Saturday, March 17, 2018

Pasya


Inapuhap ko ang iyong mga mata.

Sinalubong mo ang aking tingin. Ang inaasahan kong pag-iwas ay hindi mo ginawa.

Buo ang iyong loob sa kung ano man ang iyong ipinaglalaban.

Dinudurog ang puso ko sa iyong pakikipaghiwalay.

Subalit nagmamatigas ka sa gitna ng aking panghihina. Nagmamayabang sa gitna ng aking pagpapakumbaba.

Hindi ka matitinag. Buo na ang iyong pasya.

Wednesday, February 28, 2018

Unang Gabi


Babangon sana si Alberto subalit pinigilan siya ni Leandro.

Lumapit sa kanila si Henry. “Pagbigyan na natin si Leandro,” ang sabi.

Napakunot-noo si Alberto.

Lumipat ang tingin ni Henry kay Leandro, humihingi ng saklolo.

“Noon pa ma’y gusto na kita,” ang sabi ni Leandro. “Unang kita ko pa lamang sa iyo’y pinagnasaan na kita. Hindi ko nga lang nagawang sabihin noon dahil hindi pa hayag ang tunay na pagkatao ko. Subalit ngayon, naririto ka at wala na akong dapat itago. Ito na ang tamang pagkakataon upang bigyang katuparan ang matagal ko nang pagnanasa sa’yo.”

Napatingin si Alberto kay Henry, nagtatanong.  

Tila nabasa ni Henry ang nasa kanyang isip. “Hindi ka niya nalimot,” ang sabi nito. “Kahit noong nagkarelasyon sila ni Miguelito. Kaya nga nabaling sa akin ang kanyang pagtingin dahil magkamukha raw tayo. Okay lang sa akin iyon. Alam ko na kapag kami ay nagse-sex, ikaw ang kanyang naiisip. Okay lang din sa akin iyon. Open si Leandro tungkol sa mga pantasya niya sa’yo at tanggap ko iyon. Nito ngang huli, ang pantasya niya ay ang makaniig ka... at ako... nang sabay. Ang sabi niya, iyon ang magbibigay sa kanya ng lubos na kaligayahan at ayokong ipagkait sa kanya iyon.”

Muli ay tila nagbara ang kanyang lalamunan. Hindi siya makapaniwala. Nais niya mang tumutol, hindi niya alam ang sasabihin o gagawin. Tila nawalan siya ng lakas at nanatili na lamang siyang nakatingin.

“Pagbigyan na natin si Leandro,” ang ulit ni Henry habang nagtatanggal ng damit.

Naghubad na rin si Leandro. At pagkatapos ay hinubaran na rin siya nito.

Ilang sandali pa’y hubo’t hubad na silang tatlo.

Hindi niya alam kung bakit nagpaubaya na lang siya. Marahil, dahil sa pagkabigla. Maaaring dahil sa likod ng kanyang isip ay naroroon ang pag-iwas na maka-offend dahil nga sa utang na loob ng pagpapatuloy sa kanya. O maaari rin namang dahil sa ang nangyayari ay gusto niya rin, hindi nga lang niya maamin.

Muli niyang naramdaman ang paggapang ng mga kamay ni Leandro. Gayundin ang mga kamay ni Henry. Napapikit na lamang siya. Hanggang sa ang pandama ng mga palad ay naging pandama ng mga labi. Mainit-init, mamasa-masa. Maya-maya pa’y sumiping na sa kanya ang dalawa.

Nilingkis siya ng mga bisig at binti sabay sa patuloy na paghimas, paghaplos at pagdampi. 

Saturday, January 20, 2018

Club Havana

(Disclaimer: This is a work of fiction. Names, characters, businesses, places, events and incidents are either the products of the author's imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental.) 

Sa muli kong pagtapak sa Club Havana, wala na ang dating mainit na pagtanggap. Wala nang nakakaalala kung sino ako at kung ano ang aking nakaraan.

Dumadagundong ang tugtugan. Maharot ang sayawan ng mga kalalakihan sa tanglaw ng aandap-andap na mga ilaw. Wala silang pakialam at pakundangan. Nagyayakapan, naghahalikan, naghihipuan.

Wala pa ring ipinagbago, kagaya pa rin ng nakaraan. Pati ang lungkot na mababanaag sa likod ng kasiyahan. Marami ang naghahanap ng hindi pa rin matagpuan. Marami ang uhaw na naghahanap ng katighawan.

***

Ang bulwagan ay sentro ng pagpapakitang-gilas. At doon ko siya napagmasdan. Guwapo, maalindog, matikas. Mag-isang nagsasayaw sa gitna ng kaguluhan. Sa kabila ng pagiging mapang-akit, walang ibang nangangahas na siya’y lapitan. O kaya’y landiin.

