Isinuot namin ni Richard ang mga maskarang tatakip sa aming mga mata.
Lumabas kami ng silid na naka-roba.
Naka-dim na ang mga ilaw sa ibaba. Tanging mga lampshade na kulay dilaw ang liwanag ang nakasindi.
At sa pagbungad namin sa ituktok ng hagdan, natahimik muna ang mga bisita bago napapalakpak.
Nagsimulang pumailanlang ang musika habang pababa kami.
At nang sapitin namin ang punong hagdan, sabay naming tinanggal ang aming mga roba at nakita nilang naka-bikini briefs lang kami.
Muling sumambulat ang palakpakan, higit na malakas, sabay sa mga ekspresyon ng excitement. At muli, natahimik sila habang pinagmamasdan ang hubad naming mga katawan.
Inilaglag namin sa lapag ang aming mga roba at nagsimula kaming sumayaw. Dinama ko ang tugtog at napawi ang aking alinlangan. Umiral ang hilig ko sa pagsasayaw at bigay na bigay ko itong sinabayan.
Sinulyapan ko si Richard. Napakahusay niyang umindayog. Parang propesyonal na macho dancer. Hindi ko naiwasang humanga at pilit ko siyang ginaya.
Naging coordinated ang aming mga galaw at spontaneously, nagkaroon kami ng sariling choreography.
At dahil nakapag-adjust na ang aking mga mata sa dilim, banaag ko na ang mga mukha ng aming audience.
Mga higit sampu lamang sila. Pulos mga lalaki. At nang isa-isahin ko sila, natigilan ako. Likas akong matandain kaya hindi ako maaaring magkamali sa dalawang pamilyar na mukha. Sina Brandon at Justin, mga kaibigan ni Gilbert na ipinakilala sa akin noon sa Bed. Kinabahan ako.
At sa patuloy na pagsuyod ng mga mata ko sa mga naroroon, parang biglang huminto ang tibok ng puso ko nang mapagsino ko ang isa pa sa mga bisita.
Naroroon sa bandang likod, na kung saan bahagya lamang itong tinatamaan ng ilaw, ang isang pigura na kahit sa dilim ay kilala ko at hindi maipagkakamali.
Si Gilbert!
Napatigil ako sa pagsasayaw. Parang hindi ako makahinga. Kaagad akong sinaklot ng guilt at pangamba.
Hinanapan ko ng hint of recognition ang kanyang mga mata subalit wala akong nakita. Naisip ko, effective ang maskara at nakatulong din marahil ang malamlam na ilaw.
Nagpalit ang tugtog. Naging mabagal at mas erotiko. Naramdaman ko ang dampi ng mga palad ni Richard, gayundin ang pagdikit ng kanyang katawan. Hudyat na tapos na ang macho dancing at oras na upang kami ay magniig.
Pilit kong kinalimutan na naroroon si Gilbert, nanonood sa amin. Pilit kong pinaglabanan ang anumang damdamin na hahadlang sa akin upang ako ay lubusang makapag-perform. I took comfort sa maskara na nagkukubli sa aking pagkakakilanlan. Kinumbinsi ko ang aking sarili na ginagawa ko iyon para sa kanya… dahil ayokong abusuhin ang kabaitan niya… dahil willing akong magsakripisyo upang patunayang mahal ko siya at hindi ang pera niya.
Nasa likuran ko si Richard at hinihimas-himas niya na ang aking dibdib. Dama ko ang kanyang pagdikit at marahang pagkiskis sa aking likod.
Sinimulan niya akong halikan sa pisngi… sa tenga… sa batok… sabay sa pagpaikot-ikot ng kanyang hintuturo sa aking mga utong.
Dumausdos ang kanyang mga kamay sa aking tiyan at hinihimas-himas niya rin iyon, nilaro-laro ang aking pusod bago tuluyang pumaloob sa aking brief. Patuloy siya sa paghalik at sa pagsundut-sundot sa aking leeg. Napaliyad ako sa kiliting hatid ng kanyang dila.
Kinuha niya ang aking mga kamay at dinala niya ang mga iyon sa kanyang harap. Dinama ko ang kanyang pagkalalaki at hinimas-himas ko rin iyon. Giniyahan niya ako papasok sa kanyang brief.
