Tuesday, October 21, 2014

The Ugly Bakling

Gusto ko siyang intindihin. Dahil nang makilala ko siya, hindi siya “maganda”. Maitim, ma-pimples, mataba. 

Minsan daw nakipag-EB siya. Namuti na ang mga mata niya, hindi dumating ang ka-EB niya. Duda niya, naispatan na siya mula sa malayo at hindi mineet dahil hindi nagustuhan ang itsura niya. Hindi pa siya nadala. Nakipagkita siyang muli sa isang guwapong nakilala niya sa G4M. Hindi siya pinagtaguan subalit prangka siyang sinabihan na hindi siya type, na iba pala ang itsura niya sa personal at inakusahan pa siyang poser. Hurt na hurt siya noon dahil nagpagupit pa siya at bago ang damit niya. Pinaniwalaan niya tuloy na pangit talaga siya at wala nang pag-asa.

Noong mga panahong iyon na mababa ang tingin niya sa sarili, nagkakilala kami at naging friends. Naging bukas siya sa pagkukuwento ng mga karanasan at insecurities niya (kagaya ng mga nabanggit ko na) at ako’y naawa. Tinulungan ko siyang mag-transform dahil may nakita akong potensyal sa kanya at gusto ko ring magkaroon siya ng sweet revenge sa mga umapi sa kanya. Una’y nag-share muna ako sa kanya ng beauty tips -- tamang paglilinis at pag-aalaga ng skin, tamang pagko-conceal ng blemishes at pagfo-funda na hindi halata. Gayundin ang pag-aayos ng buhok na bagay sa hugis ng kanyang mukha. Sinamahan ko siyang maghanap ng mga damit -- iyong magmumukha siyang tall and slim. Isang gabing lumabas kami upang gumimik, napansin ko kaagad ang difference. It was very encouraging at siya ay tuluyan ko nang prinoject. Dinala ko siya sa aking derma hindi lamang upang maremedyuhan ang kanyang pimples kundi upang kumonsulta na rin tungkol sa skin whitening. Isinama ko siya sa gym at ipinakilala sa aking trainor. Binigyan siya ng programa at diet. To his credit, naging matiyaga naman siya at masigasig. Every two weeks siyang bumisita sa derma at four times a week siyang nagreport sa gym.

At hindi nga nagtagal, makalipas ang tatlong buwan, ayun na, kitang-kita na ang dramatic change. Kuminis na siya at pumuti. At pumayat na. At dahil nagkaroon na ng definition ang katawan niya, totally naiba na ang kanyang tindig. Naiba na rin ang kanyang wardrobe na karamiha’y body fit dahil siguro nais niyang i-show off ang kanyang bagong hugis. Hanggang kinalaunan, napansin ko na kapag kami’y gumigimik, ang dali niya nang kumonek. Ang dami na sa kanyang pumapansin at may mga pagkakataong nararamdaman ko na mas pinapansin na siya kaysa sa akin. Okay lang dahil natutuwa ako na makita ang kanyang metamorphosis and I take pride sa kanyang success.

Ang hindi ko lang ma-take ay ang ginawa niya sa akin na hindi ko inexpect. Inagaw niya ang aking boyfriend!

Summer noon at nagpunta kami sa beach -- buong barkada, kasama siya at ang aking boyfriend. Sa gitna ng aming pagpapakalasing, nahuli ko sila na may ginagawang kataksilan sa akin. They were kissing sa madilim na sulok ng cottage. I confronted them, pareho silang nagpaliwanag at nag-sorry but after that, things were never the same.

The ugly duckling has turned into a swan and what the heck, he’s going to enjoy the pond!

Gusto ko siyang intindihin. Na-overwhelm lang siguro siya ng mga biglaang pagbabago sa sarili niya at nakalimot sa mga bagay na off limits. Subalit masakit na ako ay tuluyan nang iniwan ng boyfriend at sa kanya ay ipinagpalit. Ang pakiramdam ko ngayon, ako na ang pangit.        

Friday, October 17, 2014

Homeless


Nang magkita tayo, nanumbalik ang nakaraan nating pilit kong nililimot. At nang magyakap tayo, muli kong nadama ang ginhawang dulot ng isang tahanan. Ayoko na sanang bumitiw subalit nabasa ko sa iyong mga mata ang pagtutol – ako’y isang bisita na lamang na saglit mong pinatuloy. Wala na akong puwang sa iyong silid dahil may iba nang naninirahan. Magpapatuloy na lamang ako sa paglaboy-laboy.

