina Doña Anastasia, Rosario at Constancia. Naiwan siyang bitbit ang mga gamit. Kaagad din naman siyang tinulungan sa pagbubuhat ng dalawang driver.
Inilagak nila ang mga gamit sa lilim ng isang malaking puno. Inayos nila ang folding table at mga upuan. Pagkatapos naglatag din sila ng banig sa damuhan. Kaagad na naupo ang mga babae at nagsimulang maghuntahan. Ang mga bata naman, nagsipagbihis na ng panligo. Naka-bathing suit sina Isabel at Sofia, samantalang sina Miguelito at Leandro ay naka-trunks naman.
Hindi niya naiwasang pagmasdan ang hubad na mga katawan nina Miguelito at Leandro. May depinisyon na ang mga ito. Nagtataka siya kung bakit tila mura pa ang kanyang katawan hambing sa mga ito. Higit lalo kay Leandro na pang-binata na ang hubog. Sabagay, kinse anyos na ito at binata nang maituturing.
Pero si Miguelito, kaedad niya. Bakit nagsisimula na ring humugis ang mga masel nito? Bakit tila napag-iwanan ang pag-usbong niya? Para tuloy ayaw niya nang maghubad.
“Alberto, halika nang maligo,” ang yaya sa kanya ni Miguelito. Nakalusong na ito sa tubig kasama si Leandro.
“Sige, mamaya na,” ang kanyang tugon. “Susunod ako.”
“Ang sarap ng tubig!” ang sabi pa ni Miguelito sabay lublob ng buong katawan. Gayundin ang ginawa ni Leandro. At maya-maya pa, naghaharutan na sila at nagkakarera sa paglangoy. Malalakas ang mga tawa.
“Huwag kayong gumawi sa malalim,” ang narinig niyang bilin ni Doña Anastasia na sandaling tumigil sa pakikipagkuwentuhan sa kapatid at amiga.
“Alberto,” ang tawag sa kanya ni Isabel. “Dali!”
May tinitingnan ito at si Sofia sa mababaw na bahagi ng ilog.
Lumapit siya rito. At nakita niya ang pinagkakatuwaan ng dalawa.
“Ang daming maliliit na isda. Dali, Alberto, ipanghuli mo kami.”
“Mahirap hulihin ‘yan, masyadong mabibilis,” ang sabi niya. “At saka wala tayong paglalagyan.”
“Ganoon ba?”
Hinabol-habol na lang ng dalawang batang babae ang mga isda. Hanggang sa mauwi iyon sa sabuyan ng tubig. Maya-maya, nabasa na rin siya dahil pati siya ay sinasabuyan na.
Nagtanggal siya ng pang-itaas.
“Ay, ang payat mo,” ang puna ni Sofia.
Bigla siyang nahiya kaya napahalukipkip siya na para bang magagawa niyong itago ang kanyang katawan. Muli niyang naisip na sana katulad iyon ng mga katawan nina Miguelito at Leandro.
Naglunoy na lamang siya sa tubig at lumangoy-langoy. Hindi lumalayo ang tingin sa mga bata. Inari niyang responsibilidad na bantayan ang mga ito.
Nakita niyang umahon sa kabilang pampang sina Miguelito at Leandro.
“Saan kayo pupunta?” ang sigaw-tanong niya.
“Maglalakad-lakad lang,” ang sagot ni Leandro, pasigaw rin.
Tinanaw niya ang mga ito hanggang sa makalayo. Gusto niya mang sumunod, hindi niya maiwan sina Isabel at Sofia. Higit nitong kailangan ang pagbabantay niya.
Dumating na ang kanilang pagkain at oras na ng panananghali, hindi pa rin bumabalik sina Miguelito at Leandro.
Nag-aalala na sina Doña Anastasia at Rosario.
Nagprisinta siyang hanapin ang mga ito.
Nilangoy niya patawid ang kabilang pampang. At pag-ahon niya, kaagad niyang sinundan ang landas na nakita niyang binagtas nina Miguelito at Leandro.
Malayo-layo na ang kanyang nalalakad subalit wala pa rin siyang makitang bakas. Inisip niya na baka naligaw ang mga ito.
Sumuot siya sa halamanan. Sinuyod niya rin ang batuhan.
Nagsisimula na siyang kabahan nang may marinig siyang kaluskos at anas.
Dahan-dahan siyang sumilip sa likod ng malaking bato. Naroroon sina Miguelito at Leandro.
Napamulagat siya sa ginagawa ng mga ito.
(Itutuloy)
Part 5
Thursday, April 14, 2011
Tuesday, April 12, 2011
Plantation Resort 3
Ipinalista siya ng kanyang ina sa Grade I. Kaya nang magpasukan, napabilang si Alberto sa mga batang maagang gumigising at umaalis ng plantasyon upang pumasok sa paaralan.
Malayo-layo rin ang kanilang nilalakad sa araw-araw. Palibhasa mga bata pa na sabik sa mga bagong karanasan, hindi naging mahirap iyon. Bagkus ay naging kasiya-siya pa.
Dahil likas ang hilig sa pag-aaral, naging masigasig si Alberto. Nagbunga ng matataas na marka ang kanyang kasipagan. Subalit sa kabila ng dibersiyon, hindi niya pa rin nalimutan sina Miguelito at Isabel. Patuloy siyang umasam sa kanilang pagbabalik. At kahit ilang tag-init na ang lumipas, nanatili siyang naghihintay.