Napapikit ako sa sensasyong dala ng aming paghahawakan hanggang sa kami ay sabay na nagkabuhay.
At nang pareho nang matindi ang aming pagkaantig, hinila niya pababa ang aking brief. Umigkas ang aking ari na kaagad kong tinakpan ng aking kamay.
Napasinghap ang mga manonood. Kumawala mula sa kanilang mga bibig ang reaksiyon ng pagkagulat.
Hinubo na rin ni Richard ang kanyang brief at naramdaman ko ang pagpalo ng kanyang ari sa aking puwet.
Nagharap kami at nagtagpo ang aming mga labi. Patuloy siya sa paghimas sa aking katawan habang kami ay naghahalikan.
Muli ay napapikit ako habang tinatanggap ang kanyang bibig. Masarap humalik si Richard at napakagaan ng kanyang mga kamay, parang balahibong humahaplos sa aking balat. Unti-unti akong natangay ng sensasyong ipinagkakaloob niya sa akin at ako ay higit na nagdumiin. Nilasap ko ang kanyang mga labi na tila prutas na makatas at matamis.
Bumaba ang kanyang mga halik sa aking leeg… sa aking dibdib. At nang salitan niyang sipsipin, siklut-siklutin at kagat-kagatin ang aking mga utong, nagsimula akong makalimot. Napakapit ako sa kanya nang mahigpit.
Bumaba pa siya sa aking tiyan at dinila-dilaan ang mga sensitibong bahagi niyon. Sinimsim niya rin ang aking pusod.
Subalit bago pa niya sapitin ang aking paghuhumindig, umakyat siya at hinanap ang aking bibig. Muli kaming naghalikan. Puno ng init at pananabik.
At ako naman ang nagkusang siya ay paligayahin.
Asiwa mang aminin subalit nakadama ako ng matinding pagnanasa habang tinutuklas ko ang bawat sulok ng kanyang katawan. Napakaganda ni Richard at napakinis ng kanyang balat. Ang bawat pagdampi ko sa kanya ay tila pagpapahayag ng damdaming sinupil ko noon at pasasalamat na rin at pagsusukli sa mga kabutihang nagawa niya sa akin.
At nang marating ko ang kanyang kaselanan, hindi ako nag-atubiling angkinin iyon ng aking bibig. Napapitlag siya nang buong sigasig ko siyang kubkubin. Namuwalan ako subalit hindi ako bumitiw. Dinama ko ang kanyang hugis, ang kanyang sukat at siya ay mataimtim kong sinamba.
Inangat niya ako mula sa aking pagkakayupyop at pinaupo sa baytang ng hagdan. Bahagya niya akong pinahiga bago niya ako pinaibabawan. Muli niyang hinagod ng halik ang aking katawan hanggang sa marating niya ang sentro ng aking kasarian. At kung uhaw man ako nang siya ay aking tinikman, gutom naman siya nang ako ay kanyang ninamnam.
Nagbaba-taas ang kanyang ulo at ako ay idinuyan. Tila naging maulap ang aking kamalayan at nawala ako sa linamnam ng kanyang kapusukan. Tuluyan kong nakalimutan kung nasaan kami, na ang ginagawa namin ay isang palabas lamang.
Pinatayo niya ako at pumuwesto siya sa aking likuran. Dinunggul-dunggol niya ako ng kanyang kahindigan. Alam ko na kung ano ang kanyang gagawin at ako ay nagpaubaya. Yumukod ako at kumapit sa barandilya ng hagdanan.
Hinalikan niya muna ang aking likod at tinukso-tukso ng hinlalato ang aking lagusan. Napapikit ako at pinilit kong mag-relax. Nangagamba man sa kanyang sukat, nanaig ang aking kagustuhang madama siya sa aking kaloob-looban at maipadama na kaisa niya ang aking katawan.
Dahan-dahan, naramdaman ko ang kanyang pag-ulos, ang kanyang pagpupumilit na ako ay pasukin. Sinalubong ko ang kanyang bawat kadyot na may pagdudumiin. Napapikit ako at napakagat-labi sa paunang hapdi. Nilaro ko ang aking sarili upang maibsan iyon.
Mayroon mang pagpupursige, maingat pa rin si Richard sa kanyang pag-angkin. Ilang pag-atake pa at ako ay kanyang nalupig. Tila may pag-aatubili pa siyang naglabas-masok sa aking teritoryo sa kabila ng aking pagsuko.