Maliban sa akin.

***

Sinimulan ko munang hagilapin ang kanyang paningin at nang magtama ang mga mata namin, nginitian ko siya, sabay padala ng mensahe sa pamamagitan ng isip: Gusto kita.

Tumugon siya. Ngumiti rin. At tila may mensahe rin akong natanggap mula sa kanya. Kung kaya nilapitan ko siya. “Hi,” ang halos magkasabay pa naming sabi.

“Ilang taon ka na?” ang tanong ko.

“Twenty two,” ang sagot niya.

Bigla akong nagkaroon ng pag-aatubili. 44 na ako. He’s half my age.

“Ang bata mo pa pala,” ang sabi ko.

“Sa tingin ko, magkasing-edad lang tayo,” ang sagot niya.

Saka ko lang naalala na iba na nga pala ang aking itsura pagkatapos kong dumaan sa procedure.

Ang sinumang nakakita na ng billboard ni Korina sa EDSA ay magsasabing halos hindi nila ito nakilala.

Pareho kami ng pinagdaanang procedure ni Korina. Ako ang male counterpart niya na best-kept secret ng clinic. Bago siya, ako muna ang pinagpraktisan ni Doktora. Libre lang. Inalok ako at napapayag na maging guinea pig. Swerte ko dahil naging matagumpay din ang resulta. Kagaya ni Korina, bumata rin ako ng twenty years.

Kaya muli akong tumapak sa club dahil pakiramdam ko ay bagong tao na ako. Hindi na ako ang dating naghahari-hariang nalaos. Bata na uli ako and this is my rebirth and comeback of sorts.

*** 

Nagsayaw kami ni bagets na hindi nagbibitiw ang aming mga tingin. Doon ko siya napagmasdang mabuti. Singkit ang kanyang mga mata, kaytangos ng kanyang ilong at kaypupula ng kanyang mga labi. Kaykinis din ng kanyang kutis. At dahil nasa uso ang buhok at pananamit, mapagkakamalan siyang isang K-Pop artist.

Dahan-dahang naglapit ang aming mga mukha at sabay sa aming pagyayakap ay nagtagpo ang aming mga labi. Nagsalo kami sa isang matamis na halik.

Dinaluyan ako ng excitement na hindi ko mapigil. Para akong kinikiliti na nagpahumindig sa aking pagkalalaki. Tingnan mo nga naman ang nagagawa ng pagbabagong-anyo. Hindi lang kumpiyansa sa sarili ang ibinabalik kundi pati sigla ng libido.

***

Sa dark room sa itaas ng club, doon kami nag-make out. Nagdukutan, naghawakan at naghimasan ng mga ari habang ang mga labi’y abala sa paghahalikan. Maya-maya’y naglakbay ang bibig ko sa kanyang leeg, dumako sa dibdib at doo’y namalagi sa magkasalit na pagsipsip sa kanyang mga utong. Naglakbay din ang aking mga kamay sa kanyang puwet. Pinisil-pisil ko iyon, dinakot-dakot, pinanggigilan ang tambok.

Nang ako’y bumitiw, siya naman ang nagpaligaya sa akin. Hinimod niya ang aking dibdib, ang aking tiyan. Nagulat ako nang ako ay kanyang luhuran. Walang kaabog-abog, isinubo niya ang aking paghuhumindig at taas-babang pinaglaruan. Para akong idinuyan. Napapikit ako habang nilalasap ang sarap. Itinulak ko siya nang maramdaman kong malapit na akong labasan. Huwag muna, may gagawin pa ako sa kanya.

At isinubo ko rin siya, mahigpit na kinuyom sa aking bibig, labas-masok na hinagod ng dila ang ulo at tagdan. Napakapit siya sa aking buhok, napasabunot. Napaungol, habol ang hiningang tila nagkabuhol-buhol. Kumadyot siya, pabilis nang pabilis. At nang maramdaman ko ang contraction ng mga ugat, bumitiw ako sabay sa pagpulandit ng kanyang katas.

At pagkatapos ako naman ang kanyang sinalsal. Muli kong hinanap ang kanyang mga labi at doon ako ay nanatili hanggang sa sapitin ko ang sukdulan. Umabot hanggang leeg ang talsik ng aking tamod.

***

“Mag-uumaga na pala,” ang sabi niya nang masulyapan ang aking relos. “I need to go.”

Magkayakap kami sa sofa, ninanamnam pa rin ang tamis ng mga nagdaang sandali.

“Do you really have to go?” Gusto ko siyang pigilan subalit kumalas na siya sa aking mga bisig at nag-ayos ng sarili.

“Hindi ako pwedeng maarawan,” ang sabi niya.

“Bakit, bampira ka ba?” ang biro ko.

