Karma

Palagi ko na siyang nakikita sa Bed at hindi pinapansin. Hindi ko kasi siya type. Medyo mataba, maitim at may pimples. Hindi naman siya pangit. Maganda nga ang kanyang mga mata at matangkad siya. Medyo kulang lang sa dating.

Isang gabing matumal, pinatulan ko siya. Nakipagsayaw ako sa kanya at nakipag-kissing. Ok naman siya. Mabait. Mabango. Maganda ang butt. At dahil medyo libog ako, humantong kami sa kama.

He was shy and submissive. The sex was good but after doing it, malinaw sa akin na hanggang doon lang ang gusto kong marating namin.

He was texting me after that. I was being nice kaya sinasagot ko siya. Nag-imbita siya na muli kaming magkita pero nag-decline ako. Naging panay-panay ang text niya. Nakulitan ako at hindi na nag-reply.

Isang gabing muli ay nasa Bed ako, nagkita kami. Pero sa halip na makipag-connect sa kanya, nakipag-ulayaw ako sa iba. Nakatingin siya sa akin habang ako ay nakikipagsayaw at nakikipag-kissing. May nakita akong hurt at sadness sa kanyang mga mata.

Pagkatapos niyon, hindi ko na siya muling nakita. Hindi na rin siya nag-text. At sa pagdaan ng mahabang panahon, nakalimutan ko na siya.

***

Isang hapon na ako ay nagpapahinga, nanood ako ng pinoy indie sa DVD.

Nagulat ako nang makita ko siya. Noong una, hindi ko kaagad siya nakilala. Pero habang pinapanood ko ang eksena na kung saan nakahubad siya at kita ang magandang puwet niya, natiyak ko na siya nga ang nasa movie.

Nag-iba na ang itsura niya. Pumayat na siya. Pumuti. Ang ganda na ng katawan niya. Ang guwapo na niya at wala na siyang pimples. Hindi ako makapaniwala sa kanyang naging transformation.

Hindi ako pinatahimik ng kanyang imahe. Nanumbalik sa aking alaala ang pagkakataong minsan ay naangkin ko siya. May nabuhay sa aking pagnanasa.

Hiniling ko na sana muli ko siyang makita.

***

Nitong nakaraang Sabado, natupad ang wish ko. Nasa Silya kami ng mga kaibigan ko nang dumaan siya na may mga kasama. Napatda ako sa aking pagkakaupo, manghang nakatingin sa kanya.

Ang guwapo niya na nga! Kakaiba na ang kanyang dating. Kakaiba na rin ang kanyang self-confidence.

Binalot ako ng excitement at pananabik. Subalit dala ng pagkabigla at paghanga, hindi ko nagawang tawagin ang kanyang pansin hanggang makalagpas siya sa kinaroroonan namin. Later, ang sabi ko. Palagay ko naman sa Bed din ang kanilang punta.

I was expecting to see him inside pero nabigo ako dahil umikot-ikot na ako at naghanap pero hindi ko siya nakita.

I immersed myself into the merriment kaya sandali ko siyang nakalimutan.

Subalit sadya yatang nakatakda ang pagtatagpo namin nang gabing iyon dahil nang lumabas na kami ng Bed, nakita ko siyang nakatayo sa labas ng O-Bar.

Napahinto ako sa aking paglalakad at napatitig sa kanya.

Nakita niya ako at siya man ay natigilan din.

Nagtama ang aming mga mata.

Ngumiti ako at nag-uumapaw sa tuwa na binati siya. “Hi!”

Inaasahan ko ang masigla ring pagbati mula sa kanya. I was conceited enough to think na masaya rin siya sa aming pagkikita.

Nasa mga mata niya ang recognition subalit wala ang hinahanap kong init at ningning. Sa halip, isang matipid na ngiti ang kanyang naging tugon sa akin.

“Kumusta ka na?” I pursued.

Napansin ko ang katabi niyang guwapo na nakatingin din sa akin.

“I am okay,” ang maiksi niyang sagot.

Tapos bumaling siya sa katabi niya at ipinakilala sa akin.

“Siyanga pala, boyfriend ko.”

May dagok iyon sa aking dibdib pero hindi ako nagpahalata. Kinamayan ko ang kanyang boyfriend.

I felt awkward. Wala na akong maisip na sasabihin pa kaya nagpaalam na ako sa kanya.

“See you around,” ang sabi ko sabay hakbang ng aking mga paa.

“Sino yun?” ang tanong ng friend ko na umantabay sa akin. Sa kalituhan, hindi ko na siya naipakilala.

“Just a friend,” ang sagot ko.

“Ang guwapo!”

