Monday, September 1, 2014

Love Me Again

Nagkakilala sina Argel at Dennis sa isang corporate event at naging mag-boyfriend. Gimikero itong si Dennis. Homebody naman si Argel. Ayaw ni Argel na masakal si Dennis kaya kahit sila na, pinayagan niya pa rin itong mag-party tuwing Sabado sa Malate. Ang inakala niyang makabubuti ay naging daan upang masira ang kanilang relasyon.

May nakilalang ibang lalaki si Dennis sa Club. Walang kamalay-malay si Argel, niloloko na pala siya ni Dennis. Hanggang sa mahuli niya ito nang hindi sinasadya.

Nabasa niya ang text ng lalaki. At ang iba pang text messages nito na hindi niya alam kung bakit naka-save. At mula sa mga text messages na iyon, nalaman niyang matagal na palang nagkikita ang dalawa. At nagse-sex pa!

Kinumpronta niya si Dennis at umamin ito. Naging issue ang trust. At dahil mukhang mahihirapan si Argel na ibalik iyon, nakipaghiwalay sa kanya si Dennis. Teka, hindi ba mukhang baliktad?

Heartbroken, nagpunta si Argel sa Boracay for a vacation with his friends. At doon niya nakilala si Jeron na umaliw sa kanya at gumamot sa sugat ng puso niya.

At pagbalik sa Maynila, after a few dates, naging sila. Subalit may nalaman siya na yumanig sa kanya. Ang lalaking ito na nakilala niya sa Boracay ay ang lalaki rin pala na umagaw sa boyfriend niya!

Paano niya nalaman? May nakita siyang picture ni Dennis sa celfone ni Jeron! Bakit ba kasi napakahilig niyang makialam sa celfone ng iba?

Ang sabi ni Jeron, ayaw niya nang maging kabit kaya nakipaghiwalay siya kay Dennis. Gusto niya nang magbago at magkaroon ng seryosong relasyon kaya tinigilan na rin niya ang pagpunta-punta sa Malate. At noong nagkakilala sila sa Boracay, iyon ‘yung time na nagso-soul searching siya at si Argel ang naging daan upang mahanap niya ang sagot sa mga tanong niya.

Magkakahalo ang emosyong naramdaman ni Argel. Galit. Sakit. Betrayal. Nanumbat siya at nakipag-break kay Jeron kahit ipinagpipilitan nitong siya ang mahal at hindi si Dennis.

Muling lumipad pa-Boracay si Argel – mag-isa – upang harapin ang panibago niyang kalungkutan sa buhay. Cinematic ang mga eksenang nakaupo siya sa beach at nakatanaw sa dagat habang papalubog ang araw.

At nang mabalitaan mula sa mga kaibigan, lumipad din itong si Jeron pa-Boracay upang siya ay sundan. At ang mga sumunod na tagpo sa pagitan nila ay naging madamdamin – tigmak sa luha at maiigting na palitan ng mga salita.

Gayunpaman, nagkaunawaan din sila at nagkapatawaran.

At ang naging katapusan, nasa dalampasigan sila 
 magkaakbay, magkayakap  habang pinagmamasdan ang unti-unting pagsikat ng araw.