Hanggang sa ang galaw ng aming mga katawan ay naging isang mabilis na ritmo. Habol ang hininga, sabay naming nilandas ang daan patungo sa paraiso. Nagsimula kaming mahibang at mawala sa sarili.
Maya-maya pa, sumulak na ang init sa aming mga katawan. Magkasabay kaming nanginig at hindi na napigil ang pagpulandit. Napakapit si Richard sa akin.
At nangyari ang hindi inaasahan.
Habang nilalasap niya ang kasukdulan, nahila ni Richard ang aking maskara. Napatid ang tali. At bago ko naaagapan, natanggal iyon at nalaglag.
Tumambad ang aking mukha.
Napa-“whoaaa!” ang mga bisita.
Nanigas ako at nahindik. Para akong binuhusan ng malamig na tubig.
Kitang-kita ko ang pagkagimbal sa mukha ni Gilbert!
(Itutuloy)
Part 11
Saturday, January 8, 2011
Tuesday, January 4, 2011
Dove 9
Dumating si Richard sa takdang oras upang sunduin ako. Nakakotse siya. Mag-isa.
Hinanap ko ang sinasabi niyang makakapareha ko.
“Nag-back-out ang gago,” ang sagot. “Nag-bridal shower kagabi. Kinuyog ng mga babae. Nanlalata hanggang ngayon.”
“So, paano? Mag-isa na lang ako?” Naisip ko, mabuti. Sayaw-sayaw na lang ang gagawin ko. Wala nang sex.
“Nagawan ko na ng paraan. Meron nang kapalit.”
Wala talaga akong kawala. Tutol man ang kalooban ko, kailangan kong gawin ang ayon sa napag-usapan namin.
Nag-drive na kami papunta sa bahay ni Dan. Nasa isang exclusive subdivision iyon. Kinawayan lang ni Richard ang guwardiya sa gate, pinapasok na kami.
“Hindi ko pa nga pala nababanggit sa’yo,” ang sabi ni Richard. “Pinalipat na ako ni Dan sa bahay niya. Dito na ako nakatira.”
Pagdating namin sa bahay, isang mestisuhing lalaki ang nagbukas ng pinto.
Natigilan ako at napatitig sa lalaki.
Kilala ko siya! Hindi ako maaaring magkamali.
“Dan, si Anton.”
Pigil ang aking pagkagulantang.
“Anton, si Dan.”
Nagkamay kami. Nanginginig ang kamay ko dahil sa sorpresang hindi ko inaasahan.
Si Dan ang lalaking nasa larawan sa tabi ng kama ni Gilbert!
“Hi, Anton. Sa wakas, nakilala rin kita. O, bakit parang kinakabahan ka?”
Si Dan ang ex ni Gilbert. At si Richard ang dahilan ng kanilang paghihiwalay!
Hindi ako makapaniwala na napakaliit ng mundo naming apat. Sino ang mag-aakalang magkakadugtong pa pala kami?
Pilit kong pinagtakpan ang aking reaksiyon. “Ninenerbiyos lang ako sa gagawin ko.”
Ngumiti si Dan. “Huwag kang mag-alala. Hindi ka pababayaan ni Richard.”
Kunot-noo akong napatingin kay Richard. Tapos kay Dan.
“Hindi pa ba niya sinasabi sa’yo?” ang tanong ni Dan.
“Sasabihin ko pa lang sana,” ang sagot ni Richard. “Ayoko siyang mabigla.”
“Ang alin?” ang tanong ko.
“Pumasok nga muna kayo at dito na tayo sa loob mag-usap,” ang sabi ni Dan.
Tumuloy kami sa bahay. Kahit distracted ako, hindi ko naiwasang ma-impress sa interior ng bahay. Maluwag. Maaliwalas. Mamahalin ang mga kasangkapan. Kita mo kaagad na mayaman ang naninirahan.
Napansin ko rin ang mga pagkaing nakahanda na sa hapag.
“Dumating na ang catering?” ang tanong ni Richard.
“Oo. At pinag-off ko na rin ang mga maid,” ang sagot ni Dan.
Kaagad na nagsalin ng wine sa kopita si Dan at inabutan niya kami ng tig-isa ni Richard. Magkakasabay kaming tumungga.