Muli ko siyang sinulyapan. Natanaw ko na nakaakbay sa kanya ang boyfriend niya. Nag-uusap sila at nagtatawanan. Mukha silang masaya.

Nakadama ako ng panlulumo at panghihinayang, ng pagsisisi at pagkabigo.

Ako naman ang hindi na niya type.

Serves me right.

Bestman 2

“No,” ang sagot ko.

Gumuhit sa kanyang mukha ang disappointment.

“Gusto mo pa bang maging madrama ang kasal mo?” ang dugtong ko pa.

Hindi siya sumagot.

Hinawakan ko ang kamay niya. “Huwag na nating ilagay ang ating mga sarili sa isang mahirap na sitwasyon.”

“Mahirap ba yon?” ang kanyang tugon.

“Oo. Para sa akin. At sa’yo rin. Dahil kakailanganin pa nating magkunwari.”

“Ang gusto ko lang naman sana, maging bahagi ka ng kasal ko dahil importante ka pa rin sa akin.”

Touched ako pero naging firm ako. “Huwag na. Hindi na kailangan. Alam ko na ‘yon.”

“Hindi na ba ako importante sa’yo?” ang tanong niya na tila may pagdaramdam.

Tumitig ako sa kanyang mga mata. “Napaka-importante. Kaya nga ayoko nang makagulo pa. Iintindihin mo pa ako at iisipin ang sasabihin ng ibang tao. Hindi mo na kailangang ma-stress sa kasal mo dahil sa akin.”

Sinalubong niya ang aking tingin subalit tahimik siya.

“Sana maintindihan mo ako. Marami naman diyan na pwedeng maging bestman sa kasal mo. Huwag na ako.”

Inilayo niya ang kamay niya sa pagkakahawak ko. Dama ko pa rin ang kanyang pagtatampo.

“Ako na ang bahala sa invitations. Regalo ko na sa inyo,” ang sabi ko, trying to appease him. “At least, makakabawas na ‘yon sa mga aalalahanin n’yo.”

“Huwag na.”

“Leo, please. Hayaan mo na kahit paano, makatulong man lang ako.”

Hindi na siya kumibo.

“I-email mo sa akin ang mga detalye at ang entourage. Ako na ang magpapagawa.”

***

Akala ko, magiging ganoon lang kasimple at kadali ang pagreregalo ko ng invitations sa kanila.

Pero hindi pala, dahil sa kagustuhan ng bride na maging hands-on din sa pagpapagawa.

Natagpuan ko ang sarili ko isang hapon na nasa isang invitation store sa SM North at hinihintay sila.

Nang makita ko silang paparating, may tumahip pa rin sa dibdib ko kahit inihanda ko na ang sarili ko sa pagtatagpong iyon. I tried my best to meet them with a smile.

“Romina, si Aris. Aris, si Romina,” ang pagpapakilala ni Leo sa aming dalawa.

“Hi,” ang sabi ko. Nginitian ako ni Romina pero hindi siya nagsalita.

Ewan ko, pero suplada ang impression ko sa kanya. At hindi siya masyadong maganda. O bitter lang ako.

I still tried my best to be nice. “O, pili ka na ng design,” ang sabi ko. “Dala n’yo na ba ang details at entourage list?”

Tumango lang si Romina.

We started checking out the invitations na naka-display sa store.

“Ano ba ang motif ninyo?” ang tanong ko.

“Purple,” si Leo ang sumagot habang namimili.

Namimili rin si Romina.

“Ito, gusto ko ito,” ang sabi ni Leo sabay kuha sa isang sample.

“That’s nice,” ang sang-ayon ko.

Sabay kaming tumingin kay Romina for approval.

Tiningnan ni Romina ang sample.

“Ayoko niyan. Hindi maganda,” ang sabi.

Muling naghanap si Leo ng iba. “Ito kaya?”

I liked his second option. “Maganda yan,” ang sabi ko.

“No. Masyadong simple,” ang kontra ni Romina.

Palihim akong sumulyap kay Leo. See, mas compatible tayo. Pareho ang taste natin. Sana tayo na lang ang magpapakasal.

Hindi na kumibo si Leo. Pinabayaan niya na lang na pumili si Romina.

At nang may mapili ito, nag-agree na lang siya. Yuck! Ang pangit. Ang jologs ng design.

Nang mapag-usapan ang ink color, pareho kami ni Leo na black ang gusto para elegante. Ang gusto ni Romina, purple. Pumayag na lang si Leo at hindi na ako kumibo.

Pagkatapos ng mahaba-haba ring sandali ng pakikipag-usap sa sales staff ng store, na-finalize din ang invitation. Napagkasunduan ang petsa kung kailan nila kukuhanin.

