Dahan-dahan akong lumapit, hindi naglalayo ng tingin sa kabaong.
Taliwas sa aking inaasahan, hindi isang luoy na bangkay ang naroroon kundi isang makisig na lalaking may maaliwalas na mukha at para lamang nahihimbing.
Binalingan ko ang babaing nakaputi. Sa malapitan ay para siyang usok na nakalutang sa hangin. “Sino siya?” ang aking tanong.
“Siya si Augustus,” ang kanyang tugon. “Ang patron ni Regidor.”
Na-conclude ko, ito ‘yung hibernation. Ganito pala, nahihiga sa kabaong. Parang si Dracula.
“Matagal na ba siyang natutulog?” Muli, ang tanong ko sa babae.
“Matagal-tagal na rin,” ang kanyang sagot. “At sapat na ang panahon upang siya ay muling magising. Higit lalo ngayon at naririto ka na, ang bagong itinakda.”
Muli kong pinagmasdan ang lalaki. Mestisuhin ito, matipuno ang pangangatawan. At kagaya ni Regidor, mahahaba ang mga binti – magkasintangkad sila marahil. Ang akala ko, mas may edad ang patron subalit higit itong mas bata sa kanya. Mas bata pa sa akin, kung tutuusin.
Nakaramdam ako ng magkahalong paghanga at panibugho. Paghanga dahil tunay na kaakit-akit si Augustus at panibugho dahil alam kong ex siya ni Regidor na minahal, kinatalik sa nagdaang panahon.
“Lubos na ang kanyang pagbabagong-anyo,” ang pakli ng babae. “Anumang sandali ay nakatakda na siyang bumangon.”
Muli kong binalingan ang babae. “Sino ka? Bampira ka rin ba? Bakit may alam ka tungkol sa…” Hindi ko naituloy ang aking sasabihin dahil sa gilid ng aking mga mata, nakita kong gumalaw ang “bangkay”. Kumurap? Kumislot? Hindi ko matiyak. Muli kong pinagmasdan si Augustus, matagal, subalit nanatili itong walang katinag-tinag. Pinaglalaruan ba ako ng aking imahinasyon?
Nang mag-angat ako ng paningin, wala na ang babae. Mag-isa na lamang ako sa tabi ng kabaong sa gitna ng bakanteng basement.
Saka lang ako naging aware sa katahimikan ng paligid. Umihip ang malamig na hangin (hindi ko alam kung saan galing) at pinagsayaw ang ningas ng mga kandila sa “burol” ni Augustus. Bahagya akong nanginig – di ko matukoy kung sa takot o lamig.
Nagulat ako nang walang anu-ano’y may kamay na humawak sa aking balikat. Napaigtad ako at napapihit.
“Bakit naririto ka?” Si Regidor.
“Dinala ako rito ng babaing nakaputi.”
“Babaing nakaputi?”
“Mahaba ang buhok. Maganda. Hindi ko nakuha ang pangalan niya.”
“Si Corazon…” Halos pabulong ang pagbanggit ni Regidor sa pangalang iyon.
“Kilala mo siya?”
“Dito siya nakatira. Matagal na, panahon pa ng mga Kastila. Isa siyang white lady.”
“Multo? Isa siyang multo?”
“Si Corazon ay ginahasa at pinatay. Patuloy siyang naghihiganti, hindi lamang sa gumahasa at pumatay sa kanya – na matagal nang nagbayad – kundi pati na sa mga supling nito na ipinangako niyang uubusin. Ayon sa kanya, isa sa mga itinakda ang lulubos sa kanyang paghihiganti kaya pinayagan niya ang mga bampirang manirahan dito sa kanyang villa.”
“Paano niya nalaman iyon?”
“Ang mga multo ay may makapangyarihang intuition.”
“Sino kaya ang itinakdang iyon?”
“Hindi niya sinasabi. Maaring ikaw. Maaaring ako. Subalit lipas na ang aking panahon.” Sumulyap siya sa kabaong. “Nakatakda nang bumangon si Augustus at ako ay patungo na sa kinalalagyan niya ngayon.”
Sumulyap din ako kay Augustus. “Napakaganda niyang lalaki,” ang hindi ko napigilang sambitin.
Hindi sumagot si Regidor subalit nakita ko sa kanyang mga mata ang pagsang-ayon.
“Minahal mo ba siya noon?” ang tanong ko.
“Oo. Ngunit hindi na ngayon.” Walang pag-aatubili ang kanyang sagot.
“Lumilipas ba ang pagmamahal katulad ng paglipas ng panahon?”
“Ang pagmamahal sa patron ay hindi nawawala, nalilipat lamang ito sa itinakda.” Ginagap niya ang aking pisngi at tinitigan ako sa mga mata. “Ikaw na ang mahal ko ngayon.”
Para na rin niya akong niyakap sa sinabi niyang iyon. Napangiti ako.
Inakbayan niya ako. “Halika na. Huwag na nating gambalain pa si Augustus. Iwan na natin siya at hayaang lumisan nang mapayapa.”
***
Nang sumunod na gabi, bandang alas-dose, muli akong naalimpungatan sa pagkakahimbing. Iginala ko ang aking paningin – inaasahan ang aparisyon ni Corazon – subalit walang ibang “tao” sa silid. Bumangon ako. May puwersang tila humahatak sa akin. Malakas ang puwersang iyon at hindi ko ma-resist. Tumayo ako at lumabas ng silid.
Tuluy-tuloy ang mga hakbang ko na tila may sariling isip. Binagtas ko ang pasilyo at nanaog ako sa hagdan hanggang sa matagpuan ko ang aking sarili na nasa main door ng bahay na kusang bumukas pagtapat ko roon.
At sa hardin, aking natanawan ang pigura ng isang lalaking papalabas ng gate. Saglit itong tumigil at lumingon sa akin. Si Augustus. Luminous ang kabuuan na tila napaliligiran ng mga alitaptap. Bago ko pa nagawang tuminag, pumihit na ito at nagpatuloy sa paglalakad hanggang maglaho sa dilim.
Sa mga ugat ng matandang puno ng balete, naroroon si Corazon, nakaupo at nakatingin sa akin.
***
Katulad ng sinabi ni Regidor, natigil ang mga pagpatay. Unti-unting nawala sa balita ang tungkol dito at unti-unti ring napawi ang takot at pangamba ng gay community. Kaya ang Malur na pinangyarihan ng mga krimen ay muling nabuhay. At sa pagsapit ng June na kung saan ginaganap ang White Party, tuluyan nang nalimutan ang tungkol dito at dumagsa ang mga bading sa pagdiriwang.
Kabilang na kami roon.
Ang aming pagdalo ay bahagi ng “normal” naming pamumuhay. Umapir kaming nakaputi (sana pala ay isinama namin si Corazon. Char!) at magka-holding hands katulad ng karamihan sa mga lovers na nagpupunta sa Malur. Not that we’re pretending dahil totoo namang “in a relationship” ang status namin ni Regidor. And I couldn’t be happier.
Ang nakaraang pitong buwan ang masasabi kong pinakamasayang episode ng aking buhay. Ano pa ba ang aking mahihiling? I’ve got a handsome boyfriend, an active sex life, a laid-back existence, a big house (haunted nga lang), and a ghost for a friend. And most of all, bampira na ako at patuloy na lumalakas ang powers ko. Hindi ko na lang iniisip na may hangganan ang lahat. Basta, ini-enjoy ko na lang.
Ang daming tao sa Club. Papasok pa lang, nakikipaggitgitan na kami. Ang daming cutie! Hindi ko maiwasang sila ay pagmasdan pero hindi ko matukoy kung ang aking atraksiyon ay para sa kanilang laman o sa dugong dumadaloy sa kanilang mga ugat. Basta, nanunuyo ang aking lalamunan at may urge akong idampi ang aking mga labi (o ngipin?) sa kanilang mga katawan. Bagay na parang aware si Regidor kung kaya kaagad siyang umorder ng drinks. Bloody Mary! At kahit paano, pinawi niyon ang aking pagkauhaw.