Valedictorian siya nang grumadweyt sa Grade VI. Akala niya iyon na ang pinakamasayang sandali sa kanyang buhay. Subalit nahigitan iyon nang sa muling pagdatal ng tag-init, dalawang sasakyan ang dumating sa plantasyon.
Lulan ng isa sa mga iyon sina Miguelito at Isabel.
Parang lumukso ang kanyang puso. Kaagad siyang napatakbo upang sumalubong. Subalit nang malapit na ay kaagad ding napahinto, napalitan ng alinlangan ang tuwang nag-uumapaw.
Maliban kay Doña Anastasia, may iba pang mga kasama sina Miguelito at Isabel. Mula sa isa pang sasakyan ay umibis ang dalawang babae. Gayundin ang dalawang bata – isang babae at isang lalaki. Ang babae ay kasinggulang niya at ang lalaki ay mas matanda nang kaunti.
Kung tutuusin ay hindi na ito mga bata. Mga dalaginding at binatilyo na. Katulad din niya na sa gulang na trese ay nagbibinata na.
Malugod ang naging pagsalubong ni Don Miguel sa mga dumating na hindi magkamayaw sa galak. Maingay ang mga babae at maharot ang mga bata. Bihis na bihis at mga nakasapatos pa. Sa suot niyang T-shirt, shorts at tsinelas, nakadama ng pagkaalangan si Alberto sa kanyang itsura.
Bago niya pa nagawang magkubli ay natanawan na siya ni Isabel. Kaagad siya nitong kinawayan sabay sigaw sa kanyang pangalan. “Alberto!”
Nakatawag-pansin iyon sa mga bisita na napatingin sa kanya. Nakita niyang nakangiti si Miguelito pero parang matutunaw siya sa hiya. Kaya sa halip na tumugon at tumuloy sa pagsalubong, pumihit siya at nagtatakbo palayo.
Sa likod-bahay siya napasuling dahil sa pagkataranta. Napaupo siya sa baytang ng hagdan paakyat sa kusina. Doon siya sandaling namahinga at nilimi ang magkakahalong damdaming namayani sa kanya.
Sa saglit na pagkahagip ng kanyang mga mata kay Miguelito, tila tumatak ang bagong anyo nito sa kanyang isip. Hindi na ito katulad ng dati. May bakas na ng kapilyuhan ang mala-anghel na mukha. Mestisuhin pa rin subalit hindi na mapusyaw ang balat. At ang ginintuang buhok ay kulay tsokolate na. Mga pagbabagong higit na nagpatingkad sa kaguwapuhan nito.
Ipinikit niya ang kanyang mga mata at naglunoy siya sa imaheng iyon. Ang hindi niya maipaliwanag ay kung bakit maliban sa tuwa ay may hatid iyong tila pagkabagabag sa kanya.
Ginambala siya ng pagbukas ng pinto ng kusina.
“Alberto, mabuti at nandiyan ka.”
Nilingon niya ang nagsalita. Ang kanyang ina na kusinera sa malaking bahay.
“Pumasok ka muna rito at tumulong ka sa pagsisilbi.”
“Ho?” Nabigla siya sa utos ng ina dahil umiiwas nga siya.
“Bilisan mo. Nakadulog na sila.”
Tutol man ang kalooban, napasunod na lamang siya.
Isang masaganang tanghalian ang inihanda para sa mga bisita. At kahit ayaw niyang magpakita sa kumedor, wala siyang nagawa. Sa dami ng iba’t ibang putahe, kailangan din ng maraming tagapagsilbi.
Hawak ang bandehado ng ginataang sugpo, nakayuko siyang lumabas ng kusina. Galak na galak si Isabel pagkakita sa kanya. Kaagad siyang ipinakilala sa mga bisita.
“Si Alberto, kalaro namin noon ni Miguelito,” ang sabi.
Hiyang-hiya siya sa atensyong nakuha. Pilit siyang ngumiti sabay lapag ng ulam sa hapag.
Hindi pa tapos si Isabel. “Alberto, ito si Sofia,” ang pakilala sa batang babae. “At ito naman si Leandro,” ang pakilala sa batang lalaki. “Mga anak sila ni Tita Rosario, kaibigan ni Mama Anastasia,” ang muwestra sa isa sa mga babae. “At ito naman si Tita Constancia, kapatid ni Mama Anastasia. Magbabakasyon sila rito.”
Bahagya siyang pinukol ng tingin ng mga ito. Yumukod siya bilang pagbibigay-galang.
Tatalikod na sana siya upang bumalik sa kusina nang marinig niya ang tinig ni Miguelito. “Maaari mo ba kaming samahan mamaya sa bayabasan?”
Napatingin siya rito. Hindi niya magagawang tanggihan ang nakabibighani nitong ngiti.
“Sige,” ang kanyang sabi sabay alis.
Subalit kinailangan niya pa ring magpabalik-balik dala ang iba pang mga pagkain. At sa bawat pagkakataon, hindi niya naiwasang sumulyap kay Miguelito na napapatingin sa kanya, napapangiti na parang tuwang-tuwa rin na siya ay makita.
Nang maihain na ang lahat ng ulam, muli niyang binalikan ang baytang ng hagdan sa likod ng kusina. Muli siyang naupo roon. Tila tinunaw ng mga ngiti ni Alberto ang kanyang hiya. At kung kanina ay pag-iwas ang nais niya, ngayon ay nananabik siya na muli itong makasama.
Matagal siyang nanatili roon. Naglalaro sa kanyang isip ang mga maaaring mangyari sa pag-usad ng maghapon.