I paid for it kasi nga gift ko sa kanila. Para akong nakahinga nang maluwag dahil tapos na ang obligasyon ko, nagawa ko na ang gusto kong gawin para kay Leo.

Nakahanda na akong magpaalam para umuwi pero nagyaya si Leo na magmeryenda muna. At hindi ako nakatanggi.

Sa Tokyo Tokyo kami nagpunta. Parehong Tempura ang choice namin ni Leo samantalang si Romina ay Beef Misono.

“Salamat sa regalo,” ang sabi ni Romina habang kumakain kami. At least, nagpasalamat.

“Sure. ‘Yan lang ang magagawa ko para makatulong sa preparasyon. Biglaan naman kasi ang kasal ninyo at ang lapit na ng date,” ang sabi ko.

“Pressured na nga kami. Buti na lang mabilis ang printing ng invites. May two weeks pa kami para mamigay,” ang sagot ni Leo.

“Ang dami pa rin naming aasikasuhin. Ang hirap din pala kahit maliit lang at simple ang kasal.” Si Romina uli.

“But it will be all worth it,” ang tanging nasabi ko na lang. Ewan ko, pero kahit ganitong nag-uusap kami ni Romina na nice kami sa isa’t isa, deep inside parang nega ang feeling ko sa kanya. Parang ayoko siya para kay Leo. Pero mayroon pa ba akong magagawa? At saka ano naman ang karapatan kong manghimasok sa pag-aasawa ni Leo.

Looking at him, nakikita ko naman kung gaano siya ka-sincere kay Romina. Asikasong-asikaso niya ito. At mukhang masaya naman siya. Masakit man sa akin, aaminin ko na nakikita ko sa kanyang mga mata na mahal niya ito.

Sandaling nagpaalam si Leo upang mag-restroom.

Naiwan kami ni Romina. Parang biglang nagkaroon ng lambong sa pagitan namin. Naging tense ang air at obvious na hindi kami at ease sa isa’t isa.

“Tinanggihan mo raw na maging bestman ni Leo,” ang sabi niya sa akin.

“Oo,” ang sagot ko.

“Bakit?”

Naghagilap ako ng idadahilan. “Marami naman siyang kaibigan. Bakit ako pa?”

“Pero, ikaw ang pinaka-close niya, di ba?”

“Isa lang ako sa mga ka-close niya.”

“Pero kakaiba ang closeness ninyo.”

“Ha?” May discomfort akong naramdaman sa tinutumbok ng aming usapan. “Anong kakaiba sa closeness namin?”

Hindi siya tumugon. Sa halip ay tumingin sa akin nang makahulugan.

Sinalubong ko ang kanyang mga mata. Ayokong magpa-intimidate sa kanya.

“Sabi niya, ikaw ang bestfriend niya.”

“Yeah… Ganoon nga,” ang pagsang-ayon ko.

“Pero alam ko na higit pa roon ang naging relasyon ninyo.”

“Ha?”

“Alam ko na naging mag-boyfriend kayo!”

Hindi ako nakasagot. Nayanig ako sa aking narinig.

“Madalas ka niyang mabanggit sa akin kaya alam ko kung ano ka sa buhay niya. Woman intuition, Aris. Alam ko ang pagkatao niya at alam kong pumapatol siya. Pero mahal ko siya kaya nakahanda akong tanggapin kung ano siya.”

Saglit siyang uminom ng Red Ice Tea. Nakatingin lang ako sa kanya na parang naumid.

“Sabagay, ano pa nga ba ang dapat kong ipangamba. Ikakasal na kami. May pakiusap lang ako sa’yo. Sana pagkatapos nito, layuan mo na siya. Huwag mo na sana kaming guluhin.”

Sinikap kong magpakahinahon nang ako ay magsalita.

“Alam mo, Romina, mali ang iniisip mo tungkol sa akin. Aaminin ko sa’yo na may feelings pa ako kay Leo pero hindi ako desperado. Hindi mo na kailangang sabihin sa akin yan dahil alam ko kung saan ako dapat lumugar.”

Bago pa muling nakapagsalita si Romina at mauwi sa tarayan ang aming usapan, dumating na si Leo.

“Mukhang pinag-uusapan n’yo ako ah,” ang pabirong sabi.

“Hindi naman,” ang sagot ni Romina, nakangiti. “We’re just trying to be friends.”

I forced a smile for Leo’s sake.

Bitch.

***

Ayoko na sanang dumalo sa kasal, pero nagbago ang pasiya ko. Nanaig ang kagustuhan kong makita si Leo sa huling sandali.