“Yes,” ang sagot niya. “May lihim akong nakatago sa dilim ng gabi.”

“Pareho pala tayo. I am not exactly who you think I am.”

Hinagkan niya ako sa labi. “That makes us compatible, baby.”

Saglit kaming nagkatitigan, figuring out kung seryoso ba ang isa’t isa sa mga sinasabi.

“I really have to go.” At tumayo na siya.

Tumayo na rin ako. “Will I see you again?”

“Sure,” ang sagot nya.

At tumalikod na siya.

“Wait,” ang habol ko.

Pumihit siya.

“Aris nga pala. Ikaw, anong pangalan mo?”

“Hindi mo ba ako nakikilala?” Ngumiti siya, labas ang mga ngiping porselana. 

Nanatili akong nakatingin sa kanya, naghihintay sa kanyang pagpapakilala.

“Ako si Xander. Xander Forbes.”

At tuluyan na siyang umalis. Naiwan akong nakanganga.

Monday, October 9, 2017

Baby Boy


Pumupuwesto pa lang kami sa O, namataan ko na siya at hindi naiwasang sulyap-sulyapan habang nanonood ng drag show at nakikipag-chikahan sa mga kaibigan. Pilit kong hinuhuli ang kanyang mga mata. Pilit akong nagpapapansin sa kanya.

Nahalata ni Allen ang aking pagka-aligaga. "I wonder who's keeping us interested tonight," ang sabi. Sinundan niya ang direksiyon ng aking tingin.

Agad niyang nahulaan ang kanina ko pa sinisipat. "Yun bang naka-cap?"

BFF ko talaga siya. Alam na alam niya ang aking type. "Ang cute niya, di ba?"

Tumango-tango siya. "Chinito. Moreno. Yung tipo mo."

"Crush ko na siya," ang dugtong ko pa.

Ewan ko naman kung bakit, pero habang pinag-uusapan namin siya, bigla siyang napatingin at nagtama ang aming mga mata. Parang biglang nag-mute at nag-slow mo ang paligid. Para akong napatulala.

I was jolted back to reality nang sikuhin ako ni Allen. "Gurl, he's smiling at you," ang sabi.

Saka ko lang na-realize na, oo nga, nakangiti siya sa akin habang nakatingin. OMG!

And so, nginitian ko na rin siya. The sweetest I could manage.

"Go, gurl!" ang bulong ni Allen na bukod sa nang-e-encourage ay tila nanghahamon din.

***

I saw him head for the back door. After a few beats, I decided to follow. But to my disappointment, natagpuan ko siya sa labas surrounded by his friends. Not the perfect time for me to say hello. Tumayo na lamang ako sa di-kalayuan at uminom-inom ng beer mula sa boteng hawak ko. Nag-yosi na rin ako. Maya-maya, heto na rin ang mga friends ko, sumunod sa akin. Maybe to check on me dahil alam ko, nai-chika na sa kanila ni Allen ang tungkol sa kanya.

After a while, nagkayayaan nang pumasok sa loob ang grupo nila. Nagpatihuli siya. At bago lumisan, pinukol niya ako ng sulyap. Saglit na nag-hold ang aming mga mata. Bago tuluyang nagsara ang pinto, nasilayan ko ang pagguhit ng ngiti sa mga labi niya.

Tila mas higit pang kinilig ang mga kaibigan ko kaysa sa akin.

"Push!" ang sabi ni Allen.

***

Muli kaming pumasok sa loob. Nakasalang na ang mga go-go boys sa stage at kung saan-saan pang sulok ng bar. Todo sa seksing pagsasayaw na ipinagbubunyi naman ng crowd. Siksikan na sa loob at sa dami ng tao, muli ko siyang hinanap. Wala na siya sa dati nilang puwesto. Hindi ko na siya makita. Pati mga kaibigan niya. Parang bigla na lang silang naglaho. Nalungkot ako. At upang maibsan ito, pinanood ko na lamang ang pag-indayog ng mga go-go boys. Makikisig, matatangkad, matitipuno. At kahit na very suggestive ang kanilang mga galaw, hindi ko alam kung bakit parang hindi ako sa kanila natu-turn on. They are nice to look at. Pero kahit magpalipat-lipat pa ako ng tingin sa bawat isa sa kanila, wala pa rin akong maramdamang kakaiba.

***

I may have had too much beer or umatake ang claustrophobia ko kaya para akong nahilo at nainitan na hindi ko maintindihan. I needed some fresh air. Kaya nagpasya akong lumabas, hindi sa back door kundi sa front door ako dumaan. Hindi ko alam kung bakit doon. Basta’t parang may humihila lang sa akin doon. Posible nga kayang kapag in tune ang dalawang tao sa iisang wavelength, maaari silang mag-communicate sa pamamagitan ng isip? Or whatever, nabasa ko lang ‘yun somewhere.