Napapitlag siya nang muli ay tawagin siya ng ina. Oras na ng pagliligpit. Nagmamadali siyang pumasok sa loob. Inaasahan niyang nasa kumedor pa si Miguelito subalit siya ay nabigo. Mga pinagkainan na lamang ang kanyang dinatnan. Nagsiakyat na ang mga ito sa kuwarto.
Dali-dali siyang tumulong sa pagliligpit. At pagkatapos ay dali-dali rin siyang naligo at nagbihis. Nais niyang maging handa kapag tinawag na siya ni Miguelito upang lumarga.
Puno siya ng antisipasyon nang magsibaba na ang mga bata. Nakapagbihis na ang mga ito. At kahit nakapagpalit na rin siya, alangan pa rin ang kanyang itsura sa mga suot nito.
“Alberto, halika na,” ang yaya sa kanya ni Miguelito.
Humagilap muna siya ng bayong mula sa kusina bago sila lumabas ng bahay. Sinimulan nilang tahakin ang landas patungo sa bayabasan. Bilang gabay, siya ang nauuna at dinig niya ang usapan at tawanan nina Isabel at Sofia. Manaka-naka naman ang pagtugon ni Leandro sa pakikipag-usap ni Miguelito.
Nang mapadaan sila sa kamalig, nilingon ni Alberto si Miguelito. Nakatingin din ito sa kanya. Tahimik na nag-usap ang kanilang mga mata tungkol sa sikretong nasaksihan nila sa kamalig noong maliit pa sila. Sikretong hindi nila ibinunyag. Sikretong alam na nila ngayon ang tunay na kahulugan.
Ilang sandali pa, sinapit na nila ang bayabasan. Nagpulasan nang lipad ang mga ibon na nanginginain. Nalanghap nila ang halimuyak ng mga nahihinog at nabubulok nang prutas. Sa dami ng mga puno na walang humpay sa pamumunga, halos wala nang pumapansin dito maliban sa mga hayop.
Tuwang-tuwa sina Isabel at Sofia pagkakita sa mga bayabas. Agad na natakam sa manibalang na mga prutas.
“Dali, Leandro, umakyat ka na,” ang sabi ni Sofia. “Mamitas ka na.”
“Di ako marunong umakyat sa puno,” ang sagot ni Leandro. “Si Miguelito na.”
“Dali na, Miguelito,” ang udyok ni Isabel.
Napatingin si Miguelito kay Alberto. At naunawaan ni Alberto ang mensahe nito. Hindi rin ito marunong umakyat sa puno.
“Ako na,” ang prisinta niya.
Walang kahirap-hirap ang kanyang naging pag-akyat. Nang siya ay nasa itaas na, nagsimula siyang mamitas. Nakatingala sa kanya ang apat. Subalit maya-maya, napahagikhik sina Isabel at Sofia. Pati si Leandro ay natawa rin. Taka siya kung bakit. Napatingin siya kay Miguelito na pinipigil ang tawa. Sumenyas ito sa kanya at saka niya lang naintindihan kung bakit. Nanlamig siya sa realisasyon na dahil sa maluwag niyang shorts, may nasilip ang mga ito na hindi dapat makita. Namula siya sa hiya at mabilis niyang kinipit ang kanyang mga hita. Para tuloy hindi na siya makakilos.
Subalit dahil nasa itaas na siya, wala na siyang magawa kundi ang ipagpatuloy ang pamimitas. Agad namang nalipat ang atensiyon ng mga bata sa mga bunga ng bayabas na sinimulan niyang ilaglag. Nagkagulo ang mga ito sa pamumulot at tila nakalimutan na ang naging katatawanan.
Hiyang-hiya pa rin siya nang makababa na. Parang hindi siya makatingin nang diretso. Subalit wala naman nang bumanggit ng naging kahihiyan niya.
Pinagtulungan nilang isilid ang mga bayabas sa bayong. At naglakad na sila pabalik sa malaking bahay. Kung kanina ay nauuna siya, ngayon ay nasa hulihan na siya bitbit ang mga pinamitas.
Pinagmasdan niya ang apat habang naglalakad at hindi niya naiwasang ihambing ang sarili. Malinis ang mga ito at siya ay madungis. Bago ang mga damit at siya ay luma. Halata kung sino ang nakaririwasa at kung sino ang mahirap. Kahit kasama siya ng mga ito, hindi pa rin mapasusubalian na hindi siya kauri.
May lungkot siyang naramdaman dahil doon. Kung hindi nga lang dahil kay Miguelito, hindi na siya sasama sa mga ito. Hindi niya maipaliwanag ang damdaming iyon, ang pagkagiliw kay Miguelito, na sa kabila ng kanyang hindi pagiging kumportable ay nagbibigay sa kanya ng kasiyahan at lakas ng loob.
Nakita niyang inakbayan ni Leandro si Miguelito at may ibinulong ito. Natawa si Miguelito. Hindi niya maintindihan kung bakit may nadama siyang panibugho.
Nang sapitin nila ang malaking bahay, nagpahingalay muna ang mga bata sa balkonahe. Kaagad naman siyang nagtungo sa likod-bahay upang hugasan sa poso ang mga bayabas bago isilbi.
Nakayuko siya at abala sa ginagawa nang may lumapit sa kanya.
“Alberto.”
Nag-angat siya ng mukha.
Nakita niyang nakatayo sa harap niya si Miguelito. May inaabot sa kanya.
“Ano yan?” ang tanong niya.
“Brief,” ang sagot. “Sa’yo na.”
Natigilan siya.
“Hindi ka na bata. Dapat nagbi-brief ka na.”