Tuesday, October 14, 2014

Drink | Dance | Drama

Nitong Sabado, napagplanuhan namin nina Allen at Axel na mag-O. Nagkita muna kami ni Axel sa Shangri-La at sabay na kaming pumunta. Dumating si Allen na may kasamang dalawa pa – sina Elmer at Lee – na first time kong ma-meet. Na-take note ko kaagad na pareho silang may itsura. Uminom muna kami sa Jay-j’s. Maya-maya pa’y dumating ang dalawa pa naming friends – sina Kristoff at Argel. Pito na kaming lahat at habang nalalasing, patuloy ang kuwentuhan at biruan namin. Napansin ko na sina Elmer at Lee ay palaging tawang-tawa sa jokes ko. Bumulong ako kay Allen: “I like your friends.” “Define ‘like’,” ang sagot niya. “Like, as in gusto ko rin silang maging friends.” “Etchosera.” Ayaw maniwala. Ok, fine, ine-etchos ko siya. Dahil ang totoo, ipinapakilala pa lang niya ako sa dalawa, crush ko na silang pareho. Haha! “Parehong single ‘yan,” ang sabi ni Allen. “Mamili ka na. Sino ba sa dalawa?” Sa halip na sumagot ay pinagtakpan ko na lamang ng tawa ang tanong niya.

Later on, naging madali sa akin ang pumili. Nasilip ko kasi si Elmer na nagbukas ng Grindr sa kanyang phone. Ay, ayoko na sa kanya. Maraming kakumpetensya. Haha! Kaya nag-focus ako kay Lee. Chinika-chika ko. Saan ka nagwo-work? Ilang taon ka na? Etc. Sagot naman siya ng sagot, nakangiti pa. At kinalauna’y nagkukuwento na. At habang nag-uusap kami, saka ko lang na-place kung bakit magaan ang loob ko sa kanya. May hawig ang features niya – ilong, mata, bibig – sa ex ko noong college. Needless to say, lalong nadagdagan ang attraction ko sa kanya.

Bandang ala-una, napagpasyahan na naming pumunta sa O. Lasing na kaming lahat, lalo na ako. Dahil ewan ko naman, masyado akong nalibang at siguro’y dahil ang tagal ko ring hindi lumabas at masyado akong nasabik sa beer kaya hindi ako nagbilang ng bote. Ako yata ang pinakamaraming nainom. Pero okay pa naman ako, nakakalakad pa rin ng diretso. Iyon nga lang inalalayan ako ni Allen dahil alam niya – kilala niya ako – na sa gayong mga pagkakataon kailangan ko ng tulong. At ang ikinagulat ko, aba, nakialalay din si Lee. Hmmm, additional pogi points for him! Hehe! Itong si Allen, masyadong perceptive dahil napansin niya iyon. At masyado ring playful. Ang ginawa, bumitiw sa akin at hinayaan si Lee na mag-isang umalalay sa akin. Ngiting-ngiti si Allen – at napansin kong gayon din si Axel – habang pinagmamasdan kaming naglalakad ni Lee nang magkaakbay.

Pagkapasok sa O, pagkaraang mangalahati ako sa Red Horse na iniabot sa akin ni Axel, doon ko na naramdaman ang extent ng kalasingan ko. Nasusuka ako. Sinabi ko kay Allen. Kaagad niya akong sinamahan sa restroom. Nag-unload ako sa cubicle and I felt better. Nabawasan ang hilo ko at umayos ang pakiramdam ko. Back to normal. Ipinagpatuloy ko ang pag-inom and we hit the dancefloor. Kaming pito, nagsayaw kami nang nagsayaw. Nag-partner kami ni Lee at makailang-ulit na na-tempt akong siya ay halikan or at least maging forward at ipakita sa kanya ang aking interes. Pero, ewan ko ba, sa kabila ng epekto ng alak ay parang hindi ko iyon magawa. Nahihiya ako na nag-aalangan. Baka magulat. Kulang na yata talaga ako sa practice dahil unsure ako sa susunod na gagawin. Naisip ko rin, this has to be different. If I intend to connect with him, kailangan may respeto. Hindi ko siya dapat biglain dahil baka isipin niya, ang presko ko. Ayaw ko ring isipin niya na player ako dahil matagal na akong gumradweyt doon. And so, nagpatuloy kami nang ganoon. Pakiramdaman lang. Pangiti-ngiti kami pareho at pabulong-bulong upang makalikha ng conversation. Kinalaunan, napansin ko, we’re not getting anywhere. Inisip ko na hanggang ganoon na lang ba kami buong gabi? Si Allen na nasa di-kalayuan at  kanina pa pala kami pinagmamasdan ay lumapit sa akin at nagyayang mag-CR. May sasabihin daw siya sa akin.

