My First Broken Heart

Dose lang ako noon. Trese siya.

Taga-Maynila si Aaron at nagbabakasyon lang sa lugar namin for the summer.

Una ko siyang nakitang nakikipaglaro ng basketball sa mga kababata ko sa plaza. Napako ang tingin ko sa kanya dahil bukod sa guwapo, napakahusay niyang maglaro.

Panay din ang cheer sa kanya ng mga nanonood na dalagita na obvious ang paghanga at pagkakilig sa kanya.

At dahil mga kababata ko ang kalaro niya, nakilala ko siya. At dahil nakatira siya malapit sa amin, naging katropa namin siya.

Naging kalaro namin siya hindi lang sa basketball kundi maging sa patintero, tumbang-preso at taguan.

Naging kasa-kasama rin namin siya sa pagbibisikleta at paliligo sa ilog.

Sa lahat ng mga pagkakataong kalaro at kasama namin siya, lagi na ay may kakaiba akong saya na nadarama. Magiliw ang pakikitungo ko sa kanya dahil gusto kong mapalapit siya sa akin.

Magiliw din ang mga kabarkada naming babae sa kanya. Lalong-lalo na si Virginia na mula nang mahalata ko na panay ang papansin kay Aaron ay lihim ko nang kinainisan.

Hindi lang ang pagkainis kay Virginia ang inilihim ko kundi higit lalo ang espesyal kong pagtingin kay Aaron. Bago sa akin ang damdaming iyon at ayaw kong may makaalam.

Isang gabing maliwanag ang buwan, naglaro kami ng taguan. Magkasama kami ni Aaron na nagtago sa silong ng bahay.

Kahit madilim doon, aninag na aninag ko ang makisig niyang mukha. Amoy na amoy ko rin ang mabangong pawis niya.

Tinitigan ko siya. Ngumiti siya. At sa tulak ng hindi ko mapigilang damdamin, bigla ko siyang hinalikan. Sa pisngi.

Nagulat siya. Tapos natawa.

Inulit ko pa. Hindi na siya tumawa. Pero hindi rin siya umiwas.

Sa sumunod na round ng laro, magkasama uli kaming nagtago. At siya na ang nagkusang halikan ako. Sa lips.

Ako naman ang nagulat. Pero pumikit lang ako at hindi tuminag.

Iyon ang naging simula ng aming pagkakaunawaan. Sikreto namin iyon. Ingat na ingat kaming may makaalam.

Pero minsan, isang gabing muli ay taguan ang nilalaro namin, may nakahalata. Si Virginia.

“Bakit ba lagi kayong magkasama kung magtago?” ang tanong niya sa harap ng mga kalaro namin.

Pareho kaming hindi sumagot ni Aaron.

“Siguro may ginagawa kayo, ano?” ang dugtong pa ni Virginia na may pang-iintriga.

Todo deny kami pareho pero kinabahan ako. Natakot akong mabuking ang sikreto namin.

Siguro ay kinabahan at natakot din si Aaron dahil kinabukasan, nagsimula na siyang umiwas.

Hindi na siya masyadong naglalapit sa akin. Halos hindi na rin niya ako kinakausap. Kinalaunan, hindi na siya sumasali sa mga laro namin.

Nalungkot ako pero nagsawalang-kibo ako. Hinayaan ko siyang lumayo.

Isang hapon, ipinagpasya kong mamasyal sa gulod upang maibsan ang lungkot ko. Nami-miss ko si Aaron dahil ilang araw ko na rin siyang hindi nakikita.

Hindi ko inaasahang makikita ko siya roon. Nakaupo sa lilim ng nag-iisang puno. Nakatanaw sa malayo.

Sumikdo ang aking puso. Nagmadali ako upang lapitan siya. Subalit nang malapit na ako, napagtanto ko na hindi pala siya nag-iisa.

May kasama siya. Si Virginia.

Nagkubli ako sa mga halaman. At nagulat ako sa aking nasaksihan.

Hinalikan ni Aaron si Virginia. Sa lips. Matagal. Katulad ng ginagawa niya sa akin sa tuwing kami ay naglalaro ng taguan.

Parang dinurog ang aking puso. Parang hindi ako makahinga.

Nagtatakbo ako palayo. Nadapa ako at nagkasugat-sugat ang tuhod.

Pagdating sa bahay, umiyak ako nang umiyak.

Masakit ang mga sugat ko sa tuhod pero mas masakit ang sugat ko sa puso.