Nabanggit ko ‘yun dahil paglabas ko, siya kaagad ang namataan ko. Nakaupo siya sa pandalawahang mesa, mag-isa, umiinom ng beer at nagyoyosi.

Saglit akong napatda. Nakatitig lang sa kanya. Siya nama’y nakatingin din sa akin na parang inaasahan niya ang aking pagdating.

Dinala ako ng aking mga paa sa kanyang kinaroroonan.

Nakalapit na ako sa kanya’y tahimik pa rin kami. Walang nagsasalita. Patuloy lang na nag-uusap ang aming mga mata.

Pagkalipas ng ilang sandali, tumayo siya at ngumiti. “Hi,” ang sabi.

“Hi,” ang sabi ko rin. Ngumiti na rin ako.

“Care to join me?” ang kanyang tanong.

“Sure,” ang sagot ko. Naupo ako.

“Franco nga pala, pare,” ang kanyang sabi, sabay abot ng kamay niya sa akin.

Na tinanggap ko nang malugod. “ Aris,” ang pakilala ko rin.

Saglit na nagdaupang  ang mga palad namin sa isang pakikipagkamay. Malambot ang kanyang palad, mainit. Mahigpit kung humawak, parang ayaw bumitiw.

“May I offer you a beer?” ang alok niya sa akin.

“No, thanks,” ang tanggi ko. “I‘ve already had so much.”

“Then maybe you can join me for a smoke?”

“Yeah, sure.” Dumukot ako ng Marlboro Black mula sa bulsa ko at nagsindi.

Makalawang beses akong naghithit-buga habang nakatingin sa kanya nang diretso.

“Bakit nandito ka at mag-isa lang?” ang tanong ko, feeling relaxed na ako, hindi katulad kanina na parang nahihiya at nag-aalinlangan. Nakahanda na akong lubusang makipagkilala kay Frank.

***

“Nasaan ang mga kasama mo kanina?” ang dugtong ko pa.

“Umuwi na. Iniwan na nila ako,” ang sagot niya.

“Ba’t ka naman nagpaiwan?”

“Dahil ayoko pang umuwi.” Lumagok siya ng beer at humithit ng yosi. “May gusto pa akong mangyari bago umuwi.”

“At iyon ay…?”

“Ang makilala ka,” ang walang gatol niyang tugon. “Na ngayo’y nangyari na kaya pwede na akong umuwi.”

“Oh okay. Bye.”

“Kidding.”

Bahagya kaming natawa at sabay pang napahithit ng yosi.

“Seriously, I want to know you,” ang sabi niya pagkaraan.

“I want to know you too,” ang pag-amin ko na rin.

Patlang. Na para bang pareho kaming nag-aapuhap ng sasabihin.

“So, how old are you? ” ang tanong ko, bunsod ng kagustuhang maipagpatuloy ang aming pag-uusap.

“Nineteen.”

“Huwat???” Gosh, ang bata niya. As in, ang laki ng agwat ng edad namin. I knew he was young but I didn’t expect him to be this young.

“Why? Ayaw mo ba sa bata?”

“Masyado kang bata for me. It makes me uncomfortable.”

“Sabihin na lang natin na bata akong mahilig sa matanda.”

“Ouch.”

“I mean, older,” ang bawi niya. “Not that you’re old or something. I just like older men. At wala akong issue sa tatay ko. Na kaya ganon ang preference ko ay dahil naghahanap ako ng father figure. No. Okay kami ng tatay ko. At hindi father figure ang hanap ko kundi boyfriend. An older boyfriend.”

“So, we’re talking about boyfriends now…” ang tukso ko.

“Yeah,” ang tugon niya. “Ikaw, do you go for younger?”

“No.”

May gumuhit na disappointment sa kanyang mukha.

“I mean, yes,” ang bawi ko. “ For every rule, there’s always an exception, right?”

“Uhuh.” Tumango-tango siya. Muling lumagok ng beer at nag-yosi.

Parang biglang nanuyo ang lalamunan ko sa tinatakbo ng usapan namin. Parang bigla ring nawala ang amats ko kanina. “I think I need a drink.”

Inunahan niya na akong sumenyas sa waiter.

“Red Horse,” ang sabi ko paglapit ng waiter.

“Dalawa na, Kuya,” ang sabi niya sa waiter.

Pinatay niya sa ash tray ang kanyang sigarilyo at nagsinding muli ng panibago. Napagaya na rin ako.

Pinanood namin ang paglutang at pagsasanib ng mga usok na ibinuga namin.

Nagkatinginan kaming muli. At nagkangitian. Parang wala na namang masabi.

(May Karugtong)