Pinatugtog ng DJ ang “Beautiful Nightmare”. Hinila ako ni Regidor paakyat sa ledge. Nakipagsiksikan kami sa mga naroroon. At nagsimulang magsayaw.
Relate na relate kami sa music. Dahil, come to think of it, ang nangyayari sa amin ay maihahambing sa isang magandang bangungot – magkahalong romance at horror.
Nagyakap kami ni Regidor. At nang magdikit ang aming mga erection, nagsimula kaming kumiskis at kumadyot sabay sa beat ng tugtog.
Hindi naging hadlang ang aming mga suot upang ma-maximize ang stimulation – vampires are extra-sensitive to touch! – kaya bago natapos ang tugtog, sabay kaming nanginig at nag-climax.
Still feeling heady, bumaba kami ng ledge at nagtungo sa bar. Muli kaming umorder ng Bloody Mary. At habang umiinom, may biglang kumalabit sa akin.
Bumaling ako ng tingin.
“Hi. Remember me?” ang bati.
At ako ay nagulat nang mapagsino ang aking kaharap.
(May karugtong)
Sunday, May 27, 2012
Tuesday, May 15, 2012
Black Party 3
“May standards ang pagiging bampira,” ang panimula ni Regidor. “Hindi lahat qualified.”
“Standards?” ang tanong ko. “Kagaya ng ano?”
“Kagaya ng bloodline,” ang sagot niya. “Iyong mga may bahid lamang ng dugong maharlika ang receptive sa kagat ng bampira at may kakayahang mag-mutate.”
“Ako? May dugong maharlika?”
“Maaaring descendant ka ng mga sinaunang hari at reyna, datu at dayang, hindi mo lang alam.”
Hindi ko nga alam kaya ako ay natahimik na lamang.
“Lason ang enzymes ng mga bampira sa dugo ng karaniwang mortal kaya sila ay namamatay,” ang patuloy niya. “At dahil bibihira ang may dugong maharlika, marami muna sa mga mabibiktima ang mamamatay bago may isang mabuhay. At iyon ang itinakda.”
“Bakit kailangang hanapin ang itinakda?” Hindi ko mapigil ang aking curiosity.
“Dahil ang pagiging bampira ay isang progression. At upang makasulong, kailangan ng mapagsasalinan, ng tagapagmana.”
“So, ang iyong ginawang mga pagpatay ay upang hanapin ang itinakda – na sinasabi mong ako nga?”
“Oo at hindi. Dahil ang ginawa kong mga pagpatay ay necessary din para sa aking nourishment at bilang offering sa aking patron.”
“Patron?” Kumunot ang noo ko.
“Sponsor. Benefactor. Siya ang bampirang nag-convert sa akin at pinagkakautangan ko ng loob.”
“Nasaan siya ngayon?”
“Nasa hibernation. At dahil siya ang aking patron, mayroon kaming connection. At dahil connected kami, ang dugong aking iniinom ay hindi lamang magpapalakas sa akin kundi maghuhugas din sa kanya upang makumpleto ang kanyang purification.”
“Hibernation? Purification?” Higit na lumalim ang kunot ng noo ko.
Umunat sa kanyang pagkakahiga si Regidor. Hindi ko naiwasang hagurin ng tingin ang kanyang kabuuan, ang kanyang kahubdan na walang pakundangan sa pagkakalatag. Lumikha iyon ng mga mumunting alon ng pagnanasa mula sa aking puson pababa sa aking kaselanan.
Tumagilid siya at humarap sa akin, saka muling nagpatuloy. “May stages ang pagiging bampira...”
Distracted man sa kanyang pang-akit, ako ay matamang nakinig.
“First stage ang conversion. Ang itinakda kapag natagpuan na ay kakalingain ng patron at huhubugin upang maging ganap na bampira.
“Second stage ang transformation. Sa pagkalinga at paghubog ng patron sa itinakda, magaganap ang palitan o exchange. Magsasalinan sila -- kapangyarihan mula sa patron at kalinisang-loob mula sa itinakda na magaganap lamang sa pamamagitan ng pagniniig. Sabay sa pagbabagong-loob ng itinakda ang pagbabagong-anyo ng patron.
“At kapag nakumpleto na ito, saka lamang magpapatuloy ang patron sa third stage – ang hibernation at purification. ”
“Para saan ang hibernation at purification?”
“Ito ang paghahanda para sa pinakamataas na antas ng pagiging bampira – ang enlightened state na kung saan absolute ang kapangyarihan at perfected ang mga katangian – upang maging karapat-dapat at katanggap-tanggap sa kanyang pagbabalik sa Baluarte.”
“Baluarte?” Hindi ako nauubusan ng tanong.
“Ito ang lugar na pinagmulan ng mga bampira. Parang vampireville.”
“Saan ito matatagpuan?”
“Sa Europa. Subalit lihim ang eksaktong lugar. Ang bampira pagkaraang mag-undergo ng hibernation at purification ay tatawagin ng misteryosong tinig at bibigyang-direksiyon upang ito ay kanyang marating. Ang kanyang pag-uwi sa Baluarte ay katuparan ng isang pangako na binitiwan daantaon na ang nakakaraan.”
Hindi ko na kinailangang magtanong dahil nabasa na ni Regidor ang ekspresyon sa aking mukha at siya ay nagpatuloy.
“Noong unang panahon, isang grupo ng mga pinakamakikisig, pinakamatatapang at pinakamatatalinong bampira ang ipinadala sa isang misyon upang palaganapin ang vampirism sa Asya. Kapalit ng basbas ng kanilang pinuno ay ang kanilang pangako na sila ay magbabalik sa Baluarte anuman ang mangyari.
“Standards?” ang tanong ko. “Kagaya ng ano?”
“Kagaya ng bloodline,” ang sagot niya. “Iyong mga may bahid lamang ng dugong maharlika ang receptive sa kagat ng bampira at may kakayahang mag-mutate.”
“Ako? May dugong maharlika?”
“Maaaring descendant ka ng mga sinaunang hari at reyna, datu at dayang, hindi mo lang alam.”
Hindi ko nga alam kaya ako ay natahimik na lamang.
“Lason ang enzymes ng mga bampira sa dugo ng karaniwang mortal kaya sila ay namamatay,” ang patuloy niya. “At dahil bibihira ang may dugong maharlika, marami muna sa mga mabibiktima ang mamamatay bago may isang mabuhay. At iyon ang itinakda.”
“Bakit kailangang hanapin ang itinakda?” Hindi ko mapigil ang aking curiosity.
“Dahil ang pagiging bampira ay isang progression. At upang makasulong, kailangan ng mapagsasalinan, ng tagapagmana.”
“So, ang iyong ginawang mga pagpatay ay upang hanapin ang itinakda – na sinasabi mong ako nga?”
“Oo at hindi. Dahil ang ginawa kong mga pagpatay ay necessary din para sa aking nourishment at bilang offering sa aking patron.”
“Patron?” Kumunot ang noo ko.
“Sponsor. Benefactor. Siya ang bampirang nag-convert sa akin at pinagkakautangan ko ng loob.”
“Nasaan siya ngayon?”
“Nasa hibernation. At dahil siya ang aking patron, mayroon kaming connection. At dahil connected kami, ang dugong aking iniinom ay hindi lamang magpapalakas sa akin kundi maghuhugas din sa kanya upang makumpleto ang kanyang purification.”
“Hibernation? Purification?” Higit na lumalim ang kunot ng noo ko.
Umunat sa kanyang pagkakahiga si Regidor. Hindi ko naiwasang hagurin ng tingin ang kanyang kabuuan, ang kanyang kahubdan na walang pakundangan sa pagkakalatag. Lumikha iyon ng mga mumunting alon ng pagnanasa mula sa aking puson pababa sa aking kaselanan.