Hindi siya nakahuma.
“Malaki pa naman ‘yang iyo.”
(Itutuloy)
Part 4
Malayo-layo rin ang kanilang nilalakad sa araw-araw. Palibhasa mga bata pa na sabik sa mga bagong karanasan, hindi naging mahirap iyon. Bagkus ay naging kasiya-siya pa.
Dahil likas ang hilig sa pag-aaral, naging masigasig si Alberto. Nagbunga ng matataas na marka ang kanyang kasipagan. Subalit sa kabila ng dibersiyon, hindi niya pa rin nalimutan sina Miguelito at Isabel. Patuloy siyang umasam sa kanilang pagbabalik. At kahit ilang tag-init na ang lumipas, nanatili siyang naghihintay.
Valedictorian siya nang grumadweyt sa Grade VI. Akala niya iyon na ang pinakamasayang sandali sa kanyang buhay. Subalit nahigitan iyon nang sa muling pagdatal ng tag-init, dalawang sasakyan ang dumating sa plantasyon.
Lulan ng isa sa mga iyon sina Miguelito at Isabel.
Parang lumukso ang kanyang puso. Kaagad siyang napatakbo upang sumalubong. Subalit nang malapit na ay kaagad ding napahinto, napalitan ng alinlangan ang tuwang nag-uumapaw.
Maliban kay Doña Anastasia, may iba pang mga kasama sina Miguelito at Isabel. Mula sa isa pang sasakyan ay umibis ang dalawang babae. Gayundin ang dalawang bata – isang babae at isang lalaki. Ang babae ay kasinggulang niya at ang lalaki ay mas matanda nang kaunti.
Kung tutuusin ay hindi na ito mga bata. Mga dalaginding at binatilyo na. Katulad din niya na sa gulang na trese ay nagbibinata na.
Malugod ang naging pagsalubong ni Don Miguel sa mga dumating na hindi magkamayaw sa galak. Maingay ang mga babae at maharot ang mga bata. Bihis na bihis at mga nakasapatos pa. Sa suot niyang T-shirt, shorts at tsinelas, nakadama ng pagkaalangan si Alberto sa kanyang itsura.
Bago niya pa nagawang magkubli ay natanawan na siya ni Isabel. Kaagad siya nitong kinawayan sabay sigaw sa kanyang pangalan. “Alberto!”
Nakatawag-pansin iyon sa mga bisita na napatingin sa kanya. Nakita niyang nakangiti si Miguelito pero parang matutunaw siya sa hiya. Kaya sa halip na tumugon at tumuloy sa pagsalubong, pumihit siya at nagtatakbo palayo.
Sa likod-bahay siya napasuling dahil sa pagkataranta. Napaupo siya sa baytang ng hagdan paakyat sa kusina. Doon siya sandaling namahinga at nilimi ang magkakahalong damdaming namayani sa kanya.
Sa saglit na pagkahagip ng kanyang mga mata kay Miguelito, tila tumatak ang bagong anyo nito sa kanyang isip. Hindi na ito katulad ng dati. May bakas na ng kapilyuhan ang mala-anghel na mukha. Mestisuhin pa rin subalit hindi na mapusyaw ang balat. At ang ginintuang buhok ay kulay tsokolate na. Mga pagbabagong higit na nagpatingkad sa kaguwapuhan nito.
Ipinikit niya ang kanyang mga mata at naglunoy siya sa imaheng iyon. Ang hindi niya maipaliwanag ay kung bakit maliban sa tuwa ay may hatid iyong tila pagkabagabag sa kanya.
Ginambala siya ng pagbukas ng pinto ng kusina.
“Alberto, mabuti at nandiyan ka.”
Nilingon niya ang nagsalita. Ang kanyang ina na kusinera sa malaking bahay.
“Pumasok ka muna rito at tumulong ka sa pagsisilbi.”
“Ho?” Nabigla siya sa utos ng ina dahil umiiwas nga siya.
“Bilisan mo. Nakadulog na sila.”
Tutol man ang kalooban, napasunod na lamang siya.
Isang masaganang tanghalian ang inihanda para sa mga bisita. At kahit ayaw niyang magpakita sa kumedor, wala siyang nagawa. Sa dami ng iba’t ibang putahe, kailangan din ng maraming tagapagsilbi.
Hawak ang bandehado ng ginataang sugpo, nakayuko siyang lumabas ng kusina. Galak na galak si Isabel pagkakita sa kanya. Kaagad siyang ipinakilala sa mga bisita.
“Si Alberto, kalaro namin noon ni Miguelito,” ang sabi.
Hiyang-hiya siya sa atensyong nakuha. Pilit siyang ngumiti sabay lapag ng ulam sa hapag.
Hindi pa tapos si Isabel. “Alberto, ito si Sofia,” ang pakilala sa batang babae. “At ito naman si Leandro,” ang pakilala sa batang lalaki. “Mga anak sila ni Tita Rosario, kaibigan ni Mama Anastasia,” ang muwestra sa isa sa mga babae. “At ito naman si Tita Constancia, kapatid ni Mama Anastasia. Magbabakasyon sila rito.”
Bahagya siyang pinukol ng tingin ng mga ito. Yumukod siya bilang pagbibigay-galang.
Tatalikod na sana siya upang bumalik sa kusina nang marinig niya ang tinig ni Miguelito. “Maaari mo ba kaming samahan mamaya sa bayabasan?”
Napatingin siya rito. Hindi niya magagawang tanggihan ang nakabibighani nitong ngiti.