“Ano ang dapat kong malaman?” ang ulit kong tanong pagkaraan.
Diretso ang sagot ni Dan. “Dahil nag-back-out ang macho dancer, si Richard na ang makakapareha mo.”
Napatingin ako kay Richard, gulat. “Sabi mo, may kapalit. Hindi mo sinabing ikaw.”
Nagpaliwanag si Richard. “Naghanap ako ng kapalit pero wala akong makuha. Ayokong masira ang plano ni Dan kaya naisipan kong mag-volunteer. Tayong dalawa na lang ang magpapareha. Itinawag ko kanina kay Dan at pumayag naman siya.”
Napatingin ako kay Dan, may pagtataka. “Okay lang sa’yo yun?”
“Hindi sana,” ang kanyang sagot. “Pero mapilit si Richard.”
“Wala naman kasi akong nakikitang masama,” ang sabi ni Richard. “Magkaibigan tayo. Trabaho lang ang gagawin natin, walang malisya. Mas mabuti na yung ako ang makapareha mo kesa yung hindi mo kilala.”
Touched ako. Sa loob-loob ko, pinairal na naman ni Richard ang pagiging protective niya sa akin.
“At saka wala na akong choice,” si Dan uli. “Gahol na sa panahon. Kaya nag-isip na lang ako ng paraan upang maitago ang identity niya.”
“Paano?” ang tanong ko.
“Maskara. Magmamaskara siya para hindi makilala.”
“Pati ba ako, magmamaskara rin?”
“Gusto mo rin bang itago ang iyong mukha?”
“Mas maganda siguro kung pareho kaming nakamaskara ni Anton,” ang sabad ni Richard. “Para uniform.”
“Okay. Sige,” ang sang-ayon ni Dan. “Mabuti na lang may naitabi akong mga maskara noong nagpa-masquerade party ako.”
“Nakatakip ba ang buong mukha namin?”
“Hindi. Mata lang. Dahil paano n’yo gagamitin ang inyong mga bibig?”
***
Mula sa silid na kinaroroonan namin ni Richard, aware kami sa isa-isang pagdating ng mga bisita. Hindi lang dahil natatanaw namin mula sa bintana ang pagparada ng kanilang mga sasakyan kundi dahil nauulinigan din namin ang mga usapan at tawanan nila.
Maya-maya pa, narinig na namin ang kalansing ng mga kubyertos. Ibig sabihin, naghahapunan na sila. Kami ni Richard ay tapos nang kumain (nag-akyat kami ng pagkain sa silid) at naghihintay na lamang na tawagin ni Dan.
Uneasy ako na hindi ko maintindihan. Bagay na napansin ni Richard.
“Bakit, may problema ba?” ang tanong niya.
“Wala naman,” ang sagot ko. “Kinakabahan lang ako.”
“Huwag kang kabahan. Kasama mo ako. Parang katulad lang ito noon na sabay tayong nagpapagamit.”
“Pero tayong dalawa ang maggagamitan ngayon.”
“May pagkakaiba ba yun?”
“Oo. Dahil kahit minsan hindi tayo nagdukutan. Kahit nga maghalikan, never nating ginawa.”
Tumingin siya sa akin nang mataman.
“Kahit minsan ba, hindi ka nakaramdam ng pagnanasa sa akin?” ang tanong niya.
Sinalubong ko ang kanyang tingin. Hindi ako makapagsalita.
Lumapit siya sa akin.
Nagbaba ako ng paningin dahil hindi ko magawang umamin na, oo, pinagnasaan ko siya unang kita ko pa lang sa kanya.
Hinawakan niya ako sa balikat. Itinaas niya ang aking mukha at nagulat ako sa sumunod niyang ginawa.
Hinalikan niya ako sa labi.
Sa halip na umiwas, tumugon ako. Napapikit ako at napakapit sa kanya.
May certain degree ng pagkauhaw na nagtunggalian ang aming mga labi. Matagal.
Nagkatitigan kami matapos naming magbitiw. Masasal ang tibok ng aking puso.
“Ako, aaminin ko,” ang sabi niya. “Hindi lang kita pinagnasaan kundi minahal pa.”
Hindi pa rin ako makapagsalita. Parang hindi ma-process ng utak ko ang rebelasyon niya.