Pagdating sa simbahan, parang naasiwa ako. Wala akong kakilala at feeling ko, pinagtitinginan ako. Parang gusto ko nang umalis subalit naisip ko, naroroon na rin lang ako, might as well, pangatawanan ko na.

Naka-posisyon na si Leo sa may altar kaya hindi ko na siya nagawang lapitan. Nakihalo ako sa mga bisitang naghihintay sa pagsisimula ng seremonyas.

Pinagmasdan ko siya. Bagay pala sa kanya ang naka-barong. Higit siyang gumuwapo. My bad boy Leo. Sumagi sa aking isipan ang mga panahong akin siya at kami pa. Binalot ako ng matinding pangungulila.

Maya-maya, tumugtog na ang martsa. At nagsimulang maglakad si Romina sa aisle. In fairness, napakaganda niya sa kanyang trahe de boda.

Habang papalapit siya kay Leo, parang dinudurog ang aking puso.

Parang isang panaginip ang lahat. Parang surreal na naroroon ako at pinapanood ang pakikipag-isang-dibdib sa iba ng lalaking mahal ko. I felt weak and helpless. I felt so sad.

Sinikap kong magpakatatag. Pinilit kong tiisin ang kirot sa aking dibdib. Subalit nang nasa bahaging magpapalitan na sila ng vows, hindi ko na nakayanan.

Lumabas ako ng simbahan, nagmamadali ang aking mga hakbang.

At habang papalayo, dumaloy ang mga luhang tinimpi ko.

Promenade 4

Marangya ang gayak ng social hall na pagdarausan ng prom. Napapalamutian ang paligid ng makukulay na lobo at makikislap na mga banderitas. May disco ball sa itaas ng dancefloor. May nagsasalimbayan ding laser lights.

May arko sa entrance na naaadornohan ng mga rosas at natatanglawan ng firefly lights. Ang lakaran papasok ay nalalatagan ng pulang carpet.

Bandang alas-siyete nang gabi, nagsimula nang magdatingan ang mga seniors. Magarbo ang mga 80’s inspired na damit. Made up ang mga girls at groomed ang mga boys.

Unti-unting napuno ang venue. Masaya ang lahat habang sa background ay tumutugtog ang mga 80’s hits.

Dumating sina Brad at Archie. Natigilan ang lahat at nagbulungan. Nagtaasan ang kilay ng mga teachers.

Kasunod nila sina Jason at Stephanie. Marami ang nasorpresa na sila ang magkapareha. Gayunpaman, they were a lovely pair. At bagay sila.

Dumating si Leslie. And guess who ang kanyang ka-date? Si Toby. Nagulat ang lahat at hindi makapaniwala. A little blackmail made it possible.

Umalingawngaw ang tinig ng deejay. “Ladies and gentlemen, welcome to the Hillcrest High Seniors Prom!”

Nagpalakpakan ang lahat at nagsigawan.

“It’s time to hit the dancefloor and groove!”

Pumailanlang ang “Into the Groove” at nagsihugos ang karamihan upang sumayaw.

Kabilang sina Jason at Stephanie. Gayundin sina Brad at Archie. Halos magkalapit lang ang puwesto nila at hindi maiwasang magkatinginan sina Stephanie at Brad. May ibig sabihin ang kanilang mga mata, may emosyong hindi maikubli.

Magkakasunod na pinatugtog ang iba pang 80’s dance hits. Uminit ang sayawan.

Maya-maya, tumigil ang musika at dumilim ang mga ilaw. Inanunsyo ng deejay ang special number ng dance group nina Leslie at Jason.

Nagsitabi ang mga nasa dance floor.

Nag-play ang “Maniac” at dahan-dahang nagliwanag. Pumagitna ang mga dancers at gumalaw sabay sa beat.

Nag-cheer ang lahat.

Naka-mask ang mga dancers. Nagulat si Toby pagkakita sa mask. It was exactly the same mask na suot ng lalaki sa shower room.

Napatitig siya kay Leslie. Nakadama siya ng galit. In his mind, walang duda na si Leslie ang umatake sa kanya. Binuo niya sa isip ang isang maitim na balak.

Kay Jason naman nakatitig si Archie. May kakaibang pang-akit ang mga galaw ni Jason. Hindi niya maiwasang humanga sa husay nitong sumayaw.

Sa pagkakalingat ni Archie ay hindi niya namalayan ang pag-alis ni Brad sa kanyang tabi. Nilapitan nito si Stephanie.

Hindi alam ni Stephanie kung ano ang kanyang magiging reaksiyon sa paglapit ni Brad.