“Sige,” ang kanyang sabi sabay alis.
Subalit kinailangan niya pa ring magpabalik-balik dala ang iba pang mga pagkain. At sa bawat pagkakataon, hindi niya naiwasang sumulyap kay Miguelito na napapatingin sa kanya, napapangiti na parang tuwang-tuwa rin na siya ay makita.
Nang maihain na ang lahat ng ulam, muli niyang binalikan ang baytang ng hagdan sa likod ng kusina. Muli siyang naupo roon. Tila tinunaw ng mga ngiti ni Alberto ang kanyang hiya. At kung kanina ay pag-iwas ang nais niya, ngayon ay nananabik siya na muli itong makasama.
Matagal siyang nanatili roon. Naglalaro sa kanyang isip ang mga maaaring mangyari sa pag-usad ng maghapon.
Napapitlag siya nang muli ay tawagin siya ng ina. Oras na ng pagliligpit. Nagmamadali siyang pumasok sa loob. Inaasahan niyang nasa kumedor pa si Miguelito subalit siya ay nabigo. Mga pinagkainan na lamang ang kanyang dinatnan. Nagsiakyat na ang mga ito sa kuwarto.
Dali-dali siyang tumulong sa pagliligpit. At pagkatapos ay dali-dali rin siyang naligo at nagbihis. Nais niyang maging handa kapag tinawag na siya ni Miguelito upang lumarga.
Puno siya ng antisipasyon nang magsibaba na ang mga bata. Nakapagbihis na ang mga ito. At kahit nakapagpalit na rin siya, alangan pa rin ang kanyang itsura sa mga suot nito.
“Alberto, halika na,” ang yaya sa kanya ni Miguelito.
Humagilap muna siya ng bayong mula sa kusina bago sila lumabas ng bahay. Sinimulan nilang tahakin ang landas patungo sa bayabasan. Bilang gabay, siya ang nauuna at dinig niya ang usapan at tawanan nina Isabel at Sofia. Manaka-naka naman ang pagtugon ni Leandro sa pakikipag-usap ni Miguelito.
Nang mapadaan sila sa kamalig, nilingon ni Alberto si Miguelito. Nakatingin din ito sa kanya. Tahimik na nag-usap ang kanilang mga mata tungkol sa sikretong nasaksihan nila sa kamalig noong maliit pa sila. Sikretong hindi nila ibinunyag. Sikretong alam na nila ngayon ang tunay na kahulugan.
Ilang sandali pa, sinapit na nila ang bayabasan. Nagpulasan nang lipad ang mga ibon na nanginginain. Nalanghap nila ang halimuyak ng mga nahihinog at nabubulok nang prutas. Sa dami ng mga puno na walang humpay sa pamumunga, halos wala nang pumapansin dito maliban sa mga hayop.
Tuwang-tuwa sina Isabel at Sofia pagkakita sa mga bayabas. Agad na natakam sa manibalang na mga prutas.
“Dali, Leandro, umakyat ka na,” ang sabi ni Sofia. “Mamitas ka na.”
“Di ako marunong umakyat sa puno,” ang sagot ni Leandro. “Si Miguelito na.”
“Dali na, Miguelito,” ang udyok ni Isabel.
Napatingin si Miguelito kay Alberto. At naunawaan ni Alberto ang mensahe nito. Hindi rin ito marunong umakyat sa puno.
“Ako na,” ang prisinta niya.
Walang kahirap-hirap ang kanyang naging pag-akyat. Nang siya ay nasa itaas na, nagsimula siyang mamitas. Nakatingala sa kanya ang apat. Subalit maya-maya, napahagikhik sina Isabel at Sofia. Pati si Leandro ay natawa rin. Taka siya kung bakit. Napatingin siya kay Miguelito na pinipigil ang tawa. Sumenyas ito sa kanya at saka niya lang naintindihan kung bakit. Nanlamig siya sa realisasyon na dahil sa maluwag niyang shorts, may nasilip ang mga ito na hindi dapat makita. Namula siya sa hiya at mabilis niyang kinipit ang kanyang mga hita. Para tuloy hindi na siya makakilos.
Subalit dahil nasa itaas na siya, wala na siyang magawa kundi ang ipagpatuloy ang pamimitas. Agad namang nalipat ang atensiyon ng mga bata sa mga bunga ng bayabas na sinimulan niyang ilaglag. Nagkagulo ang mga ito sa pamumulot at tila nakalimutan na ang naging katatawanan.
Hiyang-hiya pa rin siya nang makababa na. Parang hindi siya makatingin nang diretso. Subalit wala naman nang bumanggit ng naging kahihiyan niya.
Pinagtulungan nilang isilid ang mga bayabas sa bayong. At naglakad na sila pabalik sa malaking bahay. Kung kanina ay nauuna siya, ngayon ay nasa hulihan na siya bitbit ang mga pinamitas.
Pinagmasdan niya ang apat habang naglalakad at hindi niya naiwasang ihambing ang sarili. Malinis ang mga ito at siya ay madungis. Bago ang mga damit at siya ay luma. Halata kung sino ang nakaririwasa at kung sino ang mahirap. Kahit kasama siya ng mga ito, hindi pa rin mapasusubalian na hindi siya kauri.
May lungkot siyang naramdaman dahil doon. Kung hindi nga lang dahil kay Miguelito, hindi na siya sasama sa mga ito. Hindi niya maipaliwanag ang damdaming iyon, ang pagkagiliw kay Miguelito, na sa kabila ng kanyang hindi pagiging kumportable ay nagbibigay sa kanya ng kasiyahan at lakas ng loob.
