Saturday, September 24, 2016

Flawless

Nang magkaharap kami, napatunayan ko na totoo, wala ngang filter ang kanyang mga litrato. Napakapino ng kanyang kutis, napaka-flawless. Siguro may kaunti siyang BB cream pero hindi halata. At kung meron man, tiyak na mamahalin iyon -- 'yung Korean na tigtatatlong libo --  dahil ang kanyang mukha, sa kawalan ng pores, ay parang phinotoshop ng isang eksperto.

Tuesday, September 20, 2016

Sa Lumang Simbahan

Noong maliliit pa tayo, kasal-kasalan ang gusto kong laro. Pero ang gusto mo, pari-parian. Sa kalagitnaan ng "pagmimisa" mo, bigla kitang hinalikan.

"Huwag," ang sabi mo. "Masama."

At ngayong malalaki na tayo, sa muli kong pagdalaw sa simbahan, kumatok ako sa kumbento. Nang magbukas ang pinto, nagkagulatan tayo. Pagkaraan ng mahabang panahon, muli tayong nagkaharap.

"Marry me, Father," ang sabi ko.

Mapaglaro pa rin ako.

Thursday, August 18, 2016

8 Years Old Na Ang Blog Ko!

Eight years old na pala ang blog ko and guess what, nakalimutan ko itong i-celebrate noong July 6. Ngayon ko lang naalala. Grabe, ganoon na ba talaga ako ka-busy o sadyang nawaglit lang sa isip ko dahil madalang na ang mga post ko? But still, buhay pa rin naman ang blog na ito kaya dapat lang na gunitain pa rin ang taong nagdaan. Parang kailan lang, hindi ko inasahang magtatagal ang blog ko nang ganito. (Heto na naman ako, parang sirang plaka.) Short term lang ito dapat pero nakagiliwan ko na nang husto kaya nagtagal nang ganito. Kung dumalang man ang mga post ko at medyo naging malalim ako, iyon ay dahil nag-mature na rin naman ako. Hindi na pwedeng ang mga post ko hanggang ngayon ay katulad pa rin ng mga post ko noong bata-bata pa ako. Siyempre, may nababago sa ating pananaw, pag-iisip, kilos, galaw habang nagkakaedad tayo. At sa paglipas ng panahon, siguro kung sisilipin nyo ang mga post ko, mapapansin ninyo ang pagkakaiba ng mga luma sa bago. But still, nandiyan pa rin kayo (I hope!). Kahit madalang na ang mga comments, alam ko na paisa-isa, may nagbabasa pa rin ng mga isinusulat ko. Sapat na yun upang ako ay magpatuloy. Sana lang ay bumalik sa dati ang sigla ng Blogspot pero parang wishful thinking na lang iyon. Unless magkasundo-sundo ang mga kasabayan kong bloggers noon na muli ay buhayin ito. I can't help but look back doon sa mga panahong pagbukas mo ng Blogspot, punumpuno ng updates ang dashboard mo. Nakaka-miss iyon. Ang dami ko ring naging kaibigan noon na kapwa blogger. Ilang ulit din akong nakipag-eyeball. At ang bawat pagkakataon ay tunay na memorable. Sarap balikan ng nakaraan. Sana kahit mukhang imposible na ay madugtungan pa rin ng panibagong sigla ang darating na panahon.  

Saturday, July 30, 2016

Long Lost

OMG. Nahanap din kita sa FB. Ang common kasi ng name mo. Buti nabanggit sa akin ng isang common friend natin ang middle name mo. Kaya ayun nang sinubukan ko uli sa search, lumabas ang profile mo. Natigilan ako nang tumambad ang litrato mo. Ang inaasahan ko, medyo tumaba ka na at tumanda but no, payat ka pa rin at obvious na alaga mo ang iyong sarili dahil maliban sa konting crow’s feet sa iyong mga mata dahil nakangiti ka, ay bata pa rin ang iyong itsura. Parang katulad noong tayo pa. I would say you even look better dahil may character na ang bukas ng iyong mukha. Hindi katulad noong mga bata pa tayo. All I remember is your angelic face na palaging nakangiti at kung nakakanti naman ay parang iiyak palagi. Pero ngayon, nasa mukha mo na ang strength of character, ang wisdom na natutunan mo through the years and I so very much prefer yung ikaw ngayon kesa dati. Minessage na kita. At inadd na rin. Please accept.