Thursday, August 21, 2014

Letter To Cee

Hello Cee. Saw a picture of you today. Payat ka na pala uli. Noong huli kasi tayong magkita, tumaba ka na. Nang magyakap nga tayo, nanibago ako. Pero ganoon pa rin ang init na naramdaman ko. Ang saya-saya ko dahil nagkita tayo. Kahit paano’y naibsan ang pangungulila ko. Pero sa bar na iyon, hanggang yakapan lang ang nangyari. Ni hindi kita nahalikan kahit gusto ko. I was with my friends at ikaw, may kasama nang iba. Boyfie, ang pakilala mo pa sa kanya. Pero alam mo, hindi nalingid sa akin ang mga mata mo na tila may ibig sabihin nang lumayo na ako. Sa tuwing susulyap ako sa kinaroroonan mo, nakatingin ka sa akin. Assuming ba? Pero di ba, sabi mo sa akin noon, kahit magkahiwalay tayo at magkaroon ka ng iba, mahal mo pa rin ako at hindi na iyon magbabago? Ako rin naman, hanggang ngayon, mahal pa rin kita at palaging naiisip. Hirap nga akong maghanap ng kapalit mo. Sige, aaminin ko na, umaaasa pa rin kasi ako na magkakabalikan tayo. Ikaw lang kasi ang nakakakilala sa akin nang husto at sa’yo lang ako kumportable. Hind ko na kailangang magkunwari dahil tanggap mo ang mga kahinaan at kakulangan ko. Remember, nagkakilala tayo noon sa mga panahong ang dami kong uncertainties. And yet, pinahalagahan mo ako. You saw right through me at ipinaramdam mo sa akin na espesyal  ako at karapat-dapat mahalin. Ang tagal ko na ring naghihintay mula nang magkita tayo pero hanggang ngayon, kahit isang text, wala pa rin akong natatanggap mula sa’yo. Ay, oo nga pala, nang gabi ring iyon, tumawag ka pero hindi ko nasagot. Sorry, lasing na lasing na kasi ako noon at ang ingay pa ng music. I wonder now: Ano kaya ang sasabihin mo? At bakit hindi ka na tumawag uli? Kung bakit hindi ako nag-return call, well, ayoko naman kasing magmukhang desperado. And, yes, pride na rin siguro (alam mo na isa ‘yan sa mga kapintasan ko). Sa ngayon, naghihintay pa rin ako. Kung tayo pa rin sa bandang huli, eventually, muli tayong magtatagpo. Bahala na. May kasabihan nga tayo: Pagkahaba-haba man daw ng prusisyon, sa simbahan pa rin ang tuloy. Sana nga. Kumusta na nga pala kayo ni Boyfie? Kayo pa rin ba?

Tuesday, August 19, 2014

Ang Tambay Sa Village

Palihim, mula sa maliit na siwang ng bintana, pinanood ko siya habang naglalaro ng basketball sa tapat ng bahay namin. Binusog ko ang aking mga mata sa kabuuan niya. Hubad-baro at naka-shorts lang -- manipis at maluwag -- na sa bawat kilos ay binabakat ang matatambok niyang katangian. Payat lang siya subalit siksik ang kalamnan. Mahaba ang torso at impis ang tiyan. Malaman at bilugan ang kanyang mga hita at binti na sa bawat pagtakbo at pagtalon ay puno ng katatagan. At ang kanyang mga paang nakatsinelas lang ay malinis, mahahaba ang mga daliri at sa aking tantiya’y size 9.

Una siyang tumatak sa aking kamalayan nang madatnan ko siyang nakatambay sa parlor na aking pinagpapagupitan. Pabukaka siyang nakaupo sa sofa at dahil maiksi at maluwag ang kanyang shorts, mula sa salamin na kung saan ako ay nakaharap, siya ay aking nasilipan. Kulay asul ang kanyang brief at ang puti ng kanyang singit. May naramdaman akong excitement pero pasimple lang ako dahil ayokong makahalata ang gumugupit sa akin. Nang siya ay umalis, agad siyang pinagtsismisan ng mga bading. Josh ang pangalan niya. Twenty-two years old. Tambay sa village -- kung hindi sa basketbolan o sa internet cafĂ© ay sa parlor ng mga bading. At pahada! Dahil walang trabaho at may mga pangangailangan kaya pumapatol. At higit sa lahat, dakila! Napatili pa ang mga bakla nang mabanggit iyon. At dinescribe pa talaga ang itsura. Tahimik lang ako sa pakikinig pero naging abala ang aking imahinasyon. At dahil doon, naging interesado ako kay Josh.

Mula noon, inabang-abangan ko na ang pagdaan niya sa tapat ng bahay namin. Lagi na’y may kiliti akong nararamdaman kapag siya’y nakikita. Kiliti sa aking imahinasyon at higit sa lahat sa ibabang bahagi ng aking puson. Ang interes ay naging pagnanasa at ngayon nga habang sinisilip ko siya ay dama ko ang pag-uumigting niyon.

Napapitlag ako nang biglang kumulog at kumidlat. Kanina pa makulimlim at nagbabanta ang ulan. Maya-maya nga’y bigla na itong bumuhos. Lumamig ang paligid subalit hindi iyon sapat upang maibsan ang aking pag-iinit habang pinagmamasdan si Josh. Patuloy siya sa paglalaro ng basketball at dahil basa na sa ulan, humakab na sa katawan ang shorts. Higit na nagmura ang kanyang alindog.

Iniwan ko ang bintana. Naghubad ako ng T-shirt at lumabas ng bahay, shorts lang ang suot. Agad akong nabasa ng ulan. Pumikit ako at nagpaikot-ikot. Dinama ang ginhawang dulot ng malamig na tubig. 