Tumagilid siya at humarap sa akin, saka muling nagpatuloy. “May stages ang pagiging bampira...”
Distracted man sa kanyang pang-akit, ako ay matamang nakinig.
“First stage ang conversion. Ang itinakda kapag natagpuan na ay kakalingain ng patron at huhubugin upang maging ganap na bampira.
“Second stage ang transformation. Sa pagkalinga at paghubog ng patron sa itinakda, magaganap ang palitan o exchange. Magsasalinan sila -- kapangyarihan mula sa patron at kalinisang-loob mula sa itinakda na magaganap lamang sa pamamagitan ng pagniniig. Sabay sa pagbabagong-loob ng itinakda ang pagbabagong-anyo ng patron.
“At kapag nakumpleto na ito, saka lamang magpapatuloy ang patron sa third stage – ang hibernation at purification. ”
“Para saan ang hibernation at purification?”
“Ito ang paghahanda para sa pinakamataas na antas ng pagiging bampira – ang enlightened state na kung saan absolute ang kapangyarihan at perfected ang mga katangian – upang maging karapat-dapat at katanggap-tanggap sa kanyang pagbabalik sa Baluarte.”
“Baluarte?” Hindi ako nauubusan ng tanong.
“Ito ang lugar na pinagmulan ng mga bampira. Parang vampireville.”
“Saan ito matatagpuan?”
“Sa Europa. Subalit lihim ang eksaktong lugar. Ang bampira pagkaraang mag-undergo ng hibernation at purification ay tatawagin ng misteryosong tinig at bibigyang-direksiyon upang ito ay kanyang marating. Ang kanyang pag-uwi sa Baluarte ay katuparan ng isang pangako na binitiwan daantaon na ang nakakaraan.”
Hindi ko na kinailangang magtanong dahil nabasa na ni Regidor ang ekspresyon sa aking mukha at siya ay nagpatuloy.
“Noong unang panahon, isang grupo ng mga pinakamakikisig, pinakamatatapang at pinakamatatalinong bampira ang ipinadala sa isang misyon upang palaganapin ang vampirism sa Asya. Kapalit ng basbas ng kanilang pinuno ay ang kanilang pangako na sila ay magbabalik sa Baluarte anuman ang mangyari.
“Naglayag sila sa malawak na karagatan subalit isang gabi habang sila ay nagsasagawa ng orgy upang paigtingin ang kanilang mga kapangyarihan, isang malupit na unos ang humagupit sa barkong kanilang kinalululanan at ito ay lumubog. Nagkahiwa-hiwalay sila at kung saan-saan napadpad – Pilipinas, Thailand, Indonesia, Malaysia. Ang orihinal na planong mass conversion ay hindi nasunod dahil sa kanilang pagkakawatak-watak.
“Subalit tinupad pa rin nila ang kanilang misyon. Nagkanya-kanya sila ng set-up – katulad ng set-up natin ngayon – at nag-convert, naging patron, nagturo sa mga itinakda. At ang kanilang legacy ay nagpatuloy hanggang ngayon.
“Dahil sa pagtupad sa pangako, ang bawat bampira, katulad ng mga pasimuno ay destined na umuwi, magbalik sa Baluarte pagkatapos ng misyon.”
It was so much vampire history for one night subalit nanatili ang aking interes. “Kailan makukumpleto ang aking conversion at ang iyong transformation?”
“Bago sumapit ang ika-labindalawang pagbibilog ng buwan.”
“At kailan ako magsisimulang sumipsip ng dugo?”
“Hindi pa ngayon. Not until makumpleto ang conversion mo.”
“Hindi ba ako magugutom? Paano ako mabubuhay?”
“We will live off each other’s body. Katawan ko ang bubusog sa’yo at katawan mo ang bubusog sa akin. Ngayong natagpuan na natin ang isa’t isa, matitigil na ang mga pagpatay, at least for a year. Mamumuhay tayo nang tahimik at masaya. Almost normal, makikisalamuha tayo sa mga tao. At higit sa lahat, mamahalin kita at mamahalin mo ako.”
“Ang ibig mo bang sabihin ay magiging magkarelasyon tayo?”
“Oo. Dahil upang maging ganap ang ating mga pagbabago, hinihingi ng natural law na maging lovers tayo.”
***
Wala nang preamble, kaagad naming sinunggaban ang isa’t isa.
Muli kaming nagniig, higit na maalab kaysa una. Puno ng pananabik na parang hindi pa kami nasaid.
Napakatalas ng aking pakiramdam, buhay ang bawat himaymay ng aking laman at napaka-responsive sa pleasure na hatid ng bawat dampi, haplos at sundot ng labi, palad at ari ng pinakamakisig na lalaking itinadhana sa akin ng kapalaran.
Vampire or not, I couldn’t be happier. Si Regidor ang pinangarap kong lover and I don’t care if I have to sell my soul to the devil, basta’t ang mahalaga, akin siya at ako ay kanya.
***
Alas-tres nang madaling araw, witching hour, nang maalimpungatan ako. May naramdaman akong kakaiba, na maliban kay Regidor na nahihimbing sa tabi ko, may iba pang presence sa kuwarto.
At hindi nga ako nagkamali dahil pagsulyap ko sa may pinto, naroroon, nakatayo ang isang babae, nakaputi, mahaba ang buhok. Maningning ang outline na tila pinaglalagusan ng liwanag.
“Sino ka?” ang aking tanong.
“Halika, sumama ka sa akin,” ang kanyang tugon. May alingawngaw ang kanyang tinig na parang nanggagaling sa malalim na balon.
Bumangon ako, mangha sa pangitaing iyon.
“Halika,” ang muling yaya ng babae. “May ipakikita ako sa’yo.”
At pagkatapos, pumihit siya at parang usok na lumusot, naglaho sa pinto.
Tumayo ako at lumabas ng silid. Sa pasilyo, nakita ko siyang tumatakbo. Dinig ko ang kanyang mga yabag at matitinis na halakhak.
Bumaba siya ng hagdan, kasunod ako. Muli naming tinahak ang isang mahabang pasilyo sa unang palapag ng bahay.
Pagsapit sa dulo, saglit siyang tumigil at nilingon ako. “Halika,” ang sabi bago naglagos sa isang pinto.
Binuksan ko ang pinto. Bumungad sa akin ang isang hagdan pababa.
Binagtas ko ang mga baytang na nagdala sa akin sa basement.
Natigilan ako. Isang maluwag na bulwagan iyon. Bakante, maliban sa isang bagay na nasa gitna niyon.
Isang bukas na kabaong, natatanglawan ng mga kandilang pamburol.
Ang babaeng nakaputi ay nakatayo sa tabi, nakatunghay sa lalaking nakahiga roon.
(May karugtong)
It was so much vampire history for one night subalit nanatili ang aking interes. “Kailan makukumpleto ang aking conversion at ang iyong transformation?”
“Bago sumapit ang ika-labindalawang pagbibilog ng buwan.”
“At kailan ako magsisimulang sumipsip ng dugo?”
“Hindi pa ngayon. Not until makumpleto ang conversion mo.”
“Hindi ba ako magugutom? Paano ako mabubuhay?”
“We will live off each other’s body. Katawan ko ang bubusog sa’yo at katawan mo ang bubusog sa akin. Ngayong natagpuan na natin ang isa’t isa, matitigil na ang mga pagpatay, at least for a year. Mamumuhay tayo nang tahimik at masaya. Almost normal, makikisalamuha tayo sa mga tao. At higit sa lahat, mamahalin kita at mamahalin mo ako.”
“Ang ibig mo bang sabihin ay magiging magkarelasyon tayo?”
“Oo. Dahil upang maging ganap ang ating mga pagbabago, hinihingi ng natural law na maging lovers tayo.”