“What happened to you? Nawala na ba ang angas mo?” ang sabi niya kaagad sa akin. Hindi kami sa CR tumuloy kundi sa labas. Nagsindi ako ng sigarilyo. “Natotorpe ka ba kay Lee?” ang dugtong pa niya. “Hindi naman,” ang sagot ko. “Then why? Kanina pa kayo nagsasayaw, walang nangyayari.” “Tinatantya ko pa kasi. Baka mabigla.” “Hindi ‘yun mabibigla. Hindi na inosente ‘yun sa mga ganito.” Humithit at bumuga ako ng usok sa sigarilyo ko. Kung nagtataka si Allen, ako rin nagtataka sa sarili ko. Hindi ako dating ganito. Dati, hindi na ako nag-iisip. Go lang nang go. Bakit ngayo’y…? I tried to explain myself kay Allen. “Alam mo naman, tapos na ako sa mga kalandian. Nagbago na ako, friend. Iniisip ko kasi, kung gusto kong magkaroon ng seryosong relasyon, kailangan maging seryoso na rin ako sa mga ways ko. Madaling maghanap ng sex. Madaling makipaghalikan sa kung sino-sino. Pero di na talaga iyon ang gusto ko.” “I know,” ang sagot ni Allen. “Kaya lang, friend, kung ganyang sobrang bagal mo, baka isipin ni Lee, hindi ka interesado. Ewan ko ha. Walang masama sa sinasabi mo. In fact, I agree with you na panahon na talaga para ikaw ay magseryoso.  Kaya lang, sayang naman kung hindi ka magiging maagap. Mahalaga ang timing, you know. Obvious naman na okay ka kay Lee. Ano pa ba ang hinihintay mo? At least you have to assure him na okay rin siya sa’yo, na interesado ka. Don’t bore him waiting for your next move.”

Kahit parang usapang lasing – pareho kaming lumalaklak ng beer – alam kong nagkakaintindihan kami ni Allen. Gets ko ang kanyang point kaya sabay sa pag-ubos ko sa sigarilyo at beer, nakabuo ako ng resolve na sige, I have to be my old self again – ‘yung go-getter, mapangahas at hindi mahiyain. Kailangan eh.

Muli kaming pumasok ni Allen sa loob. Nang sumulyap ako sa kanya, ang ekspresyon sa kanyang mukha ay nagsasabing: “Ano pa ang hinihintay mo? Kumilos ka na.” Nginitian ko siya to assure him na exactly ‘yun ang aking gagawin. Inihakbang ko ang aking mga paa, papalapit sa kung saan iniwan namin si Lee. Punumpuno ako ng confidence. Tiyak na tiyak ang gagawin. Nanumbalik sa akin ang feeling noong mga panahong walang-wala akong reservations pagdating sa mga ganitong bagay, iyong mga panahong sobrang harot ko sa Bed. Hinanap ko si Lee sa siksikan ng mga nagsisisayaw, expecting him to be there… waiting for me. Noong una, akala ko, namamalikmata lang ako nang mamataan ko siya. Inakala kong hindi siya iyon. Na kasingkatawan lang niya at kapareho ng damit. Nakatalikod sa akin subalit hindi nag-iisa. May kasayaw nang iba. Napahinto ako sa paglapit at sinaklot ng hindi maipaliwanag na damdamin – magkakahalong gulat, disappointment, selos, lungkot, inis at kung anu-ano pang emosyon na tila nagpamanhid sa akin.

Walang anu-ano’y nakita kong naghahalikan na sila ng kanyang kasayaw.

Para akong binuhusan ng malamig na tubig, sabay sa pagguho ng confidence ko at pag-set in ng pagkabigo. Para akong ipinako sa aking pagkakatayo. Nakabibingi ang malakas na music at ang mga drag queens na nagpe-perform sa stage ay tila nanunudyo, nang-iinis.

Naramdaman kong  muli ang epekto ng mga nainom ko. Nahihilo ako, nanghihina at parang lumulutang sa hangin. I was trying to steady myself nang maramdaman ko ang akbay ni Axel. Hindi man siya magsalita alam kong alam niya what's going on. Kanina pa siya nakamasid at kagaya ni Allen, perceptive siya sa mga pagkakataong gaya nito. Kailangan kong umalis at lumayo. Alam ni Axel na kailangan ko siya upang ako ay makakilos.

Pagpihit namin ay naroroon si Allen, nakatingin sa akin. Sa mga mata’y nakita ko ang higit na pakikisimpatiya kaysa paninisi. Umiling-iling siya at pagkatapos ay umakbay din sa akin.

Malamig ang hanging sumalubong sa amin paglabas namin ng O. Naroroon sina Kristoff at Argel, maging si Elmer, na tila naghihintay sa amin.

Friday, October 10, 2014

Musa


Ang dampi ng hangin sa aking mukha ay halik ng iyong pamamaalam, pilit ipinadarama sa huling sandali ang pag-ibig na binalewala at ngayo’y hinahanap-hanap, sadyang itinakwil ng maling akala na ang “I love you” mo ay walang ibig sabihin at nais lamang na ako’y pukawin upang makapagsatitik. 

Ang dampi ng ulan sa aking katawan ay haplos ng pangungulila, parang malamig na yakap ng iyong pag-alis na nais ipadama upang muli ako ay makapaghabi ng mga salita tungkol sa pait at lungkot ng pag-iisa.