Nang ako’y magmulat, ang kanyang mukha ang aking nasilayan. Nakatingin siya sa akin, pinapanood ako. Nagtama ang aming mga mata. Hindi ako nagpa-intimidate, sa halip ay pilit kong ipinarating ang aking interes. Maya-maya'y ngumiti siya at lumapit. Sumasal ang tibok ng aking dibdib.

“Gusto mong maglaro?” ang kanyang sabi.

Mabilis niyang pinalipat-lipat ang bola sa kanyang mga palad na tila nagpapa-impress. Nag-igtingan ang kanyang mga masel. 

Magaling akong mag-shoot, ang sabi pa. Gusto mo ba akong subukan? 

Muling kumulog at kumidlat subalit hindi na ako nagulat. Titig na titig ako kay Josh, puspos ng pananabik.

Sure, ang sagot ko. Magaling ka rin bang mag-dribble?

Thursday, August 14, 2014

One Fine Day

Dahil sa nangyari, muli naisip niya, ang hirap maging promdi. Lumuwas siya sa Maynila upang makipagsapalaran. Nakahanap naman siya ng trabaho bilang isang mensahero. Yun nga lang, dahil promdi siya at di pa masyadong maalam sa Maynila, natututunan niya ang lahat sa paraang mahirap. Kagaya ngayon, inutusan siyang maghatid ng mga dokumento sa isang opisina, nagkaligaw-ligaw muna siya bago niya iyon nahanap at nang pauwi na siya, bigla siyang tumawid sa bawal kaya hinuli siya ng pulis. At pinagmumulta siya ng tatlong daan dahil sa jaywalking. Diyos ko naman, two fifty lang nga ang sahod niya sa isang araw, saan naman siya kukuha niyon? Sandaan lang nga ang laman ng bulsa niya at kulang pang pamasahe-pangkain iyon.

Kaya nagmakaawa siya sa pulis. Mangiyak-ngiyak siyang  nag-sorry at nangakong hindi na uulit. Pero matigas ang pulis at ang sabi pa, kung wala siyang pangmulta, dadalhin siya sa presinto at ikukulong siya. Takot na takot siya. Hindi niya alam ang gagawin. Napaupo siya, napayupyop sa mga palad at tuluyan nang napaiyak.

Maya-maya’y may naramdaman siyang kamay na dumantay sa kanyang balikat. Nag-angat siya ng paningin at nakita niya ang isang lalaking maayos ang bihis – mukhang mayaman – na nakatunghay sa kanya, may simpatiya sa mga mata.

“Tumayo ka,” ang sabi nito sa kanya.

Napasunod siya na tila namamalikmata.

Hinarap ng lalaki ang pulis. “Magkano ba ang multa?” ang tanong nito.

Sumagot ang pulis. Kaagad na bumunot ng pera sa kanyang wallet ang lalaki at iniabot sa pulis.

“You're free to go,” ang sabi nito sa kanya.

Iyon lang at tumalikod na ang lalaki, naglakad palayo. Hindi siya nakapagsalita, gulat sa ginawa nito para sa kanya.

“Hindi ka man lang ba magpapasalamat dun sa lalaki?” ang sabi ng pulis habang ibinubulsa ang pera.

Saka lang siya parang natauhan. Tinanaw niya ang lalaki. Malayo-layo na rin ito sa kanyang kinaroroonan. Mabilis niyang inihakbang ang kanyang mga paa, halos patakbo, upang habulin ito.

At dahil hindi naman kabilisan ang paglalakad ng lalaki, kaagad niya rin itong inabutan.

“Sir. Sir. Sandali po,” ang tawag niya rito.

Huminto ang lalaki at humarap sa kanya.

Nagkatitigan sila at parehong natigilan. Ilang sandali silang nanatiling ganoon, nakatayo sa bangketa, sa gitna ng magkasalubong na hugos ng mga tao.

Saka niya nagawa ang magsalita. “Sir, maraming salamat.”

Ngumiti ang lalaki. “Walang anuman.” 

Ngumiti rin siya.

Nanatili silang magkaharap, nakatingin sa isa’t isa. Waring nag-aantayan sa susunod na sasabihin at gagawin ng bawat isa.

“Ako si Mike,” ang sabi ng lalaki na unang hindi nakatiis sa awkward na sitwasyon nila. “Ikaw, anong pangalan mo?”

“Ronaldo Mapayapa Jr. po.”

“Huwag mo na akong po-poin, Ronaldo. Ano bang palayaw mo? Ronald? Ronnie? Jun?”

“Naldo.”

“Let me call you Ronald, ok?”

Tumango siya bilang pagsang-ayon.

“Now, Ronald. Gusto mo ba akong samahan magmeryenda?”