It was my first broken heart.

Happy Birthday, Blog

Today is my blog’s first birthday.

Parang kailan lang nang magsimula akong magsulat. Noong una, medyo may alinlangan pa ako subalit nang masimulan ko na, nagtuluy-tuloy na. Aba, at nakaka-isang taon na pala ako!

Sa pamamagitan ng aking blog, nagkaroon ako ng outlet para i-share ang mga magaganda, masasaya, pangit, malulungkot, nakakatawa, nakakainis, nakaka-L, nakapanghihinayang, at pati na rin ang mga nakasisindak na pangyayari sa aking buhay. Nailabas ko rin ang aking mga saloobin. And surprisingly, na-entertain ko kayo at nag-enjoy ako!

Sa pamamagitan ng mga sinulat ko, naging in-touch ako sa emotions at experiences ko na naging daan upang higit kong makilala ang sarili ko. Parang pagharap sa salamin na kung saan marami kang makikita, matututunan at mauunawaan.

Naging daan din ang aking blog upang madagdagan ang aking mga kaibigan. At wala ni isa man akong naging kaaway.

Salamat sa inyong patuloy na pagsubaybay at pagtangkilik. Kayo at ang inyong mga comment ang nagsisilbing inspirasyon sa akin upang patuloy na magkuwento.

Kung Hindi Siya 2

Naupo kami nang magkaharap. And for a moment, pareho lang kaming nakatingin sa isa’t isa.

Sabay kaming nagsindi ng sigarilyo. Sabay din kaming napangiti.

Hinagod ko siya ng tingin. Parang walang nabago sa kanya. Dati pa rin ang kanyang itsura, although may maturity na sa bukas ng kanyang mukha. Makinis pa rin ang moreno niyang kutis at sensuous pa rin ang makapal niyang labi.

“I am happy to see you,” ang sabi niya.

“Ako rin,” ang sagot ko.

“Akala ko, hindi mo pagbibigyan ang imbitasyon ko.”

“Bakit naman?”

“Lagi ka kasing busy.”

Lately, medyo dumalang ang komunikasyon namin. Kung kailan madalas ko na siyang naiisip, saka naman nabawasan ang kanyang pagpaparamdam. Kaya nang magyaya siyang magkita kami ngayon, pumayag kaagad ako dahil parang na-miss ko siya.

“Na-miss kita,” ang sabi niya.

“Ows? Kaya pala hindi ka na tumawag at nag-text.”

“Medyo naging busy lang,” ang sagot niya.

“Bakit, may dini-date ka na bang iba?”

“Wala.”

“So, anong pinagkakaabalahan mo?” ang tanong ko, nakangiti.

Uminom muna siya ng kape bago sumagot.

“May inaayos lang akong mga papeles.”

“Para saan?”

“Sa trabaho.”

Nawala ang ngiti ko sa aking narinig. Napatitig ako sa kanya.

“Mag-a-abroad ka uli?”

Tumango siya. “May offer. Sayang naman kasi.”

Para akong biglang nalungkot.

“Akala ko, hindi ka na uli aalis.”

“May dahilan ba para mag-stay ako?”

Natahimik ako.

“Mula nang bumalik ako, I’ve been trying to win you back pero parang ayaw mo na,” ang sabi niya.

“Dahil ito ang pinangangambahan ko… ang muli mong pag-alis,” ang sagot ko.

“Sabihin mo lang sa akin ngayon na huwag na akong umalis, hindi ako aalis.”

“Ayokong maging hadlang sa mga plano mo.”

Napailing siya. “Hindi kita maintindihan.”

“Ako rin, hindi ko maintindihan ang sarili ko.”

Katahimikan. Nagpatuloy kami sa pagkakape at paninigarilyo. Parang naubusan na kami ng sasabihin.

“I may be leaving in a month, “ ang sabi niya pagkaraan. “We still have time to be together.”

“That will be great.”

“Matagal mo nang sinasabi na isasama mo ako sa Malate.”

“Sige, punta tayo.”

“I want to meet your friends.”

“They would love to meet you.”

Katahimikan muli.

“Rich?” ang sabi ko pagkaraan.

“Yeah?”

“Please don’t think na hindi na kita mahal. I still do. It’s just that talagang naguguluhan lang ako pagdating sa'yo.”

“Ok lang, naiintindihan ko. May one month ka pa para maging sigurado.”