***
Wala nang preamble, kaagad naming sinunggaban ang isa’t isa.
Muli kaming nagniig, higit na maalab kaysa una. Puno ng pananabik na parang hindi pa kami nasaid.
Napakatalas ng aking pakiramdam, buhay ang bawat himaymay ng aking laman at napaka-responsive sa pleasure na hatid ng bawat dampi, haplos at sundot ng labi, palad at ari ng pinakamakisig na lalaking itinadhana sa akin ng kapalaran.
Vampire or not, I couldn’t be happier. Si Regidor ang pinangarap kong lover and I don’t care if I have to sell my soul to the devil, basta’t ang mahalaga, akin siya at ako ay kanya.
***
Alas-tres nang madaling araw, witching hour, nang maalimpungatan ako. May naramdaman akong kakaiba, na maliban kay Regidor na nahihimbing sa tabi ko, may iba pang presence sa kuwarto.
At hindi nga ako nagkamali dahil pagsulyap ko sa may pinto, naroroon, nakatayo ang isang babae, nakaputi, mahaba ang buhok. Maningning ang outline na tila pinaglalagusan ng liwanag.
“Sino ka?” ang aking tanong.
“Halika, sumama ka sa akin,” ang kanyang tugon. May alingawngaw ang kanyang tinig na parang nanggagaling sa malalim na balon.
Bumangon ako, mangha sa pangitaing iyon.
“Halika,” ang muling yaya ng babae. “May ipakikita ako sa’yo.”
At pagkatapos, pumihit siya at parang usok na lumusot, naglaho sa pinto.
Tumayo ako at lumabas ng silid. Sa pasilyo, nakita ko siyang tumatakbo. Dinig ko ang kanyang mga yabag at matitinis na halakhak.
Bumaba siya ng hagdan, kasunod ako. Muli naming tinahak ang isang mahabang pasilyo sa unang palapag ng bahay.
Pagsapit sa dulo, saglit siyang tumigil at nilingon ako. “Halika,” ang sabi bago naglagos sa isang pinto.
Binuksan ko ang pinto. Bumungad sa akin ang isang hagdan pababa.
Binagtas ko ang mga baytang na nagdala sa akin sa basement.
Natigilan ako. Isang maluwag na bulwagan iyon. Bakante, maliban sa isang bagay na nasa gitna niyon.
Isang bukas na kabaong, natatanglawan ng mga kandilang pamburol.
Ang babaeng nakaputi ay nakatayo sa tabi, nakatunghay sa lalaking nakahiga roon.
(May karugtong)
Monday, April 30, 2012
Black Party 2
Dinala ako ng aking mga paa sa isang liblib na lugar sa dulo ng Metro Manila. Natagpuan ko ang aking sarili sa harap ng isang lumang bahay-Kastila. Pamilyar sa akin ang bahay. Marahil na-feature na iyon sa Halloween Special ng “Magandang Gabi, Bayan” at napanood ko kaya ganoon. Subalit hindi lang familiarity ang aking naramdaman kundi affiliation, na para bang nanirahan na ako roon sa matagal na panahon.
Bahagya pa akong nagulat nang kusang bumukas ang kalawanging gate. Nakangingilo ang ingit ng mga bisagrang nangangailangan ng langis subalit hindi ko iyon pinansin.
Humakbang ako papasok sa bakuran. Sinalubong ako ng hihip ng hangin na nagpaulan at nagpaalimbukay sa mga tuyong dahon mula sa matandang balete na nakatanghod sa lakaran. Sinalubong din ako ng nagliliparan, naghuhunihang mga paniki.
Pagtapat ko sa pinto ng bahay, kaagad din itong bumukas. Madilim sa loob subalit kita ko ang lahat. Maalikabok na bulwagan, mga lumang kasangkapan na inaagiw at inaanay, mga kandelabrang basag, paikot na hagdan, mga librong magulo ang pagkakasalansan.
Nalanghap ko ang halimuyak ng rosas at kandila. Kaagad kong sinundan ang pinanggagalingan niyon. Umakyat ako sa ikalawang palapag, binaybay ko ang mahabang pasilyo at doon sa dulong kuwarto na kung saan may naglalagos na liwanag sa siwang ng pinto, natukoy ko na naroroon ang aking pakay.
Dahan-dahan kong itinulak ang pinto at tumambad sa akin ang kabuuan ng silid na pinaliliguan ng liwanag mula sa mga kandila na kung saan-saan nakatirik -- sa sahig, sa ulunan ng kama, sa mga muwebles. Nagkalat din ang mga talulot ng pulang rosas na parang basta na lang isinabog. At sa gitna ng silid, naroroon nakatayo, nakatalikod ang hubog ng isang matangkad at makisig na lalaki na nang ako ay lumapit ay pumihit at humarap sa akin.
Hindi pagkagulat kundi pagkamangha ang lumukob sa akin dahil sa tanglaw ng mga kandila ay tila higit na nagningning at naging luminous ang kanyang maputla at maputing kutis, higit na nagpatingkad sa mapang-akit niyang mukha na pamilyar na sa akin.
"E-Edward...?" ang bulalas ko, halos pabulong.
Ang pormal na ekspresyon ng kanyang mukha ay nahalinhan ng ngiti na nauwi sa maiksing tawa.
"Mas gugustuhin kong tawagin mo akong Lestat kaysa Edward," ang wika niya, may lamyos ang mababang tinig na naghatid ng kilabot at kiliti sa akin. "Subalit hindi iyon ang aking pangalan. Ako si Regidor at kanina pa kita hinihintay. Maligayang pagdating sa iyong bagong tahanan, Carlito."
"Bagong tahanan?" ang tanong ko.
"Mula ngayon, dito ka na maninirahan. Dahil ikaw ang itinakda at sasailalim ka sa proseso ng pagbabago sa pamamagitan ko."
"Itinakda? Proseso ng pagbabago?" Kumunot ang aking noo.
"Halika, maupo ka," ang muwestra ni Regidor sa kama. "Ipaliliwanag ko sa'yo."
Tahimik akong tumalima. Naupo rin siya sa kama, sa tabi ko. At ako ay nagulat nang itulak niya ako pahiga. Subalit hindi ako tumutol nang pumaibabaw siya sa akin, marahil dahil sakop ako ng kanyang kapangyarihan o dahil gusto ko rin at sakop ako ng pananabik.
Inilapit niya ang kanyang mukha sa akin at nagtama ang aming mga mata. Napatitig ako sa kanyang pupils na kakaiba ang anyo at hugis, parang sa pusa. At sa halip na berde, dilaw o asul, kulay pula ang mga iyon.
Nalanghap ko rin ang kanyang likas na bango. Nakalalasing, nakalalango, parang drogang nagpa-high sa akin.
"Ipagpatawad mo," ang sabi ni Regidor, hindi naglalayo ang mga mata sa akin. "Hindi ko mapigil ang aking pagnanasa. Napakaguwapo mo."
Dumako ang kanyang kamay sa mga butones ng aking damit. Isa-isa niya itong pinigtal. "Hindi nababagay sa'yo ang iyong suot."
At saka lang ako naging aware na naka-hospital gown ako. Mahaba, shapeless, parang daster. At wala akong underwear!
Hindi naging mahirap para kay Regidor na iyon ay pilasin at nang ako ay lubusang mahubaran, lumuhod siya sa aking paanan at hinagod ng tingin ang aking kabuuan. Nakahiga ako sa kama na tila nakahain, wala ni anumang pagtatakip. Hinayaan kong mabuyangyang ang aking katawan nang buong-ningning. Proud ako sa aking katawan, sa resulta ng aking pagdyi-gym. At proud din ako sa sentro ng aking pagkalalaki na ang sukat ay tumutugma, tumutumbas sa laki ng aking mga masel.