“Pero noon yun,” ang dugtong niya. “Mahal pa rin kita pero hindi na sa paraang romantiko. Na kay Dan na ang damdaming iyon.”
Nanatili akong nakikinig.
“Mahirap ipaliwanag. Pero kung anuman ang gagawin natin ngayon, mapaghihiwalay nito ang libog sa pagmamahal. Parang closure para tuluyan nang makapag-move on. Huwag kang mag-alala, pagkatapos nito, mamahalin pa rin kita pero sa ibang lebel na. Wala nang pagnanasa. Kaibigan na lang talaga. Wala nang mga pagdududa at pagtatanong.”
Kahit medyo malabo, parang naunawaan ko ang pinupunto niya. Ngumiti ako.
Ngumiti rin siya. “Siguro naman, kalmado ka na ngayon dahil sa halik ko,” ang biro pa niya.
“Oo na.” Tumawa ako.
Ilang sandali pa, kumatok na sa pinto ng silid si Dan.
“It’s showtime!” ang sabi ni Richard. “Ready ka na?”
(Itutuloy)
Part 10
Hinanap ko ang sinasabi niyang makakapareha ko.
“Nag-back-out ang gago,” ang sagot. “Nag-bridal shower kagabi. Kinuyog ng mga babae. Nanlalata hanggang ngayon.”
“So, paano? Mag-isa na lang ako?” Naisip ko, mabuti. Sayaw-sayaw na lang ang gagawin ko. Wala nang sex.
“Nagawan ko na ng paraan. Meron nang kapalit.”
Wala talaga akong kawala. Tutol man ang kalooban ko, kailangan kong gawin ang ayon sa napag-usapan namin.
Nag-drive na kami papunta sa bahay ni Dan. Nasa isang exclusive subdivision iyon. Kinawayan lang ni Richard ang guwardiya sa gate, pinapasok na kami.
“Hindi ko pa nga pala nababanggit sa’yo,” ang sabi ni Richard. “Pinalipat na ako ni Dan sa bahay niya. Dito na ako nakatira.”
Pagdating namin sa bahay, isang mestisuhing lalaki ang nagbukas ng pinto.
Natigilan ako at napatitig sa lalaki.
Kilala ko siya! Hindi ako maaaring magkamali.
“Dan, si Anton.”
Pigil ang aking pagkagulantang.
“Anton, si Dan.”
Nagkamay kami. Nanginginig ang kamay ko dahil sa sorpresang hindi ko inaasahan.
Si Dan ang lalaking nasa larawan sa tabi ng kama ni Gilbert!
“Hi, Anton. Sa wakas, nakilala rin kita. O, bakit parang kinakabahan ka?”
Si Dan ang ex ni Gilbert. At si Richard ang dahilan ng kanilang paghihiwalay!
Hindi ako makapaniwala na napakaliit ng mundo naming apat. Sino ang mag-aakalang magkakadugtong pa pala kami?
Pilit kong pinagtakpan ang aking reaksiyon. “Ninenerbiyos lang ako sa gagawin ko.”
Ngumiti si Dan. “Huwag kang mag-alala. Hindi ka pababayaan ni Richard.”
Kunot-noo akong napatingin kay Richard. Tapos kay Dan.
“Hindi pa ba niya sinasabi sa’yo?” ang tanong ni Dan.
“Sasabihin ko pa lang sana,” ang sagot ni Richard. “Ayoko siyang mabigla.”
“Ang alin?” ang tanong ko.
“Pumasok nga muna kayo at dito na tayo sa loob mag-usap,” ang sabi ni Dan.
Tumuloy kami sa bahay. Kahit distracted ako, hindi ko naiwasang ma-impress sa interior ng bahay. Maluwag. Maaliwalas. Mamahalin ang mga kasangkapan. Kita mo kaagad na mayaman ang naninirahan.
Napansin ko rin ang mga pagkaing nakahanda na sa hapag.
“Dumating na ang catering?” ang tanong ni Richard.
“Oo. At pinag-off ko na rin ang mga maid,” ang sagot ni Dan.
Kaagad na nagsalin ng wine sa kopita si Dan at inabutan niya kami ng tig-isa ni Richard. Magkakasabay kaming tumungga.
“Ano ang dapat kong malaman?” ang ulit kong tanong pagkaraan.