Nakita niyang inakbayan ni Leandro si Miguelito at may ibinulong ito. Natawa si Miguelito. Hindi niya maintindihan kung bakit may nadama siyang panibugho.
Nang sapitin nila ang malaking bahay, nagpahingalay muna ang mga bata sa balkonahe. Kaagad naman siyang nagtungo sa likod-bahay upang hugasan sa poso ang mga bayabas bago isilbi.
Nakayuko siya at abala sa ginagawa nang may lumapit sa kanya.
“Alberto.”
Nag-angat siya ng mukha.
Nakita niyang nakatayo sa harap niya si Miguelito. May inaabot sa kanya.
“Ano yan?” ang tanong niya.
“Brief,” ang sagot. “Sa’yo na.”
Natigilan siya.
“Hindi ka na bata. Dapat nagbi-brief ka na.”
Hindi siya nakahuma.
“Malaki pa naman ‘yang iyo.”
(Itutuloy)
Part 4
Wednesday, March 30, 2011
Eyeball
“Nasaan ka na?”
“Bed na. Ikaw?”
“Bed na rin. Naka-brown ako.”
“Ako, naka-blue stripes.”
Iginala ko ang aking paningin. Hinanap ko siya sa kapal ng tao sa dancefloor.
Sa liwanag ng patay-sinding mga ilaw, nakita ko siya. Mas guwapo pala siya sa personal. Na-excite ako. Tapos, nagtama ang aming mga mata.
Pareho kaming nakipagsiksikan upang makalapit sa isa’t isa. At nang magtagpo, nagsimula kaming sumayaw na hindi bumibitiw ang mga titig.
Do you know what you started
I just came here to party
But now we’re rockin’ on the dancefloor
Acting naughty
Hinawakan niya ang aking kamay, ang aking baywang. Hinila niya ako payakap sa kanya. Nagdikit ang aming mga katawan. Naglapit ang aming mga mukha.
Your hands around my waist
Just let the music play
We’re hand in hand, chest to chest
And now we're face to face
Tukso ang kanyang mga labi. Barely an inch away from mine. Hindi ko napigil ang aking sarili. I kissed him. He kissed me back. Napapikit ako at nilasap ang tamis ng aming paghahalikan.
“Hi. Ako si Aris,” ang sabi ko nang magbitiw kami.
“Ako si F.”
Sabay kaming napangiti.
Finally, natuloy din ang aming pagkikita. After being chatmates and textmates for so long. Kaytagal kong hinintay ang pagkakataong iyon.
I wanna take you away
Let’s escape into the music
DJ let it play
Muling naglapat ang aming mga labi, may urgency ng pagkasabik at pagkauhaw. Nagyakap kami, mahigpit. Nadama ko ang bawat contour ng kanyang mala-diyosong katawan.
Baby are you ready ‘cause it’s getting close
Don’t you feel the passion ready to explode
What goes on between us no one has to know
This is a private show
He was extemely sweet, higit sa pagkakakilala ko sa kanya online. In my mind, I started imagining the two of us becoming lovers. It was an exciting thought. Higit lalo at hindi maikakaila ang aming mutual attraction.
Patuloy kaming nagsayaw. We were both uninhibited. May init ang bawat galaw.
Keep on rocking to it
Please don’t stop
Please don’t stop the music
“Hi.” May guy na lumapit sa amin. Matangkad, maporma, gym-fit. Inakbayan niya si F na kaagad namang nag-respond. Obviously, magkakilala sila.
“Aris,” ang baling ni F sa akin. “I want you to meet B…”
I was about to extend my hand and say hello nang marinig ko ang karugtong ng introduction.
“…my boyfriend.”
Nagulat ako at napaurong.
“Don’t worry, we have an open relationship.”
Ma ma se, ma ma sa, ma ma coo sa
Ma ma se, ma ma sa, ma ma coo sa
“Can I join you?” ang tanong ni B, sa akin nakatingin.
“Of course.” Si F ang sumagot.
He kissed F. Then he kissed me. F kissed me. Then B kissed us both. Sabay-sabay na naglapat at nagtunggalian ang aming mga labi.
I just can’t refuse it
Like the way you do this
Keep on rocking to it
Please don’t stop
Please don’t stop the music
I felt my heart slowly breaking but I went along with what was happening.
Ma ma se, ma ma sa, ma ma coo sa
Ma ma se, ma ma sa, ma ma coo sa
Bumulong sa akin si F. “Sama ka sa amin ni B. Mag-threesome tayo.”
Tuluyang nanlumo ang aking puso at gumuho ang ilusyon ko kay F.
Kumalas ako at lumayo.
The music just stopped playing.
“Bed na. Ikaw?”
“Bed na rin. Naka-brown ako.”
“Ako, naka-blue stripes.”
Iginala ko ang aking paningin. Hinanap ko siya sa kapal ng tao sa dancefloor.
Sa liwanag ng patay-sinding mga ilaw, nakita ko siya. Mas guwapo pala siya sa personal. Na-excite ako. Tapos, nagtama ang aming mga mata.
Who knew that you’d be up here
Looking like you do
You’re making staying over here impossible
Baby I must say your aura is incredible
Looking like you do
You’re making staying over here impossible
Baby I must say your aura is incredible
Pareho kaming nakipagsiksikan upang makalapit sa isa’t isa. At nang magtagpo, nagsimula kaming sumayaw na hindi bumibitiw ang mga titig.