Hinaplos niya ang aking balat, sinalat ang bawat contour ng aking kahubdan. Nag-linger ang kanyang kamay sa depinisyon ng aking kasarian na unti-unting bumalikwas, nanigas at umigkas. Kinulob niya iyon sa kanyang palad at dinama ang pintig at pitlag ng mga ugat. Kaagad din siyang bumitiw at nagsimulang maghubad.
Nalantad sa akin ang kanyang katawan na hindi man maskulado, firm at lean ang kalamnan, parang swimmer's bod. Malapad ang kanyang balikat at makipot ang baywang, walang kataba-taba at flat ang tiyan. Maputi at maputla ang balat.
Malugod ko siyang tinanggap nang muling kumubabaw sa akin. Niyakap niya ako at niyakap ko rin siya. Saka ko lang nadama na napakainit niya, parang may lagnat.
"Akala ko, may ipaliliwanag ka sa akin," ang pakli ko.
"Hayaan mo munang angkinin kita. Hindi ko na mapigil, baka magliyab ako sa init," ang sagot niya.
"Muli mo ba akong sisipsipin?"
"Oo. Subalit hindi na dugo mo ang aking iinumin."
"Bakit?"
"Dahil bampira ka na rin. At ang magaganap sa atin ay pagsasalin, pagpapalit. Bahagi ng prosesong aking binanggit."
Magtatanong pa sana ako subalit pinatahimik na ako ng kanyang mga halik. At dahil heightened ang aking senses, parang kuryenteng gumapang sa akin ang bawat dampi at hagod ng kanyang labi at dila. Nanuot ang kiliti at luwalhati sa bawat ugat, nerve at himaymay ng aking katawan, tumagos sa balat, buto at laman. At nang ako ay kanyang kubkubin, para akong iniangat, inilutang, idinuyan ng kanyang panginginain. Makapangyarihan ang kanyang pagsipsip at parang agos ng tubig nang ako ay pumulandit, halos hindi maampat na kanyang sinaid hanggang sa huling patak.
At nang ako ay kanyang padapain, ang buko ng aking bulaklak ay ipinagkaloob ko upang kanyang pabukadkarin. Masikip ang lagusan at masakit ang bawat giit subalit iyon ay aking tiniis. Nagawa niya akong pasukin at minatamis ko ang kanyang pag-angkin. Hanggang sa maramdaman ko rin ang kanyang pag-agos na pumuno sa akin.
At nang kami ay magbitiw, nag-uumapaw ako sa kaligayahan, katuparan at kapanatagan na noon ko lang naramdaman. It was the best sex I ever had! At sa halip na manghina ay tila higit akong lumakas, tumalas ang aking pakiramdam na pati pintig ng ugat at daloy ng dugo ay aking nauulinigan.
Inapuhap ko ng tingin si Regidor. Siya man ay larawan din ng kakuntentuhan. Nakapikit siya at nang magdilat, ako ay kanyang nginitian. Sapat na ang ngiting iyon upang mapagtanto ko na ako ay mapalad sa kung anuman ang aking kinahinatnan. At kung ako nga ang itinakda, kailangan ko iyong ipagpasalamat.
Itinakda? Hindi ko pa lubusang naiintindihan ang ibig sabihin niyon.
"Bakit ako ang itinakda?" ang untag ko kay Regidor.
"Ah, ngayong nadilig na ang iyong katawan, isip mo naman ang kailangang diligin," ang sagot niya. "Bakit ikaw ang itinakda?"
"Gusto kong malaman."
"Makinig ka."
At nagsimula si Regidor na ipaliwanag sa akin ang misteryo ng pagiging isang bampira.
(May karugtong)
Bahagya pa akong nagulat nang kusang bumukas ang kalawanging gate. Nakangingilo ang ingit ng mga bisagrang nangangailangan ng langis subalit hindi ko iyon pinansin.
Humakbang ako papasok sa bakuran. Sinalubong ako ng hihip ng hangin na nagpaulan at nagpaalimbukay sa mga tuyong dahon mula sa matandang balete na nakatanghod sa lakaran. Sinalubong din ako ng nagliliparan, naghuhunihang mga paniki.
Pagtapat ko sa pinto ng bahay, kaagad din itong bumukas. Madilim sa loob subalit kita ko ang lahat. Maalikabok na bulwagan, mga lumang kasangkapan na inaagiw at inaanay, mga kandelabrang basag, paikot na hagdan, mga librong magulo ang pagkakasalansan.
Nalanghap ko ang halimuyak ng rosas at kandila. Kaagad kong sinundan ang pinanggagalingan niyon. Umakyat ako sa ikalawang palapag, binaybay ko ang mahabang pasilyo at doon sa dulong kuwarto na kung saan may naglalagos na liwanag sa siwang ng pinto, natukoy ko na naroroon ang aking pakay.
Dahan-dahan kong itinulak ang pinto at tumambad sa akin ang kabuuan ng silid na pinaliliguan ng liwanag mula sa mga kandila na kung saan-saan nakatirik -- sa sahig, sa ulunan ng kama, sa mga muwebles. Nagkalat din ang mga talulot ng pulang rosas na parang basta na lang isinabog. At sa gitna ng silid, naroroon nakatayo, nakatalikod ang hubog ng isang matangkad at makisig na lalaki na nang ako ay lumapit ay pumihit at humarap sa akin.
Hindi pagkagulat kundi pagkamangha ang lumukob sa akin dahil sa tanglaw ng mga kandila ay tila higit na nagningning at naging luminous ang kanyang maputla at maputing kutis, higit na nagpatingkad sa mapang-akit niyang mukha na pamilyar na sa akin.
"E-Edward...?" ang bulalas ko, halos pabulong.
Ang pormal na ekspresyon ng kanyang mukha ay nahalinhan ng ngiti na nauwi sa maiksing tawa.
"Mas gugustuhin kong tawagin mo akong Lestat kaysa Edward," ang wika niya, may lamyos ang mababang tinig na naghatid ng kilabot at kiliti sa akin. "Subalit hindi iyon ang aking pangalan. Ako si Regidor at kanina pa kita hinihintay. Maligayang pagdating sa iyong bagong tahanan, Carlito."
"Bagong tahanan?" ang tanong ko.
"Mula ngayon, dito ka na maninirahan. Dahil ikaw ang itinakda at sasailalim ka sa proseso ng pagbabago sa pamamagitan ko."
"Itinakda? Proseso ng pagbabago?" Kumunot ang aking noo.
"Halika, maupo ka," ang muwestra ni Regidor sa kama. "Ipaliliwanag ko sa'yo."
Tahimik akong tumalima. Naupo rin siya sa kama, sa tabi ko. At ako ay nagulat nang itulak niya ako pahiga. Subalit hindi ako tumutol nang pumaibabaw siya sa akin, marahil dahil sakop ako ng kanyang kapangyarihan o dahil gusto ko rin at sakop ako ng pananabik.
Inilapit niya ang kanyang mukha sa akin at nagtama ang aming mga mata. Napatitig ako sa kanyang pupils na kakaiba ang anyo at hugis, parang sa pusa. At sa halip na berde, dilaw o asul, kulay pula ang mga iyon.
Nalanghap ko rin ang kanyang likas na bango. Nakalalasing, nakalalango, parang drogang nagpa-high sa akin.
"Ipagpatawad mo," ang sabi ni Regidor, hindi naglalayo ang mga mata sa akin. "Hindi ko mapigil ang aking pagnanasa. Napakaguwapo mo."
Dumako ang kanyang kamay sa mga butones ng aking damit. Isa-isa niya itong pinigtal. "Hindi nababagay sa'yo ang iyong suot."
At saka lang ako naging aware na naka-hospital gown ako. Mahaba, shapeless, parang daster. At wala akong underwear!