Diretso ang sagot ni Dan. “Dahil nag-back-out ang macho dancer, si Richard na ang makakapareha mo.”
Napatingin ako kay Richard, gulat. “Sabi mo, may kapalit. Hindi mo sinabing ikaw.”
Nagpaliwanag si Richard. “Naghanap ako ng kapalit pero wala akong makuha. Ayokong masira ang plano ni Dan kaya naisipan kong mag-volunteer. Tayong dalawa na lang ang magpapareha. Itinawag ko kanina kay Dan at pumayag naman siya.”
Napatingin ako kay Dan, may pagtataka. “Okay lang sa’yo yun?”
“Hindi sana,” ang kanyang sagot. “Pero mapilit si Richard.”
“Wala naman kasi akong nakikitang masama,” ang sabi ni Richard. “Magkaibigan tayo. Trabaho lang ang gagawin natin, walang malisya. Mas mabuti na yung ako ang makapareha mo kesa yung hindi mo kilala.”
Touched ako. Sa loob-loob ko, pinairal na naman ni Richard ang pagiging protective niya sa akin.
“At saka wala na akong choice,” si Dan uli. “Gahol na sa panahon. Kaya nag-isip na lang ako ng paraan upang maitago ang identity niya.”
“Paano?” ang tanong ko.
“Maskara. Magmamaskara siya para hindi makilala.”
“Pati ba ako, magmamaskara rin?”
“Gusto mo rin bang itago ang iyong mukha?”
“Mas maganda siguro kung pareho kaming nakamaskara ni Anton,” ang sabad ni Richard. “Para uniform.”
“Okay. Sige,” ang sang-ayon ni Dan. “Mabuti na lang may naitabi akong mga maskara noong nagpa-masquerade party ako.”
“Nakatakip ba ang buong mukha namin?”
“Hindi. Mata lang. Dahil paano n’yo gagamitin ang inyong mga bibig?”
***
Mula sa silid na kinaroroonan namin ni Richard, aware kami sa isa-isang pagdating ng mga bisita. Hindi lang dahil natatanaw namin mula sa bintana ang pagparada ng kanilang mga sasakyan kundi dahil nauulinigan din namin ang mga usapan at tawanan nila.
Maya-maya pa, narinig na namin ang kalansing ng mga kubyertos. Ibig sabihin, naghahapunan na sila. Kami ni Richard ay tapos nang kumain (nag-akyat kami ng pagkain sa silid) at naghihintay na lamang na tawagin ni Dan.
Uneasy ako na hindi ko maintindihan. Bagay na napansin ni Richard.
“Bakit, may problema ba?” ang tanong niya.
“Wala naman,” ang sagot ko. “Kinakabahan lang ako.”
“Huwag kang kabahan. Kasama mo ako. Parang katulad lang ito noon na sabay tayong nagpapagamit.”
“Pero tayong dalawa ang maggagamitan ngayon.”
“May pagkakaiba ba yun?”
“Oo. Dahil kahit minsan hindi tayo nagdukutan. Kahit nga maghalikan, never nating ginawa.”
Tumingin siya sa akin nang mataman.
“Kahit minsan ba, hindi ka nakaramdam ng pagnanasa sa akin?” ang tanong niya.
Sinalubong ko ang kanyang tingin. Hindi ako makapagsalita.
Lumapit siya sa akin.
Nagbaba ako ng paningin dahil hindi ko magawang umamin na, oo, pinagnasaan ko siya unang kita ko pa lang sa kanya.
Hinawakan niya ako sa balikat. Itinaas niya ang aking mukha at nagulat ako sa sumunod niyang ginawa.
Hinalikan niya ako sa labi.
Sa halip na umiwas, tumugon ako. Napapikit ako at napakapit sa kanya.
May certain degree ng pagkauhaw na nagtunggalian ang aming mga labi. Matagal.
Nagkatitigan kami matapos naming magbitiw. Masasal ang tibok ng aking puso.
“Ako, aaminin ko,” ang sabi niya. “Hindi lang kita pinagnasaan kundi minahal pa.”
Hindi pa rin ako makapagsalita. Parang hindi ma-process ng utak ko ang rebelasyon niya.
“Pero noon yun,” ang dugtong niya. “Mahal pa rin kita pero hindi na sa paraang romantiko. Na kay Dan na ang damdaming iyon.”