Do you know what you started
I just came here to party
But now we’re rockin’ on the dancefloor
Acting naughty
Hinawakan niya ang aking kamay, ang aking baywang. Hinila niya ako payakap sa kanya. Nagdikit ang aming mga katawan. Naglapit ang aming mga mukha.
Your hands around my waist
Just let the music play
We’re hand in hand, chest to chest
And now we're face to face
Tukso ang kanyang mga labi. Barely an inch away from mine. Hindi ko napigil ang aking sarili. I kissed him. He kissed me back. Napapikit ako at nilasap ang tamis ng aming paghahalikan.
“Hi. Ako si Aris,” ang sabi ko nang magbitiw kami.
“Ako si F.”
Sabay kaming napangiti.
Finally, natuloy din ang aming pagkikita. After being chatmates and textmates for so long. Kaytagal kong hinintay ang pagkakataong iyon.
I wanna take you away
Let’s escape into the music
DJ let it play
Muling naglapat ang aming mga labi, may urgency ng pagkasabik at pagkauhaw. Nagyakap kami, mahigpit. Nadama ko ang bawat contour ng kanyang mala-diyosong katawan.
Baby are you ready ‘cause it’s getting close
Don’t you feel the passion ready to explode
What goes on between us no one has to know
This is a private show
He was extemely sweet, higit sa pagkakakilala ko sa kanya online. In my mind, I started imagining the two of us becoming lovers. It was an exciting thought. Higit lalo at hindi maikakaila ang aming mutual attraction.
Patuloy kaming nagsayaw. We were both uninhibited. May init ang bawat galaw.
Keep on rocking to it
Please don’t stop
Please don’t stop the music
“Hi.” May guy na lumapit sa amin. Matangkad, maporma, gym-fit. Inakbayan niya si F na kaagad namang nag-respond. Obviously, magkakilala sila.
“Aris,” ang baling ni F sa akin. “I want you to meet B…”
I was about to extend my hand and say hello nang marinig ko ang karugtong ng introduction.
“…my boyfriend.”
Nagulat ako at napaurong.
“Don’t worry, we have an open relationship.”
Ma ma se, ma ma sa, ma ma coo sa
Ma ma se, ma ma sa, ma ma coo sa
“Can I join you?” ang tanong ni B, sa akin nakatingin.
“Of course.” Si F ang sumagot.
He kissed F. Then he kissed me. F kissed me. Then B kissed us both. Sabay-sabay na naglapat at nagtunggalian ang aming mga labi.
I just can’t refuse it
Like the way you do this
Keep on rocking to it
Please don’t stop
Please don’t stop the music
I felt my heart slowly breaking but I went along with what was happening.
Ma ma se, ma ma sa, ma ma coo sa
Ma ma se, ma ma sa, ma ma coo sa
Bumulong sa akin si F. “Sama ka sa amin ni B. Mag-threesome tayo.”
Tuluyang nanlumo ang aking puso at gumuho ang ilusyon ko kay F.
Kumalas ako at lumayo.
The music just stopped playing.
Sunday, March 27, 2011
Waffle
Kabubukas lang ng mall, naroroon na ako. Ang aking sadya: magpa-facial! Hindi dahil sa kalandian kundi dahil kailangan kaya tumakas muna ako sa office nang umagang iyon.
Bago pumunta sa clinic na nasa basement ng mall, dumaan muna ako sa kalapit na restroom. Walang-wala sa hinuha ko na may naghihintay na sorpresa sa akin doon.
Pagpasok ko, nakita ko siyang nakaharap sa salamin, nagpapaguwapo. Sure ako na sa mall siya nagtatrabaho dahil sa kanyang uniporme na hindi ko pinagkaabalahang basahin ang logo. Saglit na nagtama ang aming mga mata at napansin ko na may itsura siya.
Tumuloy ako sa urinal. Sumunod siya sa akin at tumabi. Iniwasan kong tumingin. Subalit sa aking peripheral, nabanaagan ko ang inilawit niya at iwinagayway. Na-curious ako pero pinigil ko pa rin ang sumulyap.
Nang matapos akong umihi, humarap ako sa salamin at nag-ayos ng buhok. Tumayo siya sa aking likod. Nagulat ako dahil nakabukas ang kanyang pantalon, kita ang kanyang puting brief na namumurok sa bukol.
Napalunok ako at napatitig sa kanyang repleksiyon. Ngumiti siya sa akin at kumindat. Dinilaan niya rin ang kanyang mga labi. He was seducing me! Para akong itinulos na hindi makakilos.
Maya-maya pa, kinuha niya ang kamay ko at dinala sa kanyang harapan. Ipinasalat niya sa akin ang kanyang umbok. Ipinahimas-himas at nagsimula siyang tigasan.
Bumilis ang tibok ng aking puso at nag-init ang aking pakiramdam.
Nagharap kami. Muli ay hinawakan niya ang kamay ko at ipinasok sa brief niya. Nadama ko ang kanyang di-pangkaraniwang sukat.
At bago pa ako nakahuma, inilabas niya ang ari niya. Umigkas iyon na parang dalag. Napanganga ako at napasinghap.
Grabe, extra large! Jumbo, kumbaga sa hotdog. Bratwurst, kumbaga sa European deli. At homemade special, kumbaga sa embotido.
Nanlaki ang mga mata ko. Noon lang ako nakakita ng ganoon. Kalahati lang ang kayang balutin ng kamay ko at halos hindi magtagpo ang hinlalaki at hinlalato ko.
“Tikman mo,” ang kanyang utos.
Nanghina ang aking mga tuhod at ako ay napaluhod.