Hindi naging mahirap para kay Regidor na iyon ay pilasin at nang ako ay lubusang mahubaran, lumuhod siya sa aking paanan at hinagod ng tingin ang aking kabuuan. Nakahiga ako sa kama na tila nakahain, wala ni anumang pagtatakip. Hinayaan kong mabuyangyang ang aking katawan nang buong-ningning. Proud ako sa aking katawan, sa resulta ng aking pagdyi-gym. At proud din ako sa sentro ng aking pagkalalaki na ang sukat ay tumutugma, tumutumbas sa laki ng aking mga masel.
Hinaplos niya ang aking balat, sinalat ang bawat contour ng aking kahubdan. Nag-linger ang kanyang kamay sa depinisyon ng aking kasarian na unti-unting bumalikwas, nanigas at umigkas. Kinulob niya iyon sa kanyang palad at dinama ang pintig at pitlag ng mga ugat. Kaagad din siyang bumitiw at nagsimulang maghubad.
Nalantad sa akin ang kanyang katawan na hindi man maskulado, firm at lean ang kalamnan, parang swimmer's bod. Malapad ang kanyang balikat at makipot ang baywang, walang kataba-taba at flat ang tiyan. Maputi at maputla ang balat.
Malugod ko siyang tinanggap nang muling kumubabaw sa akin. Niyakap niya ako at niyakap ko rin siya. Saka ko lang nadama na napakainit niya, parang may lagnat.
"Akala ko, may ipaliliwanag ka sa akin," ang pakli ko.
"Hayaan mo munang angkinin kita. Hindi ko na mapigil, baka magliyab ako sa init," ang sagot niya.
"Muli mo ba akong sisipsipin?"
"Oo. Subalit hindi na dugo mo ang aking iinumin."
"Bakit?"
"Dahil bampira ka na rin. At ang magaganap sa atin ay pagsasalin, pagpapalit. Bahagi ng prosesong aking binanggit."
Magtatanong pa sana ako subalit pinatahimik na ako ng kanyang mga halik. At dahil heightened ang aking senses, parang kuryenteng gumapang sa akin ang bawat dampi at hagod ng kanyang labi at dila. Nanuot ang kiliti at luwalhati sa bawat ugat, nerve at himaymay ng aking katawan, tumagos sa balat, buto at laman. At nang ako ay kanyang kubkubin, para akong iniangat, inilutang, idinuyan ng kanyang panginginain. Makapangyarihan ang kanyang pagsipsip at parang agos ng tubig nang ako ay pumulandit, halos hindi maampat na kanyang sinaid hanggang sa huling patak.
At nang ako ay kanyang padapain, ang buko ng aking bulaklak ay ipinagkaloob ko upang kanyang pabukadkarin. Masikip ang lagusan at masakit ang bawat giit subalit iyon ay aking tiniis. Nagawa niya akong pasukin at minatamis ko ang kanyang pag-angkin. Hanggang sa maramdaman ko rin ang kanyang pag-agos na pumuno sa akin.
At nang kami ay magbitiw, nag-uumapaw ako sa kaligayahan, katuparan at kapanatagan na noon ko lang naramdaman. It was the best sex I ever had! At sa halip na manghina ay tila higit akong lumakas, tumalas ang aking pakiramdam na pati pintig ng ugat at daloy ng dugo ay aking nauulinigan.
Inapuhap ko ng tingin si Regidor. Siya man ay larawan din ng kakuntentuhan. Nakapikit siya at nang magdilat, ako ay kanyang nginitian. Sapat na ang ngiting iyon upang mapagtanto ko na ako ay mapalad sa kung anuman ang aking kinahinatnan. At kung ako nga ang itinakda, kailangan ko iyong ipagpasalamat.
Itinakda? Hindi ko pa lubusang naiintindihan ang ibig sabihin niyon.
"Bakit ako ang itinakda?" ang untag ko kay Regidor.
"Ah, ngayong nadilig na ang iyong katawan, isip mo naman ang kailangang diligin," ang sagot niya. "Bakit ikaw ang itinakda?"
"Gusto kong malaman."
"Makinig ka."
At nagsimula si Regidor na ipaliwanag sa akin ang misteryo ng pagiging isang bampira.
(May karugtong)
Saturday, April 21, 2012
Reasons
Bakit matagal akong hindi nakapag-post?
1. Nag-crash ang computer ko. Nabura ang mga files ko, pati na ang mga blog drafts ko.
2. Nagkasakit ako after Galera. Nagkaroon ako ng severe allergies dahil hindi ako nag-ingat sa pagkain. Hilaw na mangga with bagoong, ensaladang talong with bagoong, ensaladang itlog na maalat, tortang talong, lahat ng silog (tapsilog, longsilog, tosilog). Nang mangati at mamantal ako sa huling araw, saka ko lang naalala: bawal nga pala sa akin ang bagoong at itlog, lalo na kung sobra. Pauwi ng Maynila, lumantak pa kami ni best friend ng nilagang itlog na hindi namin na-resist nang may maglako sa bus.
3. Nalulong ako sa pagbabasa. I finally got the books from UP Press na ipinabili ko sa friend kong taga-UP. Beautiful Accidents by Ian Rosales Casocot, Paghuhunos by Ellen Sicat, Nagueños by Carlos Ojeda Aureus. Jumoin uli ako sa Reading Challenge ng Goodreads. Ang goal ko: 100 books this year as opposed to my 60 last year.
4. Na-intimidate ako sa bagong Blogger interface. At dahil kailangan ko pa itong kabisahin, panay ang paliban ko sa pagpo-post. Nakakatakot na baka may mapindot akong mali, may masira o mabura sa aking mga entries. Ewan ko naman kasi kung bakit kailangan pang gawing kumplikado at mahirap ang dati nang simple at madali.
5. At higit sa lahat… in love uli ako. Yes, as in taken. In a relationship. Inspired. Happy. Again.
***
Hindi ko inaasahan na sa Galera muling magku-krus ang landas namin ng isang dating pag-ibig.
“Aris,” ang tawag niya.
Lumingon ako. Sa gulat pagkakita sa kanya, natapunan ako ng scramble na iniinom ko. Agad kaming nagyakap at natapunan ko rin siya pero hindi siya nagbitiw.
Si Ramon. Walong taon na ang nakalilipas nang kami ay magkakilala at lumabas-labas. Okay na kami noon, nagkakamabutihan na, subalit sa kung anong kadahilanan, naudlot kami at hindi natuloy.
“Iniwan mo ako noon dahil ayaw mo sa bata,” ang tila pagpapaalala niya sa aming nakaraan. Eight years din kasi ang aming age difference. Nakaupo na kami sa lilim ng isang higanteng payong sa tapat ng Pacific Divers, nagma-mango juice siya at ako, nagko-Coke. Papaalis na siya ng isla nang hapong iyon at naghihintay sa pagdating ng bangkang “Golden Hawk”.
“Hindi,” ang sagot ko. “Hindi ako sigurado sa feelings ko dahil kaka-break ko lang noon.”
“Unsure ka pa rin ba sa feelings mo hanggang ngayon?”
Tiyak na ang damdamin ko pero hindi ko alam kung paano sasabihin iyon. Ngumiti na lamang ako at hinayaang makita niya roon ang sagot.
“Ako, from the very start, sigurado ako sa nararamdaman ko,” ang sabi niya. “Walang nababago.”
Tumindi ang ngiti ko at napatitig sa kanya. Sinalubong niya ang aking mga mata at doon, nabasa ko ang sinseridad niya.
“Hanggang ngayon, naaalala pa rin kita. Naaalala ko pa rin ang masasayang pinagsamahan natin.”
Hindi nawala ang ngiti sa mga labi ko at nanatili akong nakatingin sa kanya, nakikinig sa mga sinasabi niya.
“Hindi ko pa rin nalilimutan ang mga pagkakapareho natin. Magkasundong-magkasundo tayo noon. Sa hilig, sa pagkain, sa bisyo. Pati na sa kabaduyan.” Tumigil siya at saglit na natawa. “Remember ‘yung ‘Til There Was You’ na pinanood natin on our first date?”