Nagtama ang kanilang mga mata. Nasa mga titig nila ang mga bagay na hindi nila masabi… ang pag-unawa at pagpapatawad… ang pagmamahal at pangungulila...

Malakas ang naging palakpakan nang matapos ang dance number.

Muling nagdilim ang ilaw. At nang sumindi, tumugtog ang “Careless Whisper”.

Inabot ni Brad ang kamay ni Stephanie. Nagpaubaya si Stephanie na dalhin siya ni Brad sa dancefloor.

At sila ay nagsayaw.

Nakatingin lang sa kanila si Archie, may kirot sa puso.

Kaagad namang hinila ni Toby si Leslie palabas ng social hall.

“Saan tayo pupunta?”

“Sa labas, may sorpresa ako sa’yo.”

Dinala ni Toby si Leslie sa isang madilim na lugar sa loob ng campus, malayo sa pinagdarausan ng prom.

“Ano’ng gagawin natin dito?”

Sa halip na sumagot ay bigla siyang itinulak ni Toby. Muntik na siyang matumba.

Nakita niya ang galit sa mukha ni Toby.

Kinabahan si Leslie. “Toby, bakit?”

Hinablot ni Toby ang kanyang damit na kaagad napunit.

“Putang ina, Toby…”

Isang sampal ang dumapo sa kanyang mukha.

“Putang ina mo! Matitikman mo ngayon ang galit ko.” Nasindak si Leslie sa tinig ni Toby.

Mahigpit na hinawakan ni Toby ang kanyang mga braso. Nagpumiglas si Leslie.

“Bitiwan mo ako!”

Sinikmuraan siya ni Toby. Namilipit siya sa sakit at nalugmok.

Pilit siyang pinadapa ni Toby sa lupa. Nanlaban siya subalit muli siya nitong sinuntok. Nanghina siya.

Hinila ni Toby ang kanyang natitirang damit at kinubabawan siya nito. Mabigat ang katawan ni Toby at lalo siyang hindi nakagalaw.

Naramdaman ni Leslie ang nagngangalit na bahagi ng katawan ni Toby na pilit nitong iginigiit sa kanyang likuran.

“Huwag, Toby! Huwag!” ang samo niya.

Marahas at mariin ang naging pag-ulos ni Toby upang siya ay lupigin.

Pinunit ng malakas na sigaw ang dilim ng gabi.

Makaraang mairaos ang kanyang paghihiganti, dahan-dahang tumayo si Toby. May satisfaction siyang naramdaman, hindi niya alam kung dahil sa tagumpay o dahil sa luwalhating naranasan. Inayos niya ang sarili at umalis.

Naiwan si Leslie na nakahandusay at humihikbi, pilit na tinatakpan ng gula-gulanit na damit ang hubad na katawan.

Samantala, sa social hall ay nasa mikropono na ang principal, hawak ang isang sobre na naglalaman ng pinaka-importanteng anunsiyo ng gabi.

“Our Prom King and Queen are…”

Tumahimik ang lahat, puno ng antisipasyon.

Hindi makapaniwala sina Brad at Stephanie nang tawagin ang kanilang pangalan.

Nagpalakpakan ang lahat. Nagkakaisa sila na walang ibang karapat-dapat sa parangal na iyon kundi sina Brad at Stephanie. Dedma na sa iskandalong nangyari.

Magkahawak-kamay na umakyat sa stage sina Brad at Stephanie at sila ay kinoronahan. Pagkatapos ay pumagitna sila sa dancefloor para sa kanilang traditional dance.

Pinanood sila ni Archie. Kahit may masakit sa kanyang kalooban, masaya siya para kay Brad. Nakahanda siyang magparaya para sa ikaliligaya nito.

Tumalikod siya upang umalis. Subalit may pumigil sa kanya.

“Saan ka pupunta?”

Hinarap niya ang nagsalita.

Si Jason. Na bagamat may dinaramdam din kay Stephanie ay nakangiti sa kanya.

“Halika, magsayaw tayo,” ang yaya nito.

Napangiti si Archie.

Tinungo nila ang dancefloor na kung saan nagsasayaw sina Brad at Stephanie.

Nagsayaw sila na hindi alintana ang mga taong nakapaligid sa kanila.

Nagtama ang kanilang mga mata. Nag-usap. Ang lungkot ay napalitan ng kakaibang kislap.

Sa hindi inaasahang pagkakataon, nangibabaw ang tunay na damdaming matagal nang nakatago sa dibdib nila. Sa loob ng maraming taon mula pagkabata, ngayon lang nila napagtanto na mahal nila ang isa’t isa.

Nagyakap sila. Mahigpit.

At nagtagpo ang kanilang mga labi.