Nanatili akong nakikinig.
“Mahirap ipaliwanag. Pero kung anuman ang gagawin natin ngayon, mapaghihiwalay nito ang libog sa pagmamahal. Parang closure para tuluyan nang makapag-move on. Huwag kang mag-alala, pagkatapos nito, mamahalin pa rin kita pero sa ibang lebel na. Wala nang pagnanasa. Kaibigan na lang talaga. Wala nang mga pagdududa at pagtatanong.”
Kahit medyo malabo, parang naunawaan ko ang pinupunto niya. Ngumiti ako.
Ngumiti rin siya. “Siguro naman, kalmado ka na ngayon dahil sa halik ko,” ang biro pa niya.
“Oo na.” Tumawa ako.
Ilang sandali pa, kumatok na sa pinto ng silid si Dan.
“It’s showtime!” ang sabi ni Richard. “Ready ka na?”
(Itutuloy)
Part 10
Friday, December 24, 2010
Pasko
Sa inyo mga kaibigan ko,Sana ang paskong ito ay maging puno ng pag-asa at inspirasyon upang kamtin natin ang bawat mithiin ng ating puso. Sana ang bagong taon ay maging simula ng higit na mabiyaya, makahulugan at maligayang yugto ng ating buhay.
Nagmamahal,
Aris
Sunday, December 19, 2010
Notes On Bed
Abot na sa kanto ng Nakpil-Orosa ang pila nang magkayayaan na kaming pumasok bandang 1:30 am. Medyo slow ang usad kaya by the time na makarating kami sa pinto, nawala na ang tama ng ininom namin sa Silya.
Five hundred ang entrance fee with 2 drinks (local beer or juice). At hindi ka na lang basta tatatakan pagpasok mo. May ikakabit pa silang paper bracelet sa wrist mo. May separate entrance na ang mga VIPs.
Ang lawak ng floor area. Sinakop na nila ang dating Mafia (na dating Rainbow Project na dating NYC) bukod sa 3 floors na sila. Although yung pangatlong floor, maliit lang na bahagi ng rooftop. Doon lang pwedeng mag-smoke.
Ang liwanag ng lighting. Kita ang mukha ng lahat kaya naman wala nang excuse upang hindi mambati ng mga kakilala. Madali na ring magkahanapan kapag nagkahiwa-hiwalay kayo ng iyong mga kasama.
Ang laki na ng DJ’s booth. Ang laki na rin ng dancefloor pero wala nang ledge. Although may dalawang hugis bilog na platform na kung saan nakasampa ang mga go-go boys.
Ang sound system? Dumadagundong! Super pa rin ang music. May fog machine na nakakagulat ang tunog kapag nagbubuga ng usok (lalo na kapag nakadungaw ka mula sa second floor na kung saan ito naka-install). At ang usok, sa sobrang kapal, nahirapan akong huminga.
Directly above the DJ’s booth (ka-level ng second floor) ay may napakalaking glass window (parang aquarium) and guess what kung ano ang naroroon? A mock bathroom na kung saan may tatlong hunks na naka-trunks ang nagsa-shower! As in, naliligo with real water. Nakakamangha silang panoorin. Nakakabuhay ng damdamin. Subalit sandali lang iyon (mga 30 minutes to 1 hour siguro) at pagkatapos ay tinabingan na ang window ng screen na kung saan naka-project ang video.
Grabe, ang init sa loob! Medyo kapos ang airconditioning system. Pawis na pawis ako kaya I had to look for spots na kung saan bumubuga ang aircon. I discovered na malamig ang mga lugar na kung saan naroroon ang mga couches.
Ang liit na ng restroom sa second floor (1 cubicle, 2 urinals). Wala na ang aquarium divider. At ang naging kapalit ay mirror sa harap ng urinals na konting dukwang mo lang, masisilipan mo na ang umiihi. Kaya siguro pila-pila sa cubicle.
As expected, ang daming cuties! Fresh and new faces. Hindi na nga lang ganoon ka-condusive kumarir dahil sa lighting. Although pwede pa rin naman kung gugustuhin.
I like the new Bed but I prefer the old one.
And frankly, I do not like the new logo. Thai massage ang naiisip ko.
Subscribe to:
Posts (Atom)