Natawa na rin ako at napa-reminisce. Sa movie na iyon ni Juday kami unang nag-holding hands, nagyakap at nag-kiss.
“Gayon pa rin ba ang mga gusto mo ngayon?” ang tanong niya.
“Oo, wala pa ring nababago,” ang sagot ko. “Dati pa rin, pati mga pangarap ko.”
“Pangarap mo pa rin bang tumira sa farmhouse malapit sa beach?”
“Iyan pa rin ang inaasam ko kapag nag-retire na ako. Ikaw, nagbago na ba?”
“Hindi, pareho pa rin tayo.” Naglayo siya ng tingin, saglit na tinanaw ang dagat na tila may inaapuhap sa isip.
May ningning sa kanyang mga mata nang muling bumaling sa akin. “Ilang ulit ko nang inilarawan sa isip ang farmhouse na iyon. Kung gaano kalawak ang lupang kinatitirikan niyon, kung anu-anong mga halaman ang nakatanim doon. Kung ano ang itsura ng kusina, kung ilang silid, kung gaano kalaki ang porch, pati na ang mga muwebles at tumba-tumbang naroroon.”
Hindi ko naiwasang mapangiti. Lumarawan din sa aking isip ang imahe ng pangarap kong farmhouse.
Nagpatuloy siya. “Alam mo ba kung ilang tumba-tumba ang nasa porch?”
“Dalawa?” Hindi iyon hula kundi batay sa sarili kong imahinasyon.
“At alam mo ba kung sino ang nakikita kong nakaupo roon, nagpapahangin, nagkukuwentuhan, nagtatawanan tuwing hapon?”
Hindi ako sumagot. Bumilis ang tibok ng puso ko sa antisipasyon.
“Ikaw at ako,” ang kanyang tugon, sabay sa matamang pag-apuhap ng aking reaksiyon.
Hirap man sa paghinga dahil sa mabilis na tibok ng puso, nagawa ko pa ring magsalita. “Bakit ako? Bakit tayo?”
“Dahil alam kong ikaw lang ang makaka-appreciate nang ganoon. Dahil alam kong iyon din ang pangarap mo.”
Magkahalong saya at lungkot ang nadama ko. Saya dahil magkatulad pa rin ang gusto namin sa future. At lungkot dahil binalewala ko iyon at hindi pinahalagahan sa nagdaang panahon. Kasunod niyon ang pangamba na baka kuwento-kuwento na lamang iyon, na tuluyan na siyang gumive-up sa akin, at ang totoong nakatakda sa hinaharap ay ang umupo ako nang mag-isa sa tumba-tumba sa porch ng farmhouse.
“After nung nangyari sa atin, nagkaroon ka ba ng serious relationships?” I had to fish.
“Relationships, yes. But serious, no.” ang kanyang sagot. “Ikaw?”
“Wala rin akong masasabing serious dahil karamihan sa mga iyon ay hindi nagtagal.”
“Nitong huli, I dated somebody. He reminded me so much of you. But I found out he’s all wrong for me. Hindi siya mabubuhay sa farmhouse. Hindi siya kumakain ng tuyo at sardinas. Hindi niya type si Juday. After him, ayoko na. Parang gumive-up na ako sa paghahanap. Nakakadala na.”
“Ako rin, parang nadala na. Kaya kapag may nakikilala ako, hindi ko na sineseryoso. Nakikipaglandian na lang ako tapos, wala na.” Sa kabila ng Dalisay water na pinag-iinom ko sa isla, hindi na ako nagpakadalisay pa. Ayaw kong magkunwari. Gusto kong magpakatotoo.
“Walang masama, single ka. Ginawa ko na rin ‘yan pero napagod lang ako. Hindi ka pa rin ba napapagod?”
“I haven’t been in Malate for a while. I consider myself semi-retired na. Kung hindi lang dahil sa mga kaibigan ko, hindi na ako pupunta.”
“But you were in Mikko’s last night?”
“Umm, yeah.”
“Buti na lang hindi ako nagpunta roon kagabi. Dahil kahit walang masama, maaapektuhan pa rin ako kung makikita kitang nakikipaglandian sa iba. Masasaktan ako.”
Napatingin ako sa kanya, nagtatanong ang aking mga mata.
“Aris, mahal pa rin kita. Hanggang ngayon.”
Natigilan ako sa sinabi niya.
Binulabog kami ng megaphone ng Minolo Shipping. Nagtatawag na para sa pagsakay sa “Golden Hawk”. Kanina pa pala ito nakadaong. Naghuhugusan na ang mga pasahero.
“Puwede ba uling maging tayo? Ang haba na ng nalakbay natin, nakakapagod na. Ang dami nang naaksayang panahon, hindi pa rin ba tayo nakatitiyak sa ating damdamin? Ilang ulit na ba tayong naghanap, nabigo at nasaktan? Bakit patuloy nating ipinagkakait sa ating sarili ang kaligayahang matagal na nating natagpuan?”
Hindi ako makasagot. Hindi ako makahinga. Patuloy ang mabilis na tibok ng aking puso na parang nag-uunahan na.
“After all these years, connected pa rin tayo at walang nababago. Maybe because we’re really meant for each other. We’re soulmates and we just didn’t know.”
Muli, ang anunsiyo sa megaphone ng pagsakay sa bangka.
Tumayo ako at tumayo siya. Subalit sa halip na tunguhin ang pila, nanatili kaming nakatayo at nakatingin sa isa’t isa.
“Hindi na ako bata,” ang patuloy niya. “May maayos na akong trabaho. May sarili na akong condo. Handa na akong mag-asawa.”
Tila napagkit ang mga paa ko sa buhangin, gayundin ang mga mata ko sa kanyang mukha.
“Aris, will you marry me now?”
Huling tawag sa pagsakay.
Napasinghap ako. Nakalulunod ang galak sa aking puso.
Niyakap ko siya, mahigpit.
At nang ulitin niya ang tanong, ibinulong ko ang sagot.
1. Nag-crash ang computer ko. Nabura ang mga files ko, pati na ang mga blog drafts ko.
2. Nagkasakit ako after Galera. Nagkaroon ako ng severe allergies dahil hindi ako nag-ingat sa pagkain. Hilaw na mangga with bagoong, ensaladang talong with bagoong, ensaladang itlog na maalat, tortang talong, lahat ng silog (tapsilog, longsilog, tosilog). Nang mangati at mamantal ako sa huling araw, saka ko lang naalala: bawal nga pala sa akin ang bagoong at itlog, lalo na kung sobra. Pauwi ng Maynila, lumantak pa kami ni best friend ng nilagang itlog na hindi namin na-resist nang may maglako sa bus.
3. Nalulong ako sa pagbabasa. I finally got the books from UP Press na ipinabili ko sa friend kong taga-UP. Beautiful Accidents by Ian Rosales Casocot, Paghuhunos by Ellen Sicat, Nagueños by Carlos Ojeda Aureus. Jumoin uli ako sa Reading Challenge ng Goodreads. Ang goal ko: 100 books this year as opposed to my 60 last year.
4. Na-intimidate ako sa bagong Blogger interface. At dahil kailangan ko pa itong kabisahin, panay ang paliban ko sa pagpo-post. Nakakatakot na baka may mapindot akong mali, may masira o mabura sa aking mga entries. Ewan ko naman kasi kung bakit kailangan pang gawing kumplikado at mahirap ang dati nang simple at madali.
5. At higit sa lahat… in love uli ako. Yes, as in taken. In a relationship. Inspired. Happy. Again.
***
Hindi ko inaasahan na sa Galera muling magku-krus ang landas namin ng isang dating pag-ibig.
“Aris,” ang tawag niya.
Lumingon ako. Sa gulat pagkakita sa kanya, natapunan ako ng scramble na iniinom ko. Agad kaming nagyakap at natapunan ko rin siya pero hindi siya nagbitiw.