***
Pinahiga niya ako sa kama at kaagad na tinrabaho.
Nadama ko ang haplos ng mga kamay niya sa mukha ko. Napapikit ako.
Naging maulap ang kamalayan ko at nadama ko ang mainit na singaw sa aking balat. Nagsimula akong magpawis.
Nagpabiling-biling ako. Hindi mawala sa aking isip ang jumbo hotdog.
Maya-maya pa, naramdaman ko ang pagtusok ng matulis na sandata. Napapitlag ako.
“Ahhh… Dahan-dahan… masakit…” ang anas ko.
Magkakasunod ang ginawa niyang pag-ulos. Sundot-kalikot. Pilit pinipiga ang nasa loob.
Naglumiyad ako, sunod sa kanyang bawat kilos.
Hindi nagtagal, may nakatas siya mula sa akin. Nakadama ako ng ginhawa kahit na may konting kirot.
Isang buntonghininga ang aking pinakawalan. Nag-relax ang aking katawan.
Tuluyan na akong nagpaubaya sa facialist.
***
Bago umuwi, naisipan kong bumili ng pasalubong para sa mga kaopisina ko.
May nadaanan akong food cart at kaagad akong nagpabalot ng German Franks. (Obviously, nasa subconscious ko pa ang nangyari sa restroom.)
Nang magbabayad na ako, nagulat ako nang mapagsino ko ang nasa likod ng cart.
Nagkatinginan kami at nagkangitian.
Ang lalaking nagmamay-ari ng pinakamalaking hotdog na aking natikman…
Tindero siya ng Waffle Delite.
Bago pumunta sa clinic na nasa basement ng mall, dumaan muna ako sa kalapit na restroom. Walang-wala sa hinuha ko na may naghihintay na sorpresa sa akin doon.
Pagpasok ko, nakita ko siyang nakaharap sa salamin, nagpapaguwapo. Sure ako na sa mall siya nagtatrabaho dahil sa kanyang uniporme na hindi ko pinagkaabalahang basahin ang logo. Saglit na nagtama ang aming mga mata at napansin ko na may itsura siya.
Tumuloy ako sa urinal. Sumunod siya sa akin at tumabi. Iniwasan kong tumingin. Subalit sa aking peripheral, nabanaagan ko ang inilawit niya at iwinagayway. Na-curious ako pero pinigil ko pa rin ang sumulyap.
Nang matapos akong umihi, humarap ako sa salamin at nag-ayos ng buhok. Tumayo siya sa aking likod. Nagulat ako dahil nakabukas ang kanyang pantalon, kita ang kanyang puting brief na namumurok sa bukol.
Napalunok ako at napatitig sa kanyang repleksiyon. Ngumiti siya sa akin at kumindat. Dinilaan niya rin ang kanyang mga labi. He was seducing me! Para akong itinulos na hindi makakilos.
Maya-maya pa, kinuha niya ang kamay ko at dinala sa kanyang harapan. Ipinasalat niya sa akin ang kanyang umbok. Ipinahimas-himas at nagsimula siyang tigasan.
Bumilis ang tibok ng aking puso at nag-init ang aking pakiramdam.
Nagharap kami. Muli ay hinawakan niya ang kamay ko at ipinasok sa brief niya. Nadama ko ang kanyang di-pangkaraniwang sukat.
At bago pa ako nakahuma, inilabas niya ang ari niya. Umigkas iyon na parang dalag. Napanganga ako at napasinghap.
Grabe, extra large! Jumbo, kumbaga sa hotdog. Bratwurst, kumbaga sa European deli. At homemade special, kumbaga sa embotido.
Nanlaki ang mga mata ko. Noon lang ako nakakita ng ganoon. Kalahati lang ang kayang balutin ng kamay ko at halos hindi magtagpo ang hinlalaki at hinlalato ko.
“Tikman mo,” ang kanyang utos.
Nanghina ang aking mga tuhod at ako ay napaluhod.
***
Pinahiga niya ako sa kama at kaagad na tinrabaho.
Nadama ko ang haplos ng mga kamay niya sa mukha ko. Napapikit ako.
Naging maulap ang kamalayan ko at nadama ko ang mainit na singaw sa aking balat. Nagsimula akong magpawis.
Nagpabiling-biling ako. Hindi mawala sa aking isip ang jumbo hotdog.
Maya-maya pa, naramdaman ko ang pagtusok ng matulis na sandata. Napapitlag ako.
“Ahhh… Dahan-dahan… masakit…” ang anas ko.
Magkakasunod ang ginawa niyang pag-ulos. Sundot-kalikot. Pilit pinipiga ang nasa loob.
Naglumiyad ako, sunod sa kanyang bawat kilos.
Hindi nagtagal, may nakatas siya mula sa akin. Nakadama ako ng ginhawa kahit na may konting kirot.
Isang buntonghininga ang aking pinakawalan. Nag-relax ang aking katawan.
Tuluyan na akong nagpaubaya sa facialist.
***
Bago umuwi, naisipan kong bumili ng pasalubong para sa mga kaopisina ko.
May nadaanan akong food cart at kaagad akong nagpabalot ng German Franks. (Obviously, nasa subconscious ko pa ang nangyari sa restroom.)
Nang magbabayad na ako, nagulat ako nang mapagsino ko ang nasa likod ng cart.
Nagkatinginan kami at nagkangitian.
Ang lalaking nagmamay-ari ng pinakamalaking hotdog na aking natikman…
Tindero siya ng Waffle Delite.
Subscribe to:
Posts (Atom)