Si Ramon. Walong taon na ang nakalilipas nang kami ay magkakilala at lumabas-labas. Okay na kami noon, nagkakamabutihan na, subalit sa kung anong kadahilanan, naudlot kami at hindi natuloy.
“Iniwan mo ako noon dahil ayaw mo sa bata,” ang tila pagpapaalala niya sa aming nakaraan. Eight years din kasi ang aming age difference. Nakaupo na kami sa lilim ng isang higanteng payong sa tapat ng Pacific Divers, nagma-mango juice siya at ako, nagko-Coke. Papaalis na siya ng isla nang hapong iyon at naghihintay sa pagdating ng bangkang “Golden Hawk”.
“Hindi,” ang sagot ko. “Hindi ako sigurado sa feelings ko dahil kaka-break ko lang noon.”
“Unsure ka pa rin ba sa feelings mo hanggang ngayon?”
Tiyak na ang damdamin ko pero hindi ko alam kung paano sasabihin iyon. Ngumiti na lamang ako at hinayaang makita niya roon ang sagot.
“Ako, from the very start, sigurado ako sa nararamdaman ko,” ang sabi niya. “Walang nababago.”
Tumindi ang ngiti ko at napatitig sa kanya. Sinalubong niya ang aking mga mata at doon, nabasa ko ang sinseridad niya.
“Hanggang ngayon, naaalala pa rin kita. Naaalala ko pa rin ang masasayang pinagsamahan natin.”
Hindi nawala ang ngiti sa mga labi ko at nanatili akong nakatingin sa kanya, nakikinig sa mga sinasabi niya.
“Hindi ko pa rin nalilimutan ang mga pagkakapareho natin. Magkasundong-magkasundo tayo noon. Sa hilig, sa pagkain, sa bisyo. Pati na sa kabaduyan.” Tumigil siya at saglit na natawa. “Remember ‘yung ‘Til There Was You’ na pinanood natin on our first date?”
Natawa na rin ako at napa-reminisce. Sa movie na iyon ni Juday kami unang nag-holding hands, nagyakap at nag-kiss.
“Gayon pa rin ba ang mga gusto mo ngayon?” ang tanong niya.
“Oo, wala pa ring nababago,” ang sagot ko. “Dati pa rin, pati mga pangarap ko.”
“Pangarap mo pa rin bang tumira sa farmhouse malapit sa beach?”
“Iyan pa rin ang inaasam ko kapag nag-retire na ako. Ikaw, nagbago na ba?”
“Hindi, pareho pa rin tayo.” Naglayo siya ng tingin, saglit na tinanaw ang dagat na tila may inaapuhap sa isip.
May ningning sa kanyang mga mata nang muling bumaling sa akin. “Ilang ulit ko nang inilarawan sa isip ang farmhouse na iyon. Kung gaano kalawak ang lupang kinatitirikan niyon, kung anu-anong mga halaman ang nakatanim doon. Kung ano ang itsura ng kusina, kung ilang silid, kung gaano kalaki ang porch, pati na ang mga muwebles at tumba-tumbang naroroon.”
Hindi ko naiwasang mapangiti. Lumarawan din sa aking isip ang imahe ng pangarap kong farmhouse.
Nagpatuloy siya. “Alam mo ba kung ilang tumba-tumba ang nasa porch?”
“Dalawa?” Hindi iyon hula kundi batay sa sarili kong imahinasyon.
“At alam mo ba kung sino ang nakikita kong nakaupo roon, nagpapahangin, nagkukuwentuhan, nagtatawanan tuwing hapon?”
Hindi ako sumagot. Bumilis ang tibok ng puso ko sa antisipasyon.
“Ikaw at ako,” ang kanyang tugon, sabay sa matamang pag-apuhap ng aking reaksiyon.
Hirap man sa paghinga dahil sa mabilis na tibok ng puso, nagawa ko pa ring magsalita. “Bakit ako? Bakit tayo?”
“Dahil alam kong ikaw lang ang makaka-appreciate nang ganoon. Dahil alam kong iyon din ang pangarap mo.”
Magkahalong saya at lungkot ang nadama ko. Saya dahil magkatulad pa rin ang gusto namin sa future. At lungkot dahil binalewala ko iyon at hindi pinahalagahan sa nagdaang panahon. Kasunod niyon ang pangamba na baka kuwento-kuwento na lamang iyon, na tuluyan na siyang gumive-up sa akin, at ang totoong nakatakda sa hinaharap ay ang umupo ako nang mag-isa sa tumba-tumba sa porch ng farmhouse.
“After nung nangyari sa atin, nagkaroon ka ba ng serious relationships?” I had to fish.
“Relationships, yes. But serious, no.” ang kanyang sagot. “Ikaw?”
“Wala rin akong masasabing serious dahil karamihan sa mga iyon ay hindi nagtagal.”
“Nitong huli, I dated somebody. He reminded me so much of you. But I found out he’s all wrong for me. Hindi siya mabubuhay sa farmhouse. Hindi siya kumakain ng tuyo at sardinas. Hindi niya type si Juday. After him, ayoko na. Parang gumive-up na ako sa paghahanap. Nakakadala na.”
“Ako rin, parang nadala na. Kaya kapag may nakikilala ako, hindi ko na sineseryoso. Nakikipaglandian na lang ako tapos, wala na.” Sa kabila ng Dalisay water na pinag-iinom ko sa isla, hindi na ako nagpakadalisay pa. Ayaw kong magkunwari. Gusto kong magpakatotoo.
“Walang masama, single ka. Ginawa ko na rin ‘yan pero napagod lang ako. Hindi ka pa rin ba napapagod?”
“I haven’t been in Malate for a while. I consider myself semi-retired na. Kung hindi lang dahil sa mga kaibigan ko, hindi na ako pupunta.”
“But you were in Mikko’s last night?”
“Umm, yeah.”
“Buti na lang hindi ako nagpunta roon kagabi. Dahil kahit walang masama, maaapektuhan pa rin ako kung makikita kitang nakikipaglandian sa iba. Masasaktan ako.”
Napatingin ako sa kanya, nagtatanong ang aking mga mata.
“Aris, mahal pa rin kita. Hanggang ngayon.”
Natigilan ako sa sinabi niya.
Binulabog kami ng megaphone ng Minolo Shipping. Nagtatawag na para sa pagsakay sa “Golden Hawk”. Kanina pa pala ito nakadaong. Naghuhugusan na ang mga pasahero.
“Puwede ba uling maging tayo? Ang haba na ng nalakbay natin, nakakapagod na. Ang dami nang naaksayang panahon, hindi pa rin ba tayo nakatitiyak sa ating damdamin? Ilang ulit na ba tayong naghanap, nabigo at nasaktan? Bakit patuloy nating ipinagkakait sa ating sarili ang kaligayahang matagal na nating natagpuan?”
Hindi ako makasagot. Hindi ako makahinga. Patuloy ang mabilis na tibok ng aking puso na parang nag-uunahan na.
“After all these years, connected pa rin tayo at walang nababago. Maybe because we’re really meant for each other. We’re soulmates and we just didn’t know.”
Muli, ang anunsiyo sa megaphone ng pagsakay sa bangka.
Tumayo ako at tumayo siya. Subalit sa halip na tunguhin ang pila, nanatili kaming nakatayo at nakatingin sa isa’t isa.
“Hindi na ako bata,” ang patuloy niya. “May maayos na akong trabaho. May sarili na akong condo. Handa na akong mag-asawa.”
Tila napagkit ang mga paa ko sa buhangin, gayundin ang mga mata ko sa kanyang mukha.
“Aris, will you marry me now?”
Huling tawag sa pagsakay.
Napasinghap ako. Nakalulunod ang galak sa aking puso.
Niyakap ko siya, mahigpit.
At nang ulitin niya ang tanong, ibinulong ko ang sagot.
Subscribe to:
